HET ***** KRUIPT……….
Allereerst moet ik jullie zeggen, dat dit een verhaal is wat bedoeld is voor mensen, die willen weten wat iemand kan overkomen, die zijn geaardheid al jong leerde kennen, maar die tot zijn 67e nooit heeft mogen zijn wie hij werkelijk was/is! Het gaat dus niet alléén over een erotische belevenis, maar geeft inzicht in het onvoorstelbare effect van een hersenspoeling op jonge leeftijd en de uitwerkingen hiervan op iemands leven. Wat ik hierna met jullie wil delen is géén fantasie, maar waar gebeurd! Heb je hiervoor geen belangstelling, sla dit lange verhaal dan gewoon over, want het gaat niet alleen over seks! Kun je het wel waarderen, laat me dat dan weten in de reacties.
Wie de eerste helft van mijn verhaal van mei jl. gelezen heeft met de titel: ”HOE IS HET IN VREDESNAAM MOGELIJK?”, die zal begrepen hebben dat ik het bepaald niet gemakkelijk heb gehad in mijn leven. Altijd maar weer die worsteling tussen plichtsbesef en geaardheid! De hersenspoeling, die ik op mijn 15e had ondergaan (zie dat verhaal!), miste zijn uitwerking niet. Maar ik merkte steeds weer dat er iets niet klopte. Het was een constant gevecht. En daarvan wil ik nu vertellen.
Zoals ik in dat vorige verhaal al vertelde, ben ik getrouwd geweest met een Française. Dat werd een huwelijk, dat slechts 4½ jaar stand heeft gehouden. Daarvoor waren 2 redenen: 1: Mijn geaardheid en 2: De ernstige psychische ziekte, waaraan mijn vrouw bleek te lijden. Een dubbel probleem dus! Waarom ik dat tweede probleem niet vóór het huwelijk had ontdekt? Tsja! We schrijven 1970! Ik was 22 jaar, net afgestudeerd en bij een gerenommeerd familiebedrijf in Duitsland begonnen aan mijn eerste baan. Mijn “aanstaande” werkte daar ook als directiesecretaresse en, omdat zij er heel erg leuk uitzag en mij wel een vrouw leek waarmee ik een gezin kon stichten, begon ik toenadering te zoeken. Zij bleek daarvoor wel gecharmeerd te zijn. Maar, zoals toen nog gebruikelijk, omdat we beiden uit degelijke katholieke gezinnen kwamen, was “gemeenschap voor het huwelijk” uitgesloten!
Begin 1972 was ik het spuugzat bij dat Duitse bedrijf en besloot naar een baan te gaan zoeken die mij aanstond. En dat lukte. En hoe! Ik werd aangenomen bij een wereldbedrijf van het allergrootste formaat! Een bedrijf, waarvan ik altijd al gedroomd had! Een bedrijf, waarbij ik de carrière kon opbouwen waarvan iedereen zou hebben gedroomd! Maar dat was in Rotterdam en zij woonde en werkte nog in Duitsland. Gevolg: Alleen contact in het weekend. Zelfs niet elk weekend. Maar in november 1972 zou het huwelijk plaatsvinden in Lyon en dan zou zij ook naar Rotterdam komen en een baan zoeken. Maar toen! Nog geen 4 maanden nadat we getrouwd waren gebeurden er dingen, waarvoor ik geen verklaring kon vinden. Daarom sprak ik er met mijn huisarts over. En wat bleek? Zij had zware psychische problemen en moest behandeld worden. Daar hebben we samen ruim 3½ jaar mee geworsteld en toen eindelijk bleek wat de reden was, wilde zij zich niet verder laten behandelen! Maar de situatie thuis was zo ondraaglijk geworden, dat het niet meer uit te houden was. Seks was er nauwelijks, omdat zij ook nog eens frigide bleek te zijn! Zelfs mijn huisarts deed een uitspraak die mij verbaasde: De enige oplossing zou een echtscheiding zijn! In die tijd echt een verbazingwekkende uitspraak van een huisarts!
Na een echte vechtscheiding ontstond een merkwaardige situatie. Vlak voor de scheiding een feit was, werd ik benoemd tot verantwoordelijke voor het opbouwen van een verkooporganisatie in Frankrijk. En dat was een heel bijzondere opgave. Het betekende, dat ik met de auto door heel dat land moest reizen en moest zorgen, dat de doelstellingen bereikt werden. Maar ook nog vliegen naar Corsica, want dat hoorde er ook nog bij. Gedurende 3 jaren reed ik gemiddeld zo’n 160.000 kilometer per jaar! Dat betekende zelfs, dat ik elke 3 weken een nieuwe auto moest ophalen in Rotterdam, omdat ik er niet méér dan 9.000 km mee mocht rijden! Maar ik was er niet om kilometers te rijden! Ik moest mijn doelstellingen bereiken! Maar ik was jong, ambitieus en kon het aan. Bijzonder was echter, dat ik, als ik op het hoofdkantoor in Parijs moest zijn, ik vanwege een contract van het bedrijf, moest overnachten in het hotel Concorde la Faillette. Het huidige Ryatt Regency Paris Étoile. Dat hotel heeft een ovale constructie en heeft een noord- en een zuidzijde. Wat bleek nu het geval? Kreeg ik een kamer aan de noordzijde, dan had ik rechtstreeks uitzicht op het appartement, waarin mijn ex, die naar Parijs was verhuisd na de scheiding, woonde! Vlakbij dus! Ik heb me vaak afgevraagd hoe dat in zo’n grote stad mogelijk was. Bestaat er toeval?
Maar als ik in Parijs moest verblijven, stortte ik mij natuurlijk ook in het “nachtleven”! En daar heb ik ervaringen opgedaan, die ik nooit voor mogelijk zou hebben gehouden. Deze keer één van mijn meest bijzondere belevenissen! Nadat ik, (uiteraard op kosten van de zaak!), heerlijk had gegeten (want de bomen rezen toen echt nog tot in de hemel!), reed ik naar Montmartre. Ik slenterde wat door de straten van Pigalle en zocht eigenlijk een leuke bar om er een drankje te nemen. Natuurlijk werd ik aangesproken door prostituees, maar daar had ik geen belangstelling voor. Ook waren er jongens, die me aanspraken en daaronder bevonden zich ook knapen, die echt wel een bijzondere indruk op mij maakten. Maar ja! Mijn “plichtsbesef” stond niet toe dat ik op hun avances in kon gaan. Ook al knaagde dat enorm!
Ik liep over de Boulevard de Rochechouart en de Boulevard de Clichy (met o.a. de Moulin Rouge) en liep daar toen een van de zijstraatjes in. Opeens hoorde ik uit een onooglijk kroegje een heerlijk chanson van Édith Piaf en van mensen, die vol overgave meezongen. Ik besloot naar binnen te gaan. Toen ik het windgordijn achter de voordeur opzij deed, zag ik een aantal hoeren, die vol overgave meezongen met “Non! Je ne regrette rien!”. Er was nog een vrij tafeltje met slechts twee houten stoeltjes, nam daar plaats, bestelde een “pression” (tapbiertje), stak een Gauloise op en bekeek wat er zich allemaal afspeelde. Maar wat gebeurde? Toen het chanson afgelopen was, liep het kroegje bijna leeg! Ik hoorde nog zoiets als “Alléz! À la chasse!” (Kom! We gaan op jacht!) en toen liep het kroegje bijna leeg!
Daar zat ik nu. Alleen aan de bar stonden nog drie hoeren, maar verder was het leeg. Net toen ik dacht maar weer weg te gaan en iets anders te gaan zoeken, hoorde ik wat gestommel achter een gordijn aan de achterkant van het kroegje. Opeens werd het opzijgeschoven en toen verscheen de “patron” weer. Zo’n typische Fransman van middelbare leeftijd: Snorretje, goed gegeten, brede bretels over zijn overhemd met opgerolde mouwen en zelfs met Alpinopet! Hij liep meteen achter het buffet, serveerde de drie hoeren nog een wijntje, schonk toen twee Pastis in en kwam toen naar mijn tafeltje. Hij ging zitten, stak ook een Gauloise op en schoof één Pastis naar mij toe. Met zijn glas tikte hij dat van mij aan en zei: “À la tienne!” (op jouw gezondheid) en vroeg toen waar ik vandaan kwam. Hij had immers al gehoord dat ik geen Fransman was toen ik mijn biertje besteld had. Ik vertelde het hem en toen wilde hij natuurlijk ook weten wat de reden was waarom ik net zijn kroegje was binnengelopen. Ik vertelde het hem en ook dat ik in Frankrijk werkte. Zo ontwikkelde zich een leuk gesprek.
Opeens vroeg hij me iets waarop ik geen antwoord kon geven. Hij vroeg: “Weet jij eigenlijk waar je terecht bent gekomen?” Ik antwoordde: “Nee! En ik weet ook niet wat je bedoelt”. “Nou”, zei hij, “luister eens goed naar wat je nu hoort”. Verbaasd door die vraag keek ik om me heen en inderdaad! Wat ik zag en hoorde, kon ik niet met elkaar rijmen! Behalve wij tweeën stonden alleen nog die drie hoeren aan de bar. Verder was het kroegje helemaal leeg. Maar wat ik hoorde waren enkel mannenstemmen! Hij vroeg: “Hoor je het? En begrijp je het ook?”. Ik moest toegeven dat ik het niet begreep en toen zei hij: “Ook al ziet mijn café er niet aantrekkelijk uit, toch is het iets bijzonders! Ik heb het al begin jaren vijftig gekocht en sindsdien is dit het trefpunt geworden van travestieten en transgenders, die hier op Montmartre als hoer klanten zoeken. Vrouwelijke hoeren komen hier helemaal niet”. Mijn mond viel open van verbazing en vroeg toen: “Dus die meiden, die daar aan de bar staan zijn dus kerels?” “Alle drie”, antwoordde hij. En toen kon ik niet anders dan ze alle drie nauwkeurig te bekijken.
Ik wist niet, dat ik me zo kon vergissen! Alhoewel ze alle drie met hun rug naar ons toe stonden en ik hun gezichten alleen maar van de zijkant kon zien, zou ik nooit hebben kunnen vermoeden dat het mannen waren! Opeens stond de patron op en zei: “’n Ogenblik! Ik kom zo terug”. En hij verdween weer achter het gordijn. Enkele minuten later kwam hij weer terug, legde een stapel “boeken” op ons tafeltje, ging de “dames” nog een drankje inschenken en bracht ook nog twee nieuwe Pastis en twee pilsjes voor ons mee. Ik had die “boeken” laten liggen, want ik wilde er niet zonder zijn medeweten in kijken.
Weer proostte hij met me, staken we weer een Gauloise op en zei toen: “Wat ik je nu zal laten zien is een bijzonder stukje Parijse historie. Kijk hier maar eens in”. Hij gaf me één van die “boeken” en ik wist echt niet wat ik zag, toen ik het openmaakte! Het was geen boek, maar een album! Vol met foto’s van vrouwen! En aantekeningen! Hij zei: “En weet je? Al die vrouwen, die je ziet, waren mannen! Ik heb ze allemaal gekend, want het waren allemaal klanten van me! Ze kwamen altijd hier bij me in dit kroegje!”. Opeens voelde ik iets naars in me opkomen en vroeg hem: “Maar waarom spreek je in de verleden tijd?”. Ik keek hem aan en zag, dat hij begon te huilen! Ik had er moeite mee, maar kon niet nalaten hem te vragen wat er met hem gebeurde. Bijna snikkend zei hij: “Zie je bij die foto’s die data staan? De datum bij het kruisje is de datum waarop ze gestorven zijn! Wat heet gestorven? Het is de datum, waarop ze een einde aan het leven gemaakt hebben. Al die meiden zijn dood! Hier! Kijk maar in al die albums! Het waren mijn klanten hier in dit kroegje! Allemaal vrienden! Dierbare vrienden! Maar uiteindelijk zo ongelukkig als prostituee, dat ze niet verder wilden leven! Bijna allemaal gebruikten zij het verdiende geld om zich te laten verbouwen om er als vrouw zo aantrekkelijk mogelijk uit te zien. Maar uiteindelijk merkten zij, dat ze er niet gelukkiger van werden. En daarna merkten zij ook, dat als ze ouder werden, zoveel aan aantrekkingskracht verloren, dat ze de kost ook niet meer konden verdienen. En dan sloeg de eenzaamheid en teleurstelling om in depressies met deze noodlottige gevolgen”.
Ik was zo diep onder de indruk, dat ik geen woord meer kon uitbrengen! Wat ik hier vertel is de waarheid! Het is geen verzonnen verhaal! Het overkwam mij eind 1977 en ik kan jullie verzekeren dat ik het er bijzonder moeilijk mee had! Want ik bladerde weliswaar nogal nonchalant door die “boeken”, maar het ging dus over honderden, ja zelfs om méér dan 1.000 van die mensen! Nadat ik een paar van die albums had doorgebladerd zei Jules, de patron: “Ja! En ik ben bang, dat die drie, die daar aan de bar staan, uiteindelijk hetzelfde lot tegemoet zullen gaan. Dat realiseren zij zich nu nog niet. Ook al kennen zij deze albums en hebben zij er al vaker in zitten bladeren. Maar ze zeggen steeds tegen me dat hen dat nooit zal overkomen! Maar omdat ik weet dat hun voorgangers dat ook zeiden, weet ik wel beter. Het is in en in triest, maar zoals je ziet zijn de meesten niet eens 40 jaar oud geworden. En wat mij de voorbije jaren is opgevallen is, dat ze er op steeds ******* leeftijd mee beginnen. Jonge homo’s van rond de 20 beginnen er al mee. Veelal worden ze op school al gepest of worden ze thuis niet meer geaccepteerd. En werk vinden is voor hen dan ook veel moeilijker. Daarom zoeken ze hun heil vaak in de prostitutie en denken daar vanwege hun leeftijd het grote en snelle geld te kunnen verdienen”.
Ik bood Jules nog eens hetzelfde duo aan drankjes aan en daar staken we weer een Gauloise bij op. Het verdere gesprek verliep eerst een beetje beduusd, maar opeens werd het gordijn opzijgeschoven en zag ik hoe Jules een brede glimlach op zijn gezicht kreeg. Er kwam een jonge, leuk uitziende knaap binnen. Jules excuseerde zich bij mij en liep meteen op hem af. Na hun Franse begroeting ging de jongen naast die drie hoeren aan het buffet staan en zag ik dat Jules hem zo’n typische Franse kom café-au-lait serveerde met een croissant. Daarna kwam Jules weer bij me zitten en zei: “Dat is zo’n jongen als waar ik het net over had. Hij noemt zich Joellienne en is nog net geen 20. Hij mocht niet meer thuiskomen, nadat hij uit de kast was gekomen en zo kwam hij op een dag hier bij mij terecht. Hij is zo’n beetje mijn protégé en daarom heb ik hem ook aan een baantje geholpen bij een groothandelsmagazijn hier in de buurt. Hij krijgt daarvoor iets van 500 francs, een slaapplaats en ontbijt. Maar ’s-avonds wil hij toch de straat op. Zo zonde! Want het is zo’n lief en aardig jong! Maar hij moet natuurlijk zelf bepalen wat hij met zijn leven wil. Ik kan en mag hem niet mijn wil opleggen”.
Opeens vertrokken de drie hoeren en stond Joellienne er nog alleen. Ik vroeg Jules: “Denk je dat ik hem aan onze tafel mag uitnodigen en iets te drinken mag aanbieden?”. “Waarom niet?”, zei Jules. “Maar ik wil eerst iets van jou weten! Ben jijzelf ook een homo?”. En die vraag bracht me echt even in verwarring! Ik moest vlug iets verzinnen, want ik had er geen zin in om hem mijn hele levensverhaal te moeten gaan vertellen. Dus moest ik gaan liegen! Iets waar ik het echt vreselijk moeilijk mee heb. Maar op dat moment meende ik maar om bestwil te moeten liegen en zei: “Nee! En ik zoek ook nooit contact met prostituees”. Daarop riep hij Joellienne met de vraag of hij bij ons wilde komen zitten. Hij bekeek me eerst eens goed en kwam toen naar ons toe, pakte een stoel en ging bij ons zitten. Jules vertelde hem waar ik vandaan kwam en dat ik in Frankrijk werkte en zo kwam het gesprek op gang.
Na een poosje ging het windgordijn weer opzij en kwamen er vijf travestieten naar binnen die aan het buffet gingen staan. Jules excuseerde zich weer om hen te gaan bedienen en tevens werd de jukebox bediend om een aantal mooie Franse chansons ten gehore te brengen. Joellienne en ik raakten in gesprek en dat werd steeds persoonlijker. Hij bleek niet alleen een erg leuke en lieve, maar ook erg intelligente jongen en dat bleek voornamelijk uit zijn vragen. Want opeens vroeg hij me: “Heb jij er in je puberteit ooit aan getwijfeld of je wel hetero was?”. Ik vroeg hem: “Waarom vraag je dat?”. “Nou”, zei hij, “jij lijkt mij echt een gevoelsmens en geen macho hetero. En daarom vraag ik je: Heb je daar ooit wel eens aan getwijfeld?”. Hij bracht me met die vraag echt aan het blozen en ik kon toen niet verhinderen dat ik mijn paspoort uit mijn binnenzak haalde. Daarin heb ik, tot op de dag van vandaag, altijd het fotootje bewaard van Henk en mij, zoals ook al getoond in mijn verhaal met de titel: “HOE IS HET IN VREDESNAAM MOGELIJK?”:
削除済み
Joellienne keek ernaar en zei, toen ik het hem uitgelegd had: “Zie je wel! Ik had al zo’n vermoeden! Ik vind jullie echt een heerlijk stel! Jullie pasten echt goed bij elkaar. En jullie hielden ook van elkaar. Dat zie ik gewoon aan jullie uitstraling”. Hij bracht me door die uitspraak totaal in verwarring, want ik voelde me daardoor opeens ontzettend tot hem aangetrokken. Maar toen begon mijn innerlijke gevecht tussen mijn hart, plichtsbesef en mijn geweten! Ik wilde hem! Ik wilde Joellienne! Maar ik mocht niet! Een gevecht, waarbij ik op dat moment nog geen winnaar kon vinden. Ik wist me toen echt geen raad! Ik liet mijn hoofd enigszins hangen. Opeens voelde ik hoe zijn hand zachtjes over mijn wang streelde en toen ik opkeek, zag ik hoe hij me recht en diep in de ogen keek. En hij zei: “Wees niet bang! Ik wil voor jou geen hoer zijn! Ik wil ook geen geld van je! Maar zou ik een dierbare herinnering voor je mogen worden?”. Wat er toen met me gebeurde is moeilijk te verklaren, maar mij overviel toen een gevoel van: Dat de duivel me dan maar komt halen, of: Als God (zo Hij al bestaat!) vergevingsgezind is, laat Hij me mijn fout dan maar vergeven! Ja! Sorry! Maar toen zat ik dankzij die hersenspoeling in mijn jeugd nog zo in elkaar!
En zo kroop het ***** waar het niet gaan kan! Joellienne zei me dat hij met me mee wilde naar mijn hotel en er de nacht met me wilde doorbrengen. Daar wilde ik echter enkele voorwaarden aan verbinden. Ik wilde dat Jules daarvan op de hoogte zou worden gebracht en dat er niets zou gebeuren wat we niet beiden wilden. Daarmee ging hij akkoord. Ik riep Jules en Joellienne zei hem toen wat wij van plan waren. Jules knipoogde naar me, nam op de Franse manier afscheid van ons en vroeg me nog of we elkaar vlug weer terug zouden zien. Ik zei hem toen, dat ik niets liever wilde, maar dat ik niets kon beloven, omdat ik voor mijn werk heel erg veel onderweg zou moeten zijn.
Joellienne en ik reden naar het hotel en kwamen zonder problemen langs de receptie. Dat kon in die tijd nog wel eens een probleem zijn, maar dat was het toen gelukkig niet. Ik herinner mij nog goed, dat ik een kamer had op de 26e etage van het hotel en toen we met de lift naar boven gingen drukte Joellienne zich tegen mij aan en zei: ”T’es chouette, toi!” (ik vind je erg leuk). Op de kamer namen we eerst onafhankelijk van elkaar een douche. Hij eerst en toen gebeurde het! We hadden met elkaar afgesproken dat er niets zou gebeuren waar we het samen niet over eens waren, maar dat we alleen lekker erotisch met elkaar zouden spelen. Nadat ik ook gedoucht had kwam ik met alleen mijn slip aan de slaapkamer in en zag het volgende: (Dit is een foto, die ik moeizaam op het internet heb weten te vinden, maar die een behoorlijk duidelijke weergave is van hoe Joellienne eruit zag):
削除済み
Wat zou ik hierbij nog moeten uitleggen? Kun je hiertegen als homo nog weerstand bieden?
Ik stond gewoon op mijn benen te trillen, keek mijn ogen uit en kon alleen maar zeggen: “Mon Dieu! Que tu es beau! Tu m’excites extrêmement!” (Mijn hemel! Wat ben jij mooi! Je maakt me ontzettend geil!). En toen gebeurde het. Ik voelde de adrenaline door mijn lijf jagen, mijn pik steigeren en mijn verstand naar de nulstand zakken! Ik zou mijn gevoelens van toen het beste kunnen omschrijven als wanneer je met te hoge snelheid op een druk kruispunt toe rijdt terwijl het stoplicht op rood staat en je toch nog een dot gas geeft in de hoop dat het wel goed zal aflopen! Toen ik Joellienne daar zo zag zitten kon ik maar één ding denken: Dit is mijn droom! Dit is wat ik altijd gewild heb! Zo was het met Henk en nu gebeurt me hetzelfde met hem! Wie heeft ooit het recht gehad om mij dit op basis van een religie af te nemen? Hoezo kon iemand mij zover van mijn eigen beleveniswereld en gevoelens laten afwijken? Maar op dat moment kon ik niet anders dan toegeven aan de opwinding van wat ik zag en voelde. Kortom: Ik was op slag totaal verliefd op deze jongen! Het spijt me oprecht voor de dames die dit lezen, maar het zien van die heerlijke stijve tammeloeres en lekkere ballen van Joellienne hadden toch echt mijn voorkeur boven een kut van welke vorm dan ook! Toen ik dichterbij kwam trok hij mijn slip uit en zei: “Ta bite! Je veux la voir et toucher!” ( Je pik! Ik wil hem zien en aanraken)! Toen mijn slip uit was, trok hij me op bed en ging bovenop me liggen en terwijl hij me heftig begon te tongen voelde ik die heerlijke stijve piemels lekker tegen elkaar wrijven. Wat een heerlijk gevoel was dat! Na enige tijd vroeg hij: “Wil je niet even met die van mij spelen? Lekker samen aftrekken?”. “Natuurlijk”, antwoordde ik, en toen gingen we samen op de rand van het bed zitten, zoals hier:
削除済み
Zo lekker geil om met een andere piemel te spelen dan met die van jezelf en te voelen hoe die andere hand probeert je naar een hoogtepunt te brengen! Maar zo ver lieten we het nog niet komen. Dat zou later pas komen. Begrijp me goed! Dit gebeurde in 1977! Wij wisten best wel alles over geslachtsziekten, maar aids/*** was nog totaal onbekend! Joellienne had me wel al verteld dat hij nooit seks had zonder condoom en verder helemaal gezond was, maar je bent toch sceptisch. En omdat ik hem helemaal vertrouwde, wilde ik ook best wel tot het einde gaan. Maar tot neuken kwam het niet, omdat we dat van tevoren hadden afgesproken. En toch wil je tot het lekkere einde gaan. Daarom werd alles uitgeprobeerd en werd er ook heerlijk gepijpt! In 69 maar ook lekker tussen elkaars benen. Hij zei opeens iets, waarmee ik erg veel moeite kreeg en dat was, dat hij me graag opnieuw wilde ontmoeten. En daarmee wist ik me werkelijk geen raad. Ik wist dat ik de volgende dag eerst naar kantoor moest en na de lunch naar Tours zou moeten en daarna na Perpignan. Ver weg dus. En ik wist echt niet wanneer ik weer terug zou zijn in Parijs. Maar daar maakte ik me op dat moment niet de grootste zorgen over. Ik wilde toen maar één ding en dat was het bewijs van zijn liefde voor mij! En dat kreeg ik! Zijn heerlijke, stijve piemel en zijn cum in mijn mond! Ik wilde maar één ding en dat was de bevestiging van mijn gevoel, dat ik een jongen had ontmoet die ook echt van mij hield. En dat gevoel had ik met hem! En daarom eindigde onze seksbelevenis ook met een heerlijke ejaculatie in mijn mond. Zoals hier:
削除済み
Maar daar hield het niet mee op! De eerste tijd hebben we nog heerlijk met elkaar liggen seksen en daarna zijn we lekker in elkaars armen in slaap gevallen.
Al heel vroeg werd ik wakker, omdat Joellienne opstond. Hij zei, dat hij moest gaan werken, maar vroeg me ook of dat ik spoedig weer met hem kon afspreken. Er waren toen echter nog geen mobiele telefoons waarmee we elkaars nummer konden uitwisselen en daarom moesten we het laten aankomen op een nieuwe ontmoeting bij het café van Jules. Ik beloofde hem dat ik hem daar zo spoedig mogelijk weer wilde terugzien. En ik herinner mij nog aan zijn laatste woorden: “N’oublie pas que je t’aime!”. (Vergeet niet dat ik van je houd!). Ik kon alleen maar zeggen: “Moi aussi! Je t’ai pris dans mon coeur pour toujour! (Ik ook ! En je zit voor altijd in m’n hart!) En toen was hij weg!
Diezelfde morgen sprak ik op kantoor nog met een collega, die ik vertrouwde, over mijn belevenis in het kroegje van Jules en kreeg toen een echte uitbrander! Hij vroeg zich af hoe ik de euvele moed had gehad om ’s-avonds alleen naar Pigalle te gaan, omdat daar bijzonder veel overvallen op mannen zoals ik plaatsvonden. Mannen zoals ik? Ja! Ik droeg in die tijd kostuums en stropdassen en dat waren juist de types, die daar overvallen werden. Ik kon niet anders dan zijn waarschuwing serieus nemen, maar ik wist ook helemaal niet wanneer ik weer in Parijs zou zijn. Mijn werk bleek daarvoor een echte hindernis te zijn. Ik moest zó vaak dwars door dat land, dat ik nauwelijks nog in Parijs kon zijn. Maar Joellienne bleef me altijd in gedachten! Ik kwam niet los van hem! Het liefste zou ik hem op mijn reizen meegenomen hebben, maar dat was onmogelijk. Toch was hij in gedachten altijd bij me, want ik had dat jong in mijn hart gesloten en wilde niets liever dan hem weer bij me hebben. Ja! Ik was gewoon stapel op hem! Maar wat was de realiteit? Als je heel Frankrijk moet bewerken en je je doelstellingen moet bereiken, dan kun je geen keuzes maken. Je resultaten bepalen je carrièremogelijkheden en dat had ik het meest voor ogen. Binnen mijn bedrijf was dat ook de enige mogelijkheid om hogerop te komen en daar deed ik ook mijn uiterste best voor. Maar Joellienne kon ik ook niet loslaten, want hij was echt mijn lief geworden en ik wilde het liefst weer samen met hem zijn. Maar dat wilde helaas niet lukken! Opeens kreeg ik een promotie en werd teruggeplaatst in Nederland. Die promotie kon ik echt niet weerstaan, maar het betekende ook, dat ik niet meer naar Parijs zou kunnen. En dat betekende ook dat ik Joellienne niet meer kon ontmoeten. Maar ondanks dat bleef hij wel altijd in mijn herinnering en wilde ik nog steeds met hem in contact komen. Dit verlangen heeft echter een bijzonder triest einde. Begin 2006 besloot ik naar Parijs te gaan en het kroegje van Jules op te zoeken. Het bleek echter niet meer te bestaan! Ik vraag me daarom ook af waar al die albums gebleven zijn. Zij moeten toch ergens terecht gekomen zijn en in te zien zijn? Maar het meeste verontrust mij nog wat er van Joellienne is terecht gekomen In al die jaren dat ik hem niet meer gezien heb moet hij wel een groot aantal ervaringen hebben opgedaan. En daarom zou ik hem graag weer eens willen spreken. Ik kan niet geloven dat hij onze sekssessie vergeten is en hij dat allemaal vergeten is. Maar hoe dan ook! Ik houd van hem! Onvoorwaardelijk!
Wat ik nog het meeste betreur is, dat ik daarna weer terugkeerde naar het zoeken van een vrouw om er een gezin mee te stichten. Opnieuw had het plichtsbesef gewonnen van mijn geaardheid! Maar dat is zelfs ontaard in een persoonlijk drama, omdat ik daarmee zelfs mijn baan verloren heb! Ik ben er toen zelfs mijn prachtige bungalow mee kwijtgeraakt en moest mijn ouders erom vragen of ik weer bij hen mocht intrekken. Mijn ouders hebben dat toen ook gedaan en zijn daarom voor mij ontzettend goede ouders gebleken. Alleen was mijn geaardheid niet bespreekbaar met hen. Ik heb mijn coming out dan ook moeten uitstellen tot na hun **********. Maar Joellienne heb ik nooit kunnen vergeten en ik ben daarom ontzettend blij, dat uitgekomen is wat hij me in dat kroegje van Jules heeft gevraagd: “Maar zou ik een dierbare herinnering voor je mogen worden?”. En ja! Dat is hij! Ook nu nog! Lieve! Lieve jongen! Wat er ook van je terecht is gekomen: Je woont nog steeds in mijn hart en ik denk dankbaar terug aan wat wij samen beleefd hebben! Ik mis je! Ook nu nog! En ik hoop, dat je echt gelukkig zult zijn! Want als iemand het verdient, dan ben jij dat! Je t’aime! Pour toujours!
Wie de eerste helft van mijn verhaal van mei jl. gelezen heeft met de titel: ”HOE IS HET IN VREDESNAAM MOGELIJK?”, die zal begrepen hebben dat ik het bepaald niet gemakkelijk heb gehad in mijn leven. Altijd maar weer die worsteling tussen plichtsbesef en geaardheid! De hersenspoeling, die ik op mijn 15e had ondergaan (zie dat verhaal!), miste zijn uitwerking niet. Maar ik merkte steeds weer dat er iets niet klopte. Het was een constant gevecht. En daarvan wil ik nu vertellen.
Zoals ik in dat vorige verhaal al vertelde, ben ik getrouwd geweest met een Française. Dat werd een huwelijk, dat slechts 4½ jaar stand heeft gehouden. Daarvoor waren 2 redenen: 1: Mijn geaardheid en 2: De ernstige psychische ziekte, waaraan mijn vrouw bleek te lijden. Een dubbel probleem dus! Waarom ik dat tweede probleem niet vóór het huwelijk had ontdekt? Tsja! We schrijven 1970! Ik was 22 jaar, net afgestudeerd en bij een gerenommeerd familiebedrijf in Duitsland begonnen aan mijn eerste baan. Mijn “aanstaande” werkte daar ook als directiesecretaresse en, omdat zij er heel erg leuk uitzag en mij wel een vrouw leek waarmee ik een gezin kon stichten, begon ik toenadering te zoeken. Zij bleek daarvoor wel gecharmeerd te zijn. Maar, zoals toen nog gebruikelijk, omdat we beiden uit degelijke katholieke gezinnen kwamen, was “gemeenschap voor het huwelijk” uitgesloten!
Begin 1972 was ik het spuugzat bij dat Duitse bedrijf en besloot naar een baan te gaan zoeken die mij aanstond. En dat lukte. En hoe! Ik werd aangenomen bij een wereldbedrijf van het allergrootste formaat! Een bedrijf, waarvan ik altijd al gedroomd had! Een bedrijf, waarbij ik de carrière kon opbouwen waarvan iedereen zou hebben gedroomd! Maar dat was in Rotterdam en zij woonde en werkte nog in Duitsland. Gevolg: Alleen contact in het weekend. Zelfs niet elk weekend. Maar in november 1972 zou het huwelijk plaatsvinden in Lyon en dan zou zij ook naar Rotterdam komen en een baan zoeken. Maar toen! Nog geen 4 maanden nadat we getrouwd waren gebeurden er dingen, waarvoor ik geen verklaring kon vinden. Daarom sprak ik er met mijn huisarts over. En wat bleek? Zij had zware psychische problemen en moest behandeld worden. Daar hebben we samen ruim 3½ jaar mee geworsteld en toen eindelijk bleek wat de reden was, wilde zij zich niet verder laten behandelen! Maar de situatie thuis was zo ondraaglijk geworden, dat het niet meer uit te houden was. Seks was er nauwelijks, omdat zij ook nog eens frigide bleek te zijn! Zelfs mijn huisarts deed een uitspraak die mij verbaasde: De enige oplossing zou een echtscheiding zijn! In die tijd echt een verbazingwekkende uitspraak van een huisarts!
Na een echte vechtscheiding ontstond een merkwaardige situatie. Vlak voor de scheiding een feit was, werd ik benoemd tot verantwoordelijke voor het opbouwen van een verkooporganisatie in Frankrijk. En dat was een heel bijzondere opgave. Het betekende, dat ik met de auto door heel dat land moest reizen en moest zorgen, dat de doelstellingen bereikt werden. Maar ook nog vliegen naar Corsica, want dat hoorde er ook nog bij. Gedurende 3 jaren reed ik gemiddeld zo’n 160.000 kilometer per jaar! Dat betekende zelfs, dat ik elke 3 weken een nieuwe auto moest ophalen in Rotterdam, omdat ik er niet méér dan 9.000 km mee mocht rijden! Maar ik was er niet om kilometers te rijden! Ik moest mijn doelstellingen bereiken! Maar ik was jong, ambitieus en kon het aan. Bijzonder was echter, dat ik, als ik op het hoofdkantoor in Parijs moest zijn, ik vanwege een contract van het bedrijf, moest overnachten in het hotel Concorde la Faillette. Het huidige Ryatt Regency Paris Étoile. Dat hotel heeft een ovale constructie en heeft een noord- en een zuidzijde. Wat bleek nu het geval? Kreeg ik een kamer aan de noordzijde, dan had ik rechtstreeks uitzicht op het appartement, waarin mijn ex, die naar Parijs was verhuisd na de scheiding, woonde! Vlakbij dus! Ik heb me vaak afgevraagd hoe dat in zo’n grote stad mogelijk was. Bestaat er toeval?
Maar als ik in Parijs moest verblijven, stortte ik mij natuurlijk ook in het “nachtleven”! En daar heb ik ervaringen opgedaan, die ik nooit voor mogelijk zou hebben gehouden. Deze keer één van mijn meest bijzondere belevenissen! Nadat ik, (uiteraard op kosten van de zaak!), heerlijk had gegeten (want de bomen rezen toen echt nog tot in de hemel!), reed ik naar Montmartre. Ik slenterde wat door de straten van Pigalle en zocht eigenlijk een leuke bar om er een drankje te nemen. Natuurlijk werd ik aangesproken door prostituees, maar daar had ik geen belangstelling voor. Ook waren er jongens, die me aanspraken en daaronder bevonden zich ook knapen, die echt wel een bijzondere indruk op mij maakten. Maar ja! Mijn “plichtsbesef” stond niet toe dat ik op hun avances in kon gaan. Ook al knaagde dat enorm!
Ik liep over de Boulevard de Rochechouart en de Boulevard de Clichy (met o.a. de Moulin Rouge) en liep daar toen een van de zijstraatjes in. Opeens hoorde ik uit een onooglijk kroegje een heerlijk chanson van Édith Piaf en van mensen, die vol overgave meezongen. Ik besloot naar binnen te gaan. Toen ik het windgordijn achter de voordeur opzij deed, zag ik een aantal hoeren, die vol overgave meezongen met “Non! Je ne regrette rien!”. Er was nog een vrij tafeltje met slechts twee houten stoeltjes, nam daar plaats, bestelde een “pression” (tapbiertje), stak een Gauloise op en bekeek wat er zich allemaal afspeelde. Maar wat gebeurde? Toen het chanson afgelopen was, liep het kroegje bijna leeg! Ik hoorde nog zoiets als “Alléz! À la chasse!” (Kom! We gaan op jacht!) en toen liep het kroegje bijna leeg!
Daar zat ik nu. Alleen aan de bar stonden nog drie hoeren, maar verder was het leeg. Net toen ik dacht maar weer weg te gaan en iets anders te gaan zoeken, hoorde ik wat gestommel achter een gordijn aan de achterkant van het kroegje. Opeens werd het opzijgeschoven en toen verscheen de “patron” weer. Zo’n typische Fransman van middelbare leeftijd: Snorretje, goed gegeten, brede bretels over zijn overhemd met opgerolde mouwen en zelfs met Alpinopet! Hij liep meteen achter het buffet, serveerde de drie hoeren nog een wijntje, schonk toen twee Pastis in en kwam toen naar mijn tafeltje. Hij ging zitten, stak ook een Gauloise op en schoof één Pastis naar mij toe. Met zijn glas tikte hij dat van mij aan en zei: “À la tienne!” (op jouw gezondheid) en vroeg toen waar ik vandaan kwam. Hij had immers al gehoord dat ik geen Fransman was toen ik mijn biertje besteld had. Ik vertelde het hem en toen wilde hij natuurlijk ook weten wat de reden was waarom ik net zijn kroegje was binnengelopen. Ik vertelde het hem en ook dat ik in Frankrijk werkte. Zo ontwikkelde zich een leuk gesprek.
Opeens vroeg hij me iets waarop ik geen antwoord kon geven. Hij vroeg: “Weet jij eigenlijk waar je terecht bent gekomen?” Ik antwoordde: “Nee! En ik weet ook niet wat je bedoelt”. “Nou”, zei hij, “luister eens goed naar wat je nu hoort”. Verbaasd door die vraag keek ik om me heen en inderdaad! Wat ik zag en hoorde, kon ik niet met elkaar rijmen! Behalve wij tweeën stonden alleen nog die drie hoeren aan de bar. Verder was het kroegje helemaal leeg. Maar wat ik hoorde waren enkel mannenstemmen! Hij vroeg: “Hoor je het? En begrijp je het ook?”. Ik moest toegeven dat ik het niet begreep en toen zei hij: “Ook al ziet mijn café er niet aantrekkelijk uit, toch is het iets bijzonders! Ik heb het al begin jaren vijftig gekocht en sindsdien is dit het trefpunt geworden van travestieten en transgenders, die hier op Montmartre als hoer klanten zoeken. Vrouwelijke hoeren komen hier helemaal niet”. Mijn mond viel open van verbazing en vroeg toen: “Dus die meiden, die daar aan de bar staan zijn dus kerels?” “Alle drie”, antwoordde hij. En toen kon ik niet anders dan ze alle drie nauwkeurig te bekijken.
Ik wist niet, dat ik me zo kon vergissen! Alhoewel ze alle drie met hun rug naar ons toe stonden en ik hun gezichten alleen maar van de zijkant kon zien, zou ik nooit hebben kunnen vermoeden dat het mannen waren! Opeens stond de patron op en zei: “’n Ogenblik! Ik kom zo terug”. En hij verdween weer achter het gordijn. Enkele minuten later kwam hij weer terug, legde een stapel “boeken” op ons tafeltje, ging de “dames” nog een drankje inschenken en bracht ook nog twee nieuwe Pastis en twee pilsjes voor ons mee. Ik had die “boeken” laten liggen, want ik wilde er niet zonder zijn medeweten in kijken.
Weer proostte hij met me, staken we weer een Gauloise op en zei toen: “Wat ik je nu zal laten zien is een bijzonder stukje Parijse historie. Kijk hier maar eens in”. Hij gaf me één van die “boeken” en ik wist echt niet wat ik zag, toen ik het openmaakte! Het was geen boek, maar een album! Vol met foto’s van vrouwen! En aantekeningen! Hij zei: “En weet je? Al die vrouwen, die je ziet, waren mannen! Ik heb ze allemaal gekend, want het waren allemaal klanten van me! Ze kwamen altijd hier bij me in dit kroegje!”. Opeens voelde ik iets naars in me opkomen en vroeg hem: “Maar waarom spreek je in de verleden tijd?”. Ik keek hem aan en zag, dat hij begon te huilen! Ik had er moeite mee, maar kon niet nalaten hem te vragen wat er met hem gebeurde. Bijna snikkend zei hij: “Zie je bij die foto’s die data staan? De datum bij het kruisje is de datum waarop ze gestorven zijn! Wat heet gestorven? Het is de datum, waarop ze een einde aan het leven gemaakt hebben. Al die meiden zijn dood! Hier! Kijk maar in al die albums! Het waren mijn klanten hier in dit kroegje! Allemaal vrienden! Dierbare vrienden! Maar uiteindelijk zo ongelukkig als prostituee, dat ze niet verder wilden leven! Bijna allemaal gebruikten zij het verdiende geld om zich te laten verbouwen om er als vrouw zo aantrekkelijk mogelijk uit te zien. Maar uiteindelijk merkten zij, dat ze er niet gelukkiger van werden. En daarna merkten zij ook, dat als ze ouder werden, zoveel aan aantrekkingskracht verloren, dat ze de kost ook niet meer konden verdienen. En dan sloeg de eenzaamheid en teleurstelling om in depressies met deze noodlottige gevolgen”.
Ik was zo diep onder de indruk, dat ik geen woord meer kon uitbrengen! Wat ik hier vertel is de waarheid! Het is geen verzonnen verhaal! Het overkwam mij eind 1977 en ik kan jullie verzekeren dat ik het er bijzonder moeilijk mee had! Want ik bladerde weliswaar nogal nonchalant door die “boeken”, maar het ging dus over honderden, ja zelfs om méér dan 1.000 van die mensen! Nadat ik een paar van die albums had doorgebladerd zei Jules, de patron: “Ja! En ik ben bang, dat die drie, die daar aan de bar staan, uiteindelijk hetzelfde lot tegemoet zullen gaan. Dat realiseren zij zich nu nog niet. Ook al kennen zij deze albums en hebben zij er al vaker in zitten bladeren. Maar ze zeggen steeds tegen me dat hen dat nooit zal overkomen! Maar omdat ik weet dat hun voorgangers dat ook zeiden, weet ik wel beter. Het is in en in triest, maar zoals je ziet zijn de meesten niet eens 40 jaar oud geworden. En wat mij de voorbije jaren is opgevallen is, dat ze er op steeds ******* leeftijd mee beginnen. Jonge homo’s van rond de 20 beginnen er al mee. Veelal worden ze op school al gepest of worden ze thuis niet meer geaccepteerd. En werk vinden is voor hen dan ook veel moeilijker. Daarom zoeken ze hun heil vaak in de prostitutie en denken daar vanwege hun leeftijd het grote en snelle geld te kunnen verdienen”.
Ik bood Jules nog eens hetzelfde duo aan drankjes aan en daar staken we weer een Gauloise bij op. Het verdere gesprek verliep eerst een beetje beduusd, maar opeens werd het gordijn opzijgeschoven en zag ik hoe Jules een brede glimlach op zijn gezicht kreeg. Er kwam een jonge, leuk uitziende knaap binnen. Jules excuseerde zich bij mij en liep meteen op hem af. Na hun Franse begroeting ging de jongen naast die drie hoeren aan het buffet staan en zag ik dat Jules hem zo’n typische Franse kom café-au-lait serveerde met een croissant. Daarna kwam Jules weer bij me zitten en zei: “Dat is zo’n jongen als waar ik het net over had. Hij noemt zich Joellienne en is nog net geen 20. Hij mocht niet meer thuiskomen, nadat hij uit de kast was gekomen en zo kwam hij op een dag hier bij mij terecht. Hij is zo’n beetje mijn protégé en daarom heb ik hem ook aan een baantje geholpen bij een groothandelsmagazijn hier in de buurt. Hij krijgt daarvoor iets van 500 francs, een slaapplaats en ontbijt. Maar ’s-avonds wil hij toch de straat op. Zo zonde! Want het is zo’n lief en aardig jong! Maar hij moet natuurlijk zelf bepalen wat hij met zijn leven wil. Ik kan en mag hem niet mijn wil opleggen”.
Opeens vertrokken de drie hoeren en stond Joellienne er nog alleen. Ik vroeg Jules: “Denk je dat ik hem aan onze tafel mag uitnodigen en iets te drinken mag aanbieden?”. “Waarom niet?”, zei Jules. “Maar ik wil eerst iets van jou weten! Ben jijzelf ook een homo?”. En die vraag bracht me echt even in verwarring! Ik moest vlug iets verzinnen, want ik had er geen zin in om hem mijn hele levensverhaal te moeten gaan vertellen. Dus moest ik gaan liegen! Iets waar ik het echt vreselijk moeilijk mee heb. Maar op dat moment meende ik maar om bestwil te moeten liegen en zei: “Nee! En ik zoek ook nooit contact met prostituees”. Daarop riep hij Joellienne met de vraag of hij bij ons wilde komen zitten. Hij bekeek me eerst eens goed en kwam toen naar ons toe, pakte een stoel en ging bij ons zitten. Jules vertelde hem waar ik vandaan kwam en dat ik in Frankrijk werkte en zo kwam het gesprek op gang.
Na een poosje ging het windgordijn weer opzij en kwamen er vijf travestieten naar binnen die aan het buffet gingen staan. Jules excuseerde zich weer om hen te gaan bedienen en tevens werd de jukebox bediend om een aantal mooie Franse chansons ten gehore te brengen. Joellienne en ik raakten in gesprek en dat werd steeds persoonlijker. Hij bleek niet alleen een erg leuke en lieve, maar ook erg intelligente jongen en dat bleek voornamelijk uit zijn vragen. Want opeens vroeg hij me: “Heb jij er in je puberteit ooit aan getwijfeld of je wel hetero was?”. Ik vroeg hem: “Waarom vraag je dat?”. “Nou”, zei hij, “jij lijkt mij echt een gevoelsmens en geen macho hetero. En daarom vraag ik je: Heb je daar ooit wel eens aan getwijfeld?”. Hij bracht me met die vraag echt aan het blozen en ik kon toen niet verhinderen dat ik mijn paspoort uit mijn binnenzak haalde. Daarin heb ik, tot op de dag van vandaag, altijd het fotootje bewaard van Henk en mij, zoals ook al getoond in mijn verhaal met de titel: “HOE IS HET IN VREDESNAAM MOGELIJK?”:
削除済み
Joellienne keek ernaar en zei, toen ik het hem uitgelegd had: “Zie je wel! Ik had al zo’n vermoeden! Ik vind jullie echt een heerlijk stel! Jullie pasten echt goed bij elkaar. En jullie hielden ook van elkaar. Dat zie ik gewoon aan jullie uitstraling”. Hij bracht me door die uitspraak totaal in verwarring, want ik voelde me daardoor opeens ontzettend tot hem aangetrokken. Maar toen begon mijn innerlijke gevecht tussen mijn hart, plichtsbesef en mijn geweten! Ik wilde hem! Ik wilde Joellienne! Maar ik mocht niet! Een gevecht, waarbij ik op dat moment nog geen winnaar kon vinden. Ik wist me toen echt geen raad! Ik liet mijn hoofd enigszins hangen. Opeens voelde ik hoe zijn hand zachtjes over mijn wang streelde en toen ik opkeek, zag ik hoe hij me recht en diep in de ogen keek. En hij zei: “Wees niet bang! Ik wil voor jou geen hoer zijn! Ik wil ook geen geld van je! Maar zou ik een dierbare herinnering voor je mogen worden?”. Wat er toen met me gebeurde is moeilijk te verklaren, maar mij overviel toen een gevoel van: Dat de duivel me dan maar komt halen, of: Als God (zo Hij al bestaat!) vergevingsgezind is, laat Hij me mijn fout dan maar vergeven! Ja! Sorry! Maar toen zat ik dankzij die hersenspoeling in mijn jeugd nog zo in elkaar!
En zo kroop het ***** waar het niet gaan kan! Joellienne zei me dat hij met me mee wilde naar mijn hotel en er de nacht met me wilde doorbrengen. Daar wilde ik echter enkele voorwaarden aan verbinden. Ik wilde dat Jules daarvan op de hoogte zou worden gebracht en dat er niets zou gebeuren wat we niet beiden wilden. Daarmee ging hij akkoord. Ik riep Jules en Joellienne zei hem toen wat wij van plan waren. Jules knipoogde naar me, nam op de Franse manier afscheid van ons en vroeg me nog of we elkaar vlug weer terug zouden zien. Ik zei hem toen, dat ik niets liever wilde, maar dat ik niets kon beloven, omdat ik voor mijn werk heel erg veel onderweg zou moeten zijn.
Joellienne en ik reden naar het hotel en kwamen zonder problemen langs de receptie. Dat kon in die tijd nog wel eens een probleem zijn, maar dat was het toen gelukkig niet. Ik herinner mij nog goed, dat ik een kamer had op de 26e etage van het hotel en toen we met de lift naar boven gingen drukte Joellienne zich tegen mij aan en zei: ”T’es chouette, toi!” (ik vind je erg leuk). Op de kamer namen we eerst onafhankelijk van elkaar een douche. Hij eerst en toen gebeurde het! We hadden met elkaar afgesproken dat er niets zou gebeuren waar we het samen niet over eens waren, maar dat we alleen lekker erotisch met elkaar zouden spelen. Nadat ik ook gedoucht had kwam ik met alleen mijn slip aan de slaapkamer in en zag het volgende: (Dit is een foto, die ik moeizaam op het internet heb weten te vinden, maar die een behoorlijk duidelijke weergave is van hoe Joellienne eruit zag):
削除済み
Wat zou ik hierbij nog moeten uitleggen? Kun je hiertegen als homo nog weerstand bieden?
Ik stond gewoon op mijn benen te trillen, keek mijn ogen uit en kon alleen maar zeggen: “Mon Dieu! Que tu es beau! Tu m’excites extrêmement!” (Mijn hemel! Wat ben jij mooi! Je maakt me ontzettend geil!). En toen gebeurde het. Ik voelde de adrenaline door mijn lijf jagen, mijn pik steigeren en mijn verstand naar de nulstand zakken! Ik zou mijn gevoelens van toen het beste kunnen omschrijven als wanneer je met te hoge snelheid op een druk kruispunt toe rijdt terwijl het stoplicht op rood staat en je toch nog een dot gas geeft in de hoop dat het wel goed zal aflopen! Toen ik Joellienne daar zo zag zitten kon ik maar één ding denken: Dit is mijn droom! Dit is wat ik altijd gewild heb! Zo was het met Henk en nu gebeurt me hetzelfde met hem! Wie heeft ooit het recht gehad om mij dit op basis van een religie af te nemen? Hoezo kon iemand mij zover van mijn eigen beleveniswereld en gevoelens laten afwijken? Maar op dat moment kon ik niet anders dan toegeven aan de opwinding van wat ik zag en voelde. Kortom: Ik was op slag totaal verliefd op deze jongen! Het spijt me oprecht voor de dames die dit lezen, maar het zien van die heerlijke stijve tammeloeres en lekkere ballen van Joellienne hadden toch echt mijn voorkeur boven een kut van welke vorm dan ook! Toen ik dichterbij kwam trok hij mijn slip uit en zei: “Ta bite! Je veux la voir et toucher!” ( Je pik! Ik wil hem zien en aanraken)! Toen mijn slip uit was, trok hij me op bed en ging bovenop me liggen en terwijl hij me heftig begon te tongen voelde ik die heerlijke stijve piemels lekker tegen elkaar wrijven. Wat een heerlijk gevoel was dat! Na enige tijd vroeg hij: “Wil je niet even met die van mij spelen? Lekker samen aftrekken?”. “Natuurlijk”, antwoordde ik, en toen gingen we samen op de rand van het bed zitten, zoals hier:
削除済み
Zo lekker geil om met een andere piemel te spelen dan met die van jezelf en te voelen hoe die andere hand probeert je naar een hoogtepunt te brengen! Maar zo ver lieten we het nog niet komen. Dat zou later pas komen. Begrijp me goed! Dit gebeurde in 1977! Wij wisten best wel alles over geslachtsziekten, maar aids/*** was nog totaal onbekend! Joellienne had me wel al verteld dat hij nooit seks had zonder condoom en verder helemaal gezond was, maar je bent toch sceptisch. En omdat ik hem helemaal vertrouwde, wilde ik ook best wel tot het einde gaan. Maar tot neuken kwam het niet, omdat we dat van tevoren hadden afgesproken. En toch wil je tot het lekkere einde gaan. Daarom werd alles uitgeprobeerd en werd er ook heerlijk gepijpt! In 69 maar ook lekker tussen elkaars benen. Hij zei opeens iets, waarmee ik erg veel moeite kreeg en dat was, dat hij me graag opnieuw wilde ontmoeten. En daarmee wist ik me werkelijk geen raad. Ik wist dat ik de volgende dag eerst naar kantoor moest en na de lunch naar Tours zou moeten en daarna na Perpignan. Ver weg dus. En ik wist echt niet wanneer ik weer terug zou zijn in Parijs. Maar daar maakte ik me op dat moment niet de grootste zorgen over. Ik wilde toen maar één ding en dat was het bewijs van zijn liefde voor mij! En dat kreeg ik! Zijn heerlijke, stijve piemel en zijn cum in mijn mond! Ik wilde maar één ding en dat was de bevestiging van mijn gevoel, dat ik een jongen had ontmoet die ook echt van mij hield. En dat gevoel had ik met hem! En daarom eindigde onze seksbelevenis ook met een heerlijke ejaculatie in mijn mond. Zoals hier:
削除済み
Maar daar hield het niet mee op! De eerste tijd hebben we nog heerlijk met elkaar liggen seksen en daarna zijn we lekker in elkaars armen in slaap gevallen.
Al heel vroeg werd ik wakker, omdat Joellienne opstond. Hij zei, dat hij moest gaan werken, maar vroeg me ook of dat ik spoedig weer met hem kon afspreken. Er waren toen echter nog geen mobiele telefoons waarmee we elkaars nummer konden uitwisselen en daarom moesten we het laten aankomen op een nieuwe ontmoeting bij het café van Jules. Ik beloofde hem dat ik hem daar zo spoedig mogelijk weer wilde terugzien. En ik herinner mij nog aan zijn laatste woorden: “N’oublie pas que je t’aime!”. (Vergeet niet dat ik van je houd!). Ik kon alleen maar zeggen: “Moi aussi! Je t’ai pris dans mon coeur pour toujour! (Ik ook ! En je zit voor altijd in m’n hart!) En toen was hij weg!
Diezelfde morgen sprak ik op kantoor nog met een collega, die ik vertrouwde, over mijn belevenis in het kroegje van Jules en kreeg toen een echte uitbrander! Hij vroeg zich af hoe ik de euvele moed had gehad om ’s-avonds alleen naar Pigalle te gaan, omdat daar bijzonder veel overvallen op mannen zoals ik plaatsvonden. Mannen zoals ik? Ja! Ik droeg in die tijd kostuums en stropdassen en dat waren juist de types, die daar overvallen werden. Ik kon niet anders dan zijn waarschuwing serieus nemen, maar ik wist ook helemaal niet wanneer ik weer in Parijs zou zijn. Mijn werk bleek daarvoor een echte hindernis te zijn. Ik moest zó vaak dwars door dat land, dat ik nauwelijks nog in Parijs kon zijn. Maar Joellienne bleef me altijd in gedachten! Ik kwam niet los van hem! Het liefste zou ik hem op mijn reizen meegenomen hebben, maar dat was onmogelijk. Toch was hij in gedachten altijd bij me, want ik had dat jong in mijn hart gesloten en wilde niets liever dan hem weer bij me hebben. Ja! Ik was gewoon stapel op hem! Maar wat was de realiteit? Als je heel Frankrijk moet bewerken en je je doelstellingen moet bereiken, dan kun je geen keuzes maken. Je resultaten bepalen je carrièremogelijkheden en dat had ik het meest voor ogen. Binnen mijn bedrijf was dat ook de enige mogelijkheid om hogerop te komen en daar deed ik ook mijn uiterste best voor. Maar Joellienne kon ik ook niet loslaten, want hij was echt mijn lief geworden en ik wilde het liefst weer samen met hem zijn. Maar dat wilde helaas niet lukken! Opeens kreeg ik een promotie en werd teruggeplaatst in Nederland. Die promotie kon ik echt niet weerstaan, maar het betekende ook, dat ik niet meer naar Parijs zou kunnen. En dat betekende ook dat ik Joellienne niet meer kon ontmoeten. Maar ondanks dat bleef hij wel altijd in mijn herinnering en wilde ik nog steeds met hem in contact komen. Dit verlangen heeft echter een bijzonder triest einde. Begin 2006 besloot ik naar Parijs te gaan en het kroegje van Jules op te zoeken. Het bleek echter niet meer te bestaan! Ik vraag me daarom ook af waar al die albums gebleven zijn. Zij moeten toch ergens terecht gekomen zijn en in te zien zijn? Maar het meeste verontrust mij nog wat er van Joellienne is terecht gekomen In al die jaren dat ik hem niet meer gezien heb moet hij wel een groot aantal ervaringen hebben opgedaan. En daarom zou ik hem graag weer eens willen spreken. Ik kan niet geloven dat hij onze sekssessie vergeten is en hij dat allemaal vergeten is. Maar hoe dan ook! Ik houd van hem! Onvoorwaardelijk!
Wat ik nog het meeste betreur is, dat ik daarna weer terugkeerde naar het zoeken van een vrouw om er een gezin mee te stichten. Opnieuw had het plichtsbesef gewonnen van mijn geaardheid! Maar dat is zelfs ontaard in een persoonlijk drama, omdat ik daarmee zelfs mijn baan verloren heb! Ik ben er toen zelfs mijn prachtige bungalow mee kwijtgeraakt en moest mijn ouders erom vragen of ik weer bij hen mocht intrekken. Mijn ouders hebben dat toen ook gedaan en zijn daarom voor mij ontzettend goede ouders gebleken. Alleen was mijn geaardheid niet bespreekbaar met hen. Ik heb mijn coming out dan ook moeten uitstellen tot na hun **********. Maar Joellienne heb ik nooit kunnen vergeten en ik ben daarom ontzettend blij, dat uitgekomen is wat hij me in dat kroegje van Jules heeft gevraagd: “Maar zou ik een dierbare herinnering voor je mogen worden?”. En ja! Dat is hij! Ook nu nog! Lieve! Lieve jongen! Wat er ook van je terecht is gekomen: Je woont nog steeds in mijn hart en ik denk dankbaar terug aan wat wij samen beleefd hebben! Ik mis je! Ook nu nog! En ik hoop, dat je echt gelukkig zult zijn! Want als iemand het verdient, dan ben jij dat! Je t’aime! Pour toujours!
5年前
