Nowe życie - cz. 7

|||

Z deszczu pod rynnę

- 1 - 

Kolejne dni mijały bez zbędnych emocji. Ja powoli przywykłem do nowej sytuacji postanawiając płynąć z nurtem bez większych protestów.
Pogoda się pogorszyła i już nie musiałem pajacować w sukienkach. Mogłem ubierać zwykłe spodnie i koszulkę - co prawda były własnością Magdy, ale gdyby nie stanik nie odbiegał by ten ubiór od moich wcześniejszych standardów.
Krzysiek miał na d**gą zmianę więc z jednej strony co rano musiałem dreptać do pracy a popołudniami sam z niej wracać. Ale plusem był brak spotkań z nim i konieczności powrotu do tego co się ostatnio wydarzyło. Ciągle pisaliśmy do siebie, ale całkowicie ignorując temat ostatniego spotkania. Więc po powrocie do domu mogłem się cieszyć byciem w 100% sobą.

Tydzień miał się ku końcowi. I jak wiadomo piątek w pracy nie był najbardziej produktywnym dniem tygodnia. To się z ludźmi porozmawiało. To obejrzało jakiś śmieszny obrazek. I tak naprawdę w przerwie od tych ważnych zajęć próbowało pracować.
- Mogę Ciebie prosić? - usłyszałem głos Szymona stojącego przy moim biurku
No to się skończył dobry czas a zaczęły kolejne kłopoty - pomyślałem ruszając za nim do gabinetu
- Marta. Wszystko OK - powiedział widząc moje zmieszanie - mam do Ciebie trochę prywatną sprawę
- No to słucham - powiedziałem z nie ukrywaną ulgą w głosie
- W sumie jako Twój szef chyba nie powinienem Ciebie o to pytać, ale zaryzykuje, jak przegnę to przepraszam.
Jednak kamień co chwile temu spadł z serca powrócił na nie
- Masz endokrynologa?
- Endo... - próbowałem powtórzyć za nim w ogóle nie wiedząc co do mnie mówi
- Oczywiście, że masz w końcu no ta Twoja zmiana...
- No tak - powiedziałem całkowicie nie wiedząc o co chodzi
- Powiem może prosto z mostu, OK? - nie czekając na moją reakcję kontynuował - Mój brat jest właśnie endokrynologiem i piszę prace o takich osobach jak Ty. Nie zawracałbym Ci tym głowy gdyby nie to, że ma problem z pacjentkami. Ogólnie jeździ po całej Polsce by mieć materiał do pracy. Pomyślałem, że ta cała zmiana trochę kosztuje a on w ramach tej swojej pracy naukowej robi to prywatnie za darmo. I może byście się zgadali i jakoś dogadali? - powiedział patrząc na mnie jakby sam nie wiedział czy nie palnął największej głupoty w życiu.
Zastanawiałem się chwilę czy jest jakaś dobra odpowiedź na to pytanie i ta jedyna dobra, która mnie nie zdradzała wcale mi się nie podobała:
- W sumie czemu nie - powiedziałem mając nadzieję, że na tym całym ta rozmowa się zakończy i zapomnimy o sprawie
- A nie chcesz się do niego przejść dziś? Teraz przyjmuje w gabinetach tu niedaleko
- No a praca? - powiedziałem licząc, że da się to chociaż w czasie odwlec
- Marta jest piątek. Myślisz, że ja nie wiem, że pracujecie na 50% - powiedział się śmiejąc - po za tym to mój brat więc jak mogę jemu i mam nadzieję Tobie pomóc to mogę nie zauważyć, że na godzinkę znikłaś.

I tak o to siedziałem przed gabinetem jakiegoś lekarza, którego specjalizację właśnie sprawdzałem na google. Powinienem robić jakieś prezentacje z asertywności jako antyprzykład. Pozostaje tylko czekać gdy na pytanie żulka spod sklepu: "a masz może dychę?" odpowiem "jasne, proszę, miłego dnia".
- Zapraszam - otwarły się drzwi do gabinetu
Usiadłem na krześle w ogóle nie wiedząc co ja tu robię. Gość przede mną w białym fartuchu zaczął coś opowiadać o swojej pracy jaki jest jej cel co on robi. W naukowy bełkot wplatał jakieś pojęcia, których nie rozumiałem i jak głupi przytakiwałem.
- Masz jakąś swoją dokumentację? - powiedział nagle kończąc swój kilkuminutowy wywód
- Nie
- Spokojnie jak coś to doniesiesz
- Ale ja w ogóle nie mam
- Jak to?
Głęboki wdech, wydech. Spróbujmy zagrać tą historyjkę, którą sobie wymyśliłem po drodze...
- Bo ja no... - wdech, wydech - wiem, że chce być dziewczyną, ale jeszcze nic tak medycznie w tym kierunku nie zrobiłam.
Wydusiłem to z siebie przewracając oczami jak rasowa idiotka
- Idealnie! - prawie krzyknął gość przedemną
Idealnie to ja się chyba wkopałem. Ten lekarz powinien być psychiatrą, a ja siedzieć ze związanymi rękami i wtedy może by była dla mnie nadzieja...
Kolejne minuty zleciały na wypisywaniu skierowań do innych lekarzy z namiarami na kolegów. Ważeniu, wymacaniu mnie z góry na dół jak nie rękami to głowicą USG. Opowiadaniu o kolejnych krokach i lekach jakie może mi przepisać na już pod warunkiem, że zaraz podejdę zrobić badania krwi, które będą darmowe. Nawet ten dobry człowiek je przeanalizuje, przepisze recepty i zadzwoni do mniej w tej sprawie. Po prostu idealnie jak to wspomniał dobre 30 minut temu...

I tak już siedząc i czekając pod gabinetem pobrań przeczytałem SMS od Krzysia:
"Mam taka głupią sprawę. Poszłabyś ze mną na wesele?"
Odpisałem z ironią:
"jasne, jeszcze mnie na weselu nie było :)", gdy nagle zaprosiła mnie pielęgniarka do środka pozbawiając możliwości doprecyzowania, że nie.
Po oddaniu krwi która by mogła wyżywić komary w całej Polsce zerknąłem na telefon, gdzie czekała na mnie lista wiadomości od Krzyśka z planem, szczegółami imprezy... z niedowierzaniem doczytałem, że to wszystko jest jutro. O tym, że miał robić tylko za kierowcę i nawet Andrzej zgodził się pożyczyć mu samochód testowy. Jego kolega go niby już kiedyś zaprosił na wesele, ale on nikogo nie miał i pomyślał o mnie i ogólnie mi strasznie dziękuje, że się zgodziłam.
Bez zastanowienia wyjąłem telefon i wybrałem numer Magdy:
- Mam cholerny problem! - powiedziałem zaczynając rozmowę

I tak jak myślałem, że moim największym osiągnięciem antyasertywności może być poratowanie kogoś dychą pod sklepem. Tak właśnie siedziałem w samochodzie w czerwonej zwiewnej sukience, którą Magda pożyczyła mi na szybko od swojej koleżanki. Moją szyje zdobił naszyjnik od Krzyśka, który chyba ukradł ze sklepu jubilerskiego bo w wersję, że znalazł w wynajmowanym mieszkaniu nie bardzo chciałem wierzyć. I patrzyłem na widoki za oknem. Czy mogło pójść coś bardziej nie tak?
- Nad czym tak myślisz? - zapytał Krzysiek
Odpowiedziałem się śmiejąc na całego - a o tym, że miałem być maskotką 
Śmiech Krzyśka rozległ się po całym samochodzie zagłuszając nawet moje myśli...

Siedząc przy stole patrzyłem na tańczących ludzi. Pana Młoda razem z Panem Młodym wędrowała między stolikami zagadując do gości. Wódki nie brakowało tak jak innych trunków w zależności od upodobań. Jedzeniem zastawione stoły. Orkiestra na zmianę z DJ będącym jednocześnie wodzirejem serwowali muzykę jak nie na żywo to z płyty. Tańce, hulanki, swawole... szalej dusza piekła nie ma.
Naprawdę dobrze bawiąc się z Krzyśkiem to przy stole, to spacerując po terenie wokół sali czy tańcząc na parkiecie czas mijał w najlepsze.
- Odbijany - usłyszałem za swoimi plecami
DJ jak na złość puścił wolniejszy kawałek i nowy partner do tańca przytulił się do mnie ukrywając swoją twarz
- Cześć Michał - usłyszałem głos kolegi z liceum - tańcz dalej i ładnie się uśmiechaj, dobrze?
- Dobrze - odpowiedziałem bez zastanowienia
- Jakiś ten świat jest dziwnie mały. Przyjeżdża człowiek na wesele i spotyka kumpla ze starej szkoły. I wiesz co? 
- Nie wiem
- Widzę, że masz nowe ciekawe hobby. Chcesz być laseczką?
- To nie tak- Michałku, nie ważne. Mam to gdzieś...
Przez chwilę nic nie mówił kołysząc się ze mną w tańcu-
Ja mam to gdzieś, ale Twoi rodzice chyba by nie byli zadowoleni, prawda? I proszę dalej ładnie się uśmiechaj...
- Prawda
- No właśnie i głupio by było jakby się dowiedzieli, prawda?
- Prawda - odpowiedziałem bojąc się do czego zmierza
- Widzisz a ja zawsze marzyłem o seksie z transetką. Umówimy się na małe spotkanko i ja zapomnę co widziałem, dobrze?
Zupełnie nie wiedziałem co odpowiedzieć. Próbując jakoś poskładać to w głowie.
- Nie musisz odpowiadać. Bo ja znam odpowiedź. Odezwę się do Ciebie po weselu maleńka.
Akurat DJ zakończył piosenkę a Grześ klepiąc mnie po pośladku dodał:
- No uciekaj do tego swojego chłopca