MIJN REDSTER IN DE BUS
Mijn naam is Dick en die was in mijn geboortejaar 1955 niet een meest bijzondere naam. Mijn ouders waren bij die keuze misschien al dan niet erg creatief, maar het was dan in die tijd ook nog geen gewoonte om een bijzondere uitzonderlijke naam aan een kind te geven. Dat was voor mij dan ook geen enkel probleem, om zo te heten, dus ik heet gewoon Dick en heb zelfs een lekkere pik. Ik ben nu op het moment van schrijven zesenzestig jaar oud en ben onlangs met pensioen kunnen gaan. Mijn genoten leven zou je in mijn generatie misschien saai kunnen noemen, maar in werkelijkheid was dat het beslist niet. PSAS is een sekssyndroom, wat veel bij vrouwen voorkomt en bij mannen zeer zeldzaam, maar bij mij was het dus het geval. Bij mij was het destijds in het begin een dagelijkse worsteling met een luierbroekje, maar heel erg vervelend was het probleem voor mij eigenlijk alleen in mijn ******jaren. Als een naar seks hongerende jongeling was het eigenlijk nooit een echt probleem meer en ik zal dat uitleggen. Je leert er namelijk gewoon mee leven en het serieus gebruiken bij een toevallig verliefd raken of als je je spontaan opborrelende sperma persé nodig acht. De afkorting PSAS staat voor 'Persistent Sexual Arousal Syndrom’ en dat is eigenlijk een blijvend-seksueel-opwindingssyndroom, dat meestal ontstaat door een te laat herkende ontsteking in de onderste buikholte, vaak na pittige nierbekken of blaasontstekingen. De aandrang naar seksuele opwinding blijft als bijkomend verschijnsel soms bestaan en wordt dan vaak ook steeds erger naarmate je bijvoorbeeld ergens geluiden hoort, die met seks te maken hebben of er op lijken, zoals een waterval, opspattend water, plassen of bij een bepaalde soort muziek, maar ook als je een film ziet, waarin seks voorkomt, dus in het ergste geval een pornofilm. Ook krijg je die drang, als er iemand een bepaalde toespeling maakt, die je mateloos seksueel opwindt, dus bijvoorbeeld als iemand blijk geeft, dat ie je mag, jouw vriendschap wil of de liefde verklaart of soms ook wel bij een innige omhelzing. Iemand met dit syndroom wordt eigenlijk voortdurend gewenst of ongewenst in staat van een genitale opwinding gebracht en dat dan ook gelijk automatisch uitvoert.
Deze aandoening komt heel veel voor bij vrouwen tot rond de overgangsleeftijd. Bij mij begon het dus bij mannelijke uitzondering al op ******* leeftijd na een reeks aan ******ziekten in combinatie met een pittige blaasontsteking. Die ongewenste staat van genitale opwinding werd bij mij in het begin dus niet eens herkent als PSAS, omdat men altijd dacht, dat het syndroom veroorzaakt werd door te hevige romantische gevoelens, seksuele gedachten of verlangens, maar het werd buiten mijn bewustzijn om gewoon al lichamelijk bepaald. De daardoor ongewild veel te vroege seksuele ontwikkeling, maakte mij seksueel vroeg rijp, waardoor ik als ********** al regelmatig “natte dromen” had, gepaard gaande met al behoorlijk wat sperma, zodat ik nog voor mijn puberteit het syndroom al steeds sterker voelde worden en ook de belangstelling voor het andere geslacht zich in dat stadium reeds begon te openbaren. Dat werd bij mij in de puberteit best moeilijk beheersbaar, dus in grote mate veroorzaakt door mijn toenemende gezonde natuurlijke verlangens naar seks met meisjes. In mijn dagelijks functioneren werd ik op gegeven moment zodanig belemmerd, dat ik zelfs voortdurend een lange broek moest dragen ter bescherming om te voorkomen, dat men mij voortdurend met een natte broek tegenkwam, als ik weer eens een spontane aandrang kreeg en vrijwel direct erna een grote hoeveelheid sperma produceerde . PSAS was en is nog altijd een bestaand en vervelend syndroom, dat veel schaamte met zich meebrengt en waarvoor zelfs nu nog heel veel onbegrip is. Er is ook geen medicijn voor uitgevonden. Ik werd berucht bij het andere geslacht als een Don Juan, maar vrouwen met het syndroom worden vaak als nimfomaan betiteld. Bij vrouwen geeft dat trouwens ook veel ejaculatieproblemen, maar bij mij als man was het onder de gesprekken met mijn eigen geslacht, vooral op kritieke momenten een regelmatig opdoemend probleem, om mijn geheim, als je dat tenminste zo mag zeggen, voor de anderen te verbergen. Ik kon me er gelukkig in de meeste situatie redelijk tot goed uitredden door me te verontschuldigen met daarna een ren naar de WC om me snel helemaal leeg te masturberen of een boompje op te zoeken onder het mom, dat ik dan erg nodig moest. Bij vrouwen is het voor zo’n aankomende spuiter natuurlijk veel moeilijker om je te excuseren. Als ik een meisje neukte, verwonderde die zich heel vaak over het feit, dat ik zoveel sperma tegelijk kon produceren, maar dat kon ik me groot - houdende met enige trots dan nog wel enigszins verklaren. Gelukkig begon mijn syndroom na mijn vijftigste eindelijk wat te minderen, maar ik ben nog altijd behoorlijk rijk gezegend met een uitstekende vlot lopende potentie, die ik tegenwoordig goed met een langere pauze kan beheersen. Je moet wel weten, dat mijn grote probleem me telkens eenzelfde lekkerste gevoel geeft, als bij jouw gewone masturbatie of bij het klaarkomen tijdens een gemeenschap. Eigenlijk vind ik het nog steeds erg lekker en de rest, ja de rest, ach dat went gewoon op de duur.
Enkele jaren terug werkte ik dus nog en als ik een keer met het openbaar vervoer moest reizen, zorgde ik er altijd voor heel vroeg of heel laat daar van gebruik te maken, om niet in een overvolle bus of trein terecht te komen. Want ik mocht er weer eens een aanval met aandrang krijgen. Meestal ging ik met de auto, want tijdens het fietsen naar het werk wilde ik onderweg nog wel eens een keer in mijn PSAS-problemen komen en dat gedoe met een luierbroekje wilde ik koste wat het kost dan zoveel mogelijk vermijden. Toch kreeg ik zo’n tien jaar geleden in de bus daaromtrent toch ook wel een heel erg leuke belevenis en die wilde ik de lezer niet onthouden: Zie hieronder mijn relaas!
Ik woonde in die tijd nog in Lommel (België) en op een dag wacht nu toch al ruim vijf minuten op de bus naar Eindhoven, maar ik heb geen haast. Het is evenwel nog voor half zeven in de morgen. Eindelijk komt die grote crème met rode bus de hoek om draaien en ik maak me op om in te stappen. Tot mijn grote blijdschap is de bus helemaal leeg, ik besluit om helemaal achterin te gaan zitten. Twee haltes verder is er nog iemand ingestapt. Het is een oude vrouw, die gezellig met de buschauffeur luidkeels aan het kwebbelen gaat. Ze zullen het wel over het mooie weer hebben of over wat er gisteren op de televisie was. Zelf heb ik die dag ervoor geen televisie gezien, want ik wil niet weten, wat de Nederlandse premier nu weer aan het uithalen is. Nu rijden we door Luyksgestel in de richting van Bergeyk en er staat daar een jonge vrouw bij de bushalte. Ze draagt een ultrakorte rok en een rode blouse met een prominente rij knoopjes, waarvan de bovenste tot een aanvaardbaar diep ingesneden decolleté mij het uitzicht geven op een stevig en toch nog wel behoorlijk zichtbare tweeling. Ik herken haar meteen van mijn werk in Eindhoven. Ik weet, dat ze een verdieping hoger werkt in het gebouw, waar ik ook heen moet, want ze doet daar iets in de klantenservices. Eigenlijk viel ze mij tot nu toe nooit echt op, maar nu ik haar frontaal tegenkom, vind ik haar toch wel een behoorlijk knappe meid, die behoorlijk sterk beantwoordt aan het mollige profiel, dat ik zo bewonder bij het andere geslacht. Ik ga ervan uit, dat ze minimaal één vriend thuis moet hebben zitten, want ik vind haar nu toch wel heel mooi geworden. Ik kan het niet helpen, maar in mijn broek kriebelt er natuurlijk al iets behoorlijk en ik schrik er een beetje van, als ik me realiseer, dat ik die ochtend niets ter bescherming heb aangetrokken voor mijn PSAS. “Vergeten,” flitst het door mij heen. “Als nu …. “
Ze loopt tot mijn leedwezen ver door in mijn richting en ziet mij dan zitten achter in de bus. Alle tekenen in haar houding wijzen erop, dat ze zowaar ook helemaal achterin de bus wil zitten. En inderdaad gaat ze dus op het bankje, dat zich naast de mijne bevindt, zitten. Inwendig kreun ik, want ik weet, dat ik me al wat zat op te winden en dat is op dit uur in de bus naar mijn werk al helemaal geen goed teken. Dus ik durf haar niet echt aan te kijken en laat alles maar zoveel mogelijk voor wat het is. Ik kan ook niet anders, houd ik mij voor. Wat komt dat komt snel, weet ik uit ervaring.
Ik begin naar buiten te staren en probeer nog steeds zoveel mogelijk aan andere dingen te denken. ‘Waarom is mijn leven zo gelopen, waarom zit ik nou hier? Waarom moet ik weer denken aan een andere liefde, dan die met mijn echtgenote? Überhaupt heb ik tot mijn geluk mijn echtgenote al tijdens het begin van onze liefde deel gemaakt van mijn PSAS-probleem en het is daarmee altijd een ongekend lieve begrijpende vrouw gebleken’. Onwillekeurig kijk ik mijn medereizigster aan en vraag me af, waarom zij nu juist in die lege bus zo nodig naast mij moest gaan zitten. Ze ziet me op dat moment gelukkig mijn aankomend probleem nog niet, want ze kijkt juist de andere kant op naar buiten. Ik betrap me er op, dat ik haar wèl blijf bekijken en aanschouw na paar mooie benen, die zo prachtig onder dat strakke rokje tevoorschijn komen, óók dat ene knoopje meer, dat ze om mij te plezieren waarschijnlijk ook nog even achteloos los heeft gemaakt; mogelijk ter tijdelijke vergroting van het decolleté van haar blouse en ik vind, dat het haar best heel veel uitdagender maakt en natuurlijk vind ik dat een hele stomme gedachte, want ik krijg er zonder meer nog een hardere pik van ook en ik weet, dat het niet lang meer zal duren, dat ik als vanzelf een zaadlozing kan verwachten in mijn nu nog maagdelijk schone lange broek. Nog dommer van mij is, dat ik zonder er eigenlijk zelf erg in heb over mijn zaadballen in mijn kruis begin te wrijven. Mijn knappe buurvrouw kijkt nog steeds naar buiten en ik vind het nu steeds sterker wordende gevoel in mijn penis eigenlijk al veel te prettig worden en denk: “Wat kan het mij ook eigenlijk schelen.” Ik wens trouwens ook in de minuten, die mij nog resten geen natte broek te gaan krijgen en doe zonder enige schaamte mijn gulp open en laat achter mijn hand de rits geruisloos naar beneden glijden. Ik sjor mijn stijve lul uit mijn broek en dat maakt tegelijk ook, dat nu mijn met schaamhaar bedekte ballen enigszins zichtbaar worden. Ik moet mijzelf nu wel bevredigen om mijn PSAS-gevoelens te beëindigen, maar blijf wel mijn medepassagier strak aankijken. Ondertussen trek ik steeds wat harder aan mijn pik. Dan zie ik, dat de vrouw vanuit haar ooghoeken nu opeens wèl mijn kant op kijkt en tegelijk lijkt te schrikken. Maar ze doet net alsof ze niks ziet. Ik trek nog harder en begin heel zachtjes fluisterend mijn rituele geluidjes erbij te maken. Dan kijkt de vrouw ineens met een volle oogopslag naar mijn gezwollen penis, die nu in zijn volle lengte omhoog is gerezen uit de gulp van mijn broek. De vrouw kijkt mij nu zelfs ook zeer nadrukkelijk aan en begint te grijnzen op een manier, die mij in principe toch ergens heel erg goed bevalt.
De jongedame blijft kijken, terwijl ik datzelfde ook naar haar blijf doen, terwijl ik met mijn ene hand doorlopend in eenzelfde ritme aan mijn harde penis blijf trekken. Met mijn andere hand speel ik wat friemelend met mijn steeds gevoeliger wordende testikels. Dan volgt tot mijn stijgende verbazing het wonder, want de vrouw maakt ineens nog twee extra knoopjes van haar blouse los. Ik heb nu ineens een hele grote inkijk, vooral als ze zich ook nog eens frontaal naar mij toe keert. Dan bukt ze ook nog eens een klein beetje voorover, zodat ik haar geweldig mooie borsten nagenoeg volledig kan zien hangen, want omdat die zo stevig zijn, draagt ze er zelfs niet eens een beha onder. Dan staat ze op en gaat ze vlak naast mij op mijn bank zitten. Nog een beetje gespannen, heft ze stiekem een hand op in mijn richting en maakt mij zo haar bedoeling heel duidelijk. Ze heeft mij stiekem al die tijd dus gewoon door gehad en mogelijk is zij reeds in Luyksgestel met voorbedachte rade gelijk bij mij in de buurt komen zitten. Verder kan ik er niet over nadenken, want ze begint zomaar spontaan mijn hand weg te duwen en neemt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, mijn pas begonnen werkzaamheden over om mij met behoedzame halen verder te gaan aftrekken. Ik doe mijn ogen dicht en geniet van dit zalige moment. Ik voel mijzelf trouwens ook al aardig in de richting komen om klaar te komen, als zij ineens ook aanstalten maakt om haar kleine knappe mondje in de richting van mijn penis te sturen. Even hou ik me in van verbazing, maar niet lang duurt het, eer zij mijn piemel in haar mond laat penetreren en prompt raken mijn gevoelens intussen in een wirwar van soppende seksgeluiden. Ik probeer het nog wel, maar zeker weten ga ik het op die manier niet al te lang meer uithouden, want mijn opgehoopte lading sperma zal er nu heel vlug uit willen komen!
Tjonge zeg, wat kan dat grietje verschrikkelijk goed pijpen! Eerst pijpt ze mij luttele seconden heerlijk en vervolgens geeft ze me tussentijds ook nog even heel snel een lik over mijn ballen. Dan gaat ze na het uitspugen van een losgeraakte schaamhaar weer vrolijk verder. Ik fluister zachtjes dat ik nu direct klaar ga komen, maar ze negeert mij volkomen en likt over mijn stijve en dikke penis heen. Ik tik nog een keer op haar hoofd, maar ze gaat onverstoorbaar door. Ik zie het nog mirakels klaar te spelen om mijn zaad een wijle in te houden, maar als de spanning in mijn prostaat ondraaglijk wordt lukt het me niet meer. De gevolgen lijken dan ook desastreus te worden, Ik spuit namelijk ten einde raad mijn volle lading spermazaad in één keer leeg in haar mond. Vervolgens kijk ik haar hulpeloos aan en zij beantwoordt mijn blik met een volgestouwde mond en twinkelingen in haar ogen om dan …. mijn volledige spermashot in een keer gewoon door te slikken. Er zit nog een klodder zaad op haar lip, maar die pinkt ze ook nog even met haar middelvinger weg en likt het op. Ze geeft mij nog een klinkende zoen op mijn mond en mompelt een dankwoord. Vaag hoor ik haar zeggen: “Dank je wel voor de lekkere hap, collega!” Inmiddels is de halte, waar we samen uit de bus moeten stappen bijna bereikt. De vrouw, waarvan ik de naam naderhand nooit heb durven navragen, maakt snel haar kleding ordelijk en ook ik frommel snel mijn pik weer veilig achter de gulp van mijn broek. Even later stappen we bij de eerstvolgende halte uit.
Ik zag de dame in de maanden erna nog wel eens lopen op mijn werk en we deden dan net, alsof dit gebeuren nooit had plaatsgevonden, maar ik had telkens het gevoel dat zo’n déjà vu zomaar nog een keer zou hebben kunnen gebeuren. Ik ging sinds dat voorval in ieder geval wel altijd met een lach op mijn gezicht naar mijn werk. Ik ging altijd heel vroeg en altijd weer met de bus, maar ik kwam er mijn spermaredster daar nooit meer tegen.
Dick Rudolf - Uit mijn dagboek - 13 juni 2017
Deze aandoening komt heel veel voor bij vrouwen tot rond de overgangsleeftijd. Bij mij begon het dus bij mannelijke uitzondering al op ******* leeftijd na een reeks aan ******ziekten in combinatie met een pittige blaasontsteking. Die ongewenste staat van genitale opwinding werd bij mij in het begin dus niet eens herkent als PSAS, omdat men altijd dacht, dat het syndroom veroorzaakt werd door te hevige romantische gevoelens, seksuele gedachten of verlangens, maar het werd buiten mijn bewustzijn om gewoon al lichamelijk bepaald. De daardoor ongewild veel te vroege seksuele ontwikkeling, maakte mij seksueel vroeg rijp, waardoor ik als ********** al regelmatig “natte dromen” had, gepaard gaande met al behoorlijk wat sperma, zodat ik nog voor mijn puberteit het syndroom al steeds sterker voelde worden en ook de belangstelling voor het andere geslacht zich in dat stadium reeds begon te openbaren. Dat werd bij mij in de puberteit best moeilijk beheersbaar, dus in grote mate veroorzaakt door mijn toenemende gezonde natuurlijke verlangens naar seks met meisjes. In mijn dagelijks functioneren werd ik op gegeven moment zodanig belemmerd, dat ik zelfs voortdurend een lange broek moest dragen ter bescherming om te voorkomen, dat men mij voortdurend met een natte broek tegenkwam, als ik weer eens een spontane aandrang kreeg en vrijwel direct erna een grote hoeveelheid sperma produceerde . PSAS was en is nog altijd een bestaand en vervelend syndroom, dat veel schaamte met zich meebrengt en waarvoor zelfs nu nog heel veel onbegrip is. Er is ook geen medicijn voor uitgevonden. Ik werd berucht bij het andere geslacht als een Don Juan, maar vrouwen met het syndroom worden vaak als nimfomaan betiteld. Bij vrouwen geeft dat trouwens ook veel ejaculatieproblemen, maar bij mij als man was het onder de gesprekken met mijn eigen geslacht, vooral op kritieke momenten een regelmatig opdoemend probleem, om mijn geheim, als je dat tenminste zo mag zeggen, voor de anderen te verbergen. Ik kon me er gelukkig in de meeste situatie redelijk tot goed uitredden door me te verontschuldigen met daarna een ren naar de WC om me snel helemaal leeg te masturberen of een boompje op te zoeken onder het mom, dat ik dan erg nodig moest. Bij vrouwen is het voor zo’n aankomende spuiter natuurlijk veel moeilijker om je te excuseren. Als ik een meisje neukte, verwonderde die zich heel vaak over het feit, dat ik zoveel sperma tegelijk kon produceren, maar dat kon ik me groot - houdende met enige trots dan nog wel enigszins verklaren. Gelukkig begon mijn syndroom na mijn vijftigste eindelijk wat te minderen, maar ik ben nog altijd behoorlijk rijk gezegend met een uitstekende vlot lopende potentie, die ik tegenwoordig goed met een langere pauze kan beheersen. Je moet wel weten, dat mijn grote probleem me telkens eenzelfde lekkerste gevoel geeft, als bij jouw gewone masturbatie of bij het klaarkomen tijdens een gemeenschap. Eigenlijk vind ik het nog steeds erg lekker en de rest, ja de rest, ach dat went gewoon op de duur.
Enkele jaren terug werkte ik dus nog en als ik een keer met het openbaar vervoer moest reizen, zorgde ik er altijd voor heel vroeg of heel laat daar van gebruik te maken, om niet in een overvolle bus of trein terecht te komen. Want ik mocht er weer eens een aanval met aandrang krijgen. Meestal ging ik met de auto, want tijdens het fietsen naar het werk wilde ik onderweg nog wel eens een keer in mijn PSAS-problemen komen en dat gedoe met een luierbroekje wilde ik koste wat het kost dan zoveel mogelijk vermijden. Toch kreeg ik zo’n tien jaar geleden in de bus daaromtrent toch ook wel een heel erg leuke belevenis en die wilde ik de lezer niet onthouden: Zie hieronder mijn relaas!
Ik woonde in die tijd nog in Lommel (België) en op een dag wacht nu toch al ruim vijf minuten op de bus naar Eindhoven, maar ik heb geen haast. Het is evenwel nog voor half zeven in de morgen. Eindelijk komt die grote crème met rode bus de hoek om draaien en ik maak me op om in te stappen. Tot mijn grote blijdschap is de bus helemaal leeg, ik besluit om helemaal achterin te gaan zitten. Twee haltes verder is er nog iemand ingestapt. Het is een oude vrouw, die gezellig met de buschauffeur luidkeels aan het kwebbelen gaat. Ze zullen het wel over het mooie weer hebben of over wat er gisteren op de televisie was. Zelf heb ik die dag ervoor geen televisie gezien, want ik wil niet weten, wat de Nederlandse premier nu weer aan het uithalen is. Nu rijden we door Luyksgestel in de richting van Bergeyk en er staat daar een jonge vrouw bij de bushalte. Ze draagt een ultrakorte rok en een rode blouse met een prominente rij knoopjes, waarvan de bovenste tot een aanvaardbaar diep ingesneden decolleté mij het uitzicht geven op een stevig en toch nog wel behoorlijk zichtbare tweeling. Ik herken haar meteen van mijn werk in Eindhoven. Ik weet, dat ze een verdieping hoger werkt in het gebouw, waar ik ook heen moet, want ze doet daar iets in de klantenservices. Eigenlijk viel ze mij tot nu toe nooit echt op, maar nu ik haar frontaal tegenkom, vind ik haar toch wel een behoorlijk knappe meid, die behoorlijk sterk beantwoordt aan het mollige profiel, dat ik zo bewonder bij het andere geslacht. Ik ga ervan uit, dat ze minimaal één vriend thuis moet hebben zitten, want ik vind haar nu toch wel heel mooi geworden. Ik kan het niet helpen, maar in mijn broek kriebelt er natuurlijk al iets behoorlijk en ik schrik er een beetje van, als ik me realiseer, dat ik die ochtend niets ter bescherming heb aangetrokken voor mijn PSAS. “Vergeten,” flitst het door mij heen. “Als nu …. “
Ze loopt tot mijn leedwezen ver door in mijn richting en ziet mij dan zitten achter in de bus. Alle tekenen in haar houding wijzen erop, dat ze zowaar ook helemaal achterin de bus wil zitten. En inderdaad gaat ze dus op het bankje, dat zich naast de mijne bevindt, zitten. Inwendig kreun ik, want ik weet, dat ik me al wat zat op te winden en dat is op dit uur in de bus naar mijn werk al helemaal geen goed teken. Dus ik durf haar niet echt aan te kijken en laat alles maar zoveel mogelijk voor wat het is. Ik kan ook niet anders, houd ik mij voor. Wat komt dat komt snel, weet ik uit ervaring.
Ik begin naar buiten te staren en probeer nog steeds zoveel mogelijk aan andere dingen te denken. ‘Waarom is mijn leven zo gelopen, waarom zit ik nou hier? Waarom moet ik weer denken aan een andere liefde, dan die met mijn echtgenote? Überhaupt heb ik tot mijn geluk mijn echtgenote al tijdens het begin van onze liefde deel gemaakt van mijn PSAS-probleem en het is daarmee altijd een ongekend lieve begrijpende vrouw gebleken’. Onwillekeurig kijk ik mijn medereizigster aan en vraag me af, waarom zij nu juist in die lege bus zo nodig naast mij moest gaan zitten. Ze ziet me op dat moment gelukkig mijn aankomend probleem nog niet, want ze kijkt juist de andere kant op naar buiten. Ik betrap me er op, dat ik haar wèl blijf bekijken en aanschouw na paar mooie benen, die zo prachtig onder dat strakke rokje tevoorschijn komen, óók dat ene knoopje meer, dat ze om mij te plezieren waarschijnlijk ook nog even achteloos los heeft gemaakt; mogelijk ter tijdelijke vergroting van het decolleté van haar blouse en ik vind, dat het haar best heel veel uitdagender maakt en natuurlijk vind ik dat een hele stomme gedachte, want ik krijg er zonder meer nog een hardere pik van ook en ik weet, dat het niet lang meer zal duren, dat ik als vanzelf een zaadlozing kan verwachten in mijn nu nog maagdelijk schone lange broek. Nog dommer van mij is, dat ik zonder er eigenlijk zelf erg in heb over mijn zaadballen in mijn kruis begin te wrijven. Mijn knappe buurvrouw kijkt nog steeds naar buiten en ik vind het nu steeds sterker wordende gevoel in mijn penis eigenlijk al veel te prettig worden en denk: “Wat kan het mij ook eigenlijk schelen.” Ik wens trouwens ook in de minuten, die mij nog resten geen natte broek te gaan krijgen en doe zonder enige schaamte mijn gulp open en laat achter mijn hand de rits geruisloos naar beneden glijden. Ik sjor mijn stijve lul uit mijn broek en dat maakt tegelijk ook, dat nu mijn met schaamhaar bedekte ballen enigszins zichtbaar worden. Ik moet mijzelf nu wel bevredigen om mijn PSAS-gevoelens te beëindigen, maar blijf wel mijn medepassagier strak aankijken. Ondertussen trek ik steeds wat harder aan mijn pik. Dan zie ik, dat de vrouw vanuit haar ooghoeken nu opeens wèl mijn kant op kijkt en tegelijk lijkt te schrikken. Maar ze doet net alsof ze niks ziet. Ik trek nog harder en begin heel zachtjes fluisterend mijn rituele geluidjes erbij te maken. Dan kijkt de vrouw ineens met een volle oogopslag naar mijn gezwollen penis, die nu in zijn volle lengte omhoog is gerezen uit de gulp van mijn broek. De vrouw kijkt mij nu zelfs ook zeer nadrukkelijk aan en begint te grijnzen op een manier, die mij in principe toch ergens heel erg goed bevalt.
De jongedame blijft kijken, terwijl ik datzelfde ook naar haar blijf doen, terwijl ik met mijn ene hand doorlopend in eenzelfde ritme aan mijn harde penis blijf trekken. Met mijn andere hand speel ik wat friemelend met mijn steeds gevoeliger wordende testikels. Dan volgt tot mijn stijgende verbazing het wonder, want de vrouw maakt ineens nog twee extra knoopjes van haar blouse los. Ik heb nu ineens een hele grote inkijk, vooral als ze zich ook nog eens frontaal naar mij toe keert. Dan bukt ze ook nog eens een klein beetje voorover, zodat ik haar geweldig mooie borsten nagenoeg volledig kan zien hangen, want omdat die zo stevig zijn, draagt ze er zelfs niet eens een beha onder. Dan staat ze op en gaat ze vlak naast mij op mijn bank zitten. Nog een beetje gespannen, heft ze stiekem een hand op in mijn richting en maakt mij zo haar bedoeling heel duidelijk. Ze heeft mij stiekem al die tijd dus gewoon door gehad en mogelijk is zij reeds in Luyksgestel met voorbedachte rade gelijk bij mij in de buurt komen zitten. Verder kan ik er niet over nadenken, want ze begint zomaar spontaan mijn hand weg te duwen en neemt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, mijn pas begonnen werkzaamheden over om mij met behoedzame halen verder te gaan aftrekken. Ik doe mijn ogen dicht en geniet van dit zalige moment. Ik voel mijzelf trouwens ook al aardig in de richting komen om klaar te komen, als zij ineens ook aanstalten maakt om haar kleine knappe mondje in de richting van mijn penis te sturen. Even hou ik me in van verbazing, maar niet lang duurt het, eer zij mijn piemel in haar mond laat penetreren en prompt raken mijn gevoelens intussen in een wirwar van soppende seksgeluiden. Ik probeer het nog wel, maar zeker weten ga ik het op die manier niet al te lang meer uithouden, want mijn opgehoopte lading sperma zal er nu heel vlug uit willen komen!
Tjonge zeg, wat kan dat grietje verschrikkelijk goed pijpen! Eerst pijpt ze mij luttele seconden heerlijk en vervolgens geeft ze me tussentijds ook nog even heel snel een lik over mijn ballen. Dan gaat ze na het uitspugen van een losgeraakte schaamhaar weer vrolijk verder. Ik fluister zachtjes dat ik nu direct klaar ga komen, maar ze negeert mij volkomen en likt over mijn stijve en dikke penis heen. Ik tik nog een keer op haar hoofd, maar ze gaat onverstoorbaar door. Ik zie het nog mirakels klaar te spelen om mijn zaad een wijle in te houden, maar als de spanning in mijn prostaat ondraaglijk wordt lukt het me niet meer. De gevolgen lijken dan ook desastreus te worden, Ik spuit namelijk ten einde raad mijn volle lading spermazaad in één keer leeg in haar mond. Vervolgens kijk ik haar hulpeloos aan en zij beantwoordt mijn blik met een volgestouwde mond en twinkelingen in haar ogen om dan …. mijn volledige spermashot in een keer gewoon door te slikken. Er zit nog een klodder zaad op haar lip, maar die pinkt ze ook nog even met haar middelvinger weg en likt het op. Ze geeft mij nog een klinkende zoen op mijn mond en mompelt een dankwoord. Vaag hoor ik haar zeggen: “Dank je wel voor de lekkere hap, collega!” Inmiddels is de halte, waar we samen uit de bus moeten stappen bijna bereikt. De vrouw, waarvan ik de naam naderhand nooit heb durven navragen, maakt snel haar kleding ordelijk en ook ik frommel snel mijn pik weer veilig achter de gulp van mijn broek. Even later stappen we bij de eerstvolgende halte uit.
Ik zag de dame in de maanden erna nog wel eens lopen op mijn werk en we deden dan net, alsof dit gebeuren nooit had plaatsgevonden, maar ik had telkens het gevoel dat zo’n déjà vu zomaar nog een keer zou hebben kunnen gebeuren. Ik ging sinds dat voorval in ieder geval wel altijd met een lach op mijn gezicht naar mijn werk. Ik ging altijd heel vroeg en altijd weer met de bus, maar ik kwam er mijn spermaredster daar nooit meer tegen.
Dick Rudolf - Uit mijn dagboek - 13 juni 2017
4年前
