Een levensloop (geen porno) 1 van 10
1. Het prille begin
Probeer maar eens te antwoorden op de vraag sinds wanneer je een BDSM adept bent... gewoonlijk antwoord ik dan dat ik dat ben tot zover mijn geheugen reikt.
Tja, dat geheugen... hoe langer ik er over nadenk hoe meer ik denk dat ik eigenlijk zo geboren ben, misschien zelfs al van voor de geboorte... en dat verklaart dan ook grotendeels mijn karakter.
Als weegschaal weeg ik uiteraard alles altijd nauwkeurig af, dat ben ik mijn sterrenbeeld verschuldigd maar daardoor geef ik ook dikwijls een tegenstrijdige indruk.
Gezagsgetrouw maar rebels; ordehandhavend maar revolutionair, autoritair maar democratisch, Meester maar slaaf... je kunt het lijstje zo lang maken als je zelf wilt. Hadden Oosterse filosofen eeuwen geleden het principe van Ying en Yang niet geformuleerd dan had ik het holistischer wijze wel gedaan. Geen actie zonder reactie, uiteindelijk moet de wijzer van de balans in het midden staan, men is als weegschaal geboren voor iets.
Mijn leven begon al meteen met een dubbele vloek.
Door de oorlog was de familie langs vaders kant gezakt tot het kleinburgerlijke milieu, langs moeders kant waren het gewoon arbeiders... een huwelijk beneden de stand dus. Huwelijk dat nog heel wat voeten in de aarde had vooraleer het kon gesloten worden. Mama was immers al enkele maanden zwanger... dus weigerde de priester van de Heilige Rooms Katholieke kerk het te sluiten. Nu was het in 1948 gewoon ondenkbaar zomaar een gezin te stichten zonder de zegen van God... Gelukkig was er nog een dominee die de Bijbel wel begrepen had, dus werden mijn ouders protestant...
Ik was dus wel welkom op deze wereld maar onder voorwaarden. De vernederingen die mijn mama aldus moest ondergaan werden dus niet met de moedermelk maar zelfs al met het moederbloed meegegeven.
Toen ik na zo'n negen maanden besloot een kijkje te gaan nemen in de grote buitenwereld werd ik ook al niet op veel applaus onthaald. Mijn grootmoeder zei wel dat ik een schattige baby was maar betreurde mijn geslacht “Zeg dat 't niet waar is, weeral een soldaat !”. Ze had blijkbaar profetische gaven want ik zou later inderdaad 30 jaar dienen om het communisme hier buiten te houden.
Nu moet je niet gaan denken dat ze het me kwalijk nam dat ik een jongen was, het was een zeer lieve, maar ook strenge, meter voor mij. Maar zo kort na de oorlog, zij en haar zus waren weduwen, de familie geruïneerd, mijn vader oorlogsgetraumatiseerd, mijn moeder gezien de oorlog in katholieke kloosters opgevoed (de ******** werden uit de kuststreek verwijdert, de ouders moesten voor de Duitsers blijven werken)...tja, een jongen stond dus niet bepaald symbool voor de herwonnen vrede...
Als ik zeg dat de familie geruïneerd was moet je daarom nog niet denken dat er bittere armoe was. De zussen Irène en Louise * ** (die ik maraine en mami noemde) hadden weliswaar de bedrijven en hun mannen verloren maar leefden wel nog in relatieve welstand. Ze genoten aanzien in de volkswijk en woonden samen in een huis dat groot genoeg was om ook nog mijn ouders in onder te brengen. Ik werd dus opgevoed door drie vrouwen en een man die eerder zelden thuis was. Vandaar wellicht de vrouwelijke ondertoon in mijn personaliteit, de stiekeme wens zelfs een vrouw te zijn...
Nu wijzigt men van geslacht zoals men van haarkleur veranderd, toen was het gewoon ondenkbaar... en nu is het te laat, een oude lesbische vrouw ligt slecht in de markt, en ik val nu eenmaal op vrouwen...
Van in het begin werd ik dus weliswaar als jongen opgevoed maar had ik enkel permanent drie vrouwen om me heen... koken, schrobben,... het huishouden doen waren de voorbeelden waaraan ik me spiegelde... personeel hadden we immers niet meer door die vervloekte oorlog. Ik groeide dus op in een matriarchaal gezin met mijn maraine als Mater Familias... mijn peter en nonkels woonden immers allen te Oostende, zag ik hoogstens een of twee keer per jaar want van Gent naar Oostende reizen was toen nog bijna een wereldreis... en was het om me daar weg te houden of niet, dat weet ik niet, maar maraine huurde iedere zomer telkens een appartement in Blankenberge, ook aan zee maar zo'n 20 Km meer naar het Noorden.
Die dualiteit die kenmerkend is voor mijn persoonlijkheid werd er dus werkelijk van jongs af aan met de paplepel in gegeven... geloof versus kerk, gezag versus vrijgevochten, man versus vrouwelijke opvoeding... voor elke pool was er telkens een tegenpool... vanzelfsprekend ook op sexueel gebied... het is dus niet meer dan logisch dat ik op BDSM gebied een switch werd, dominantie versus onderworpenheid, pijn krijgen versus geven, vernederen versus vernederd worden...
Probeer maar eens te antwoorden op de vraag sinds wanneer je een BDSM adept bent... gewoonlijk antwoord ik dan dat ik dat ben tot zover mijn geheugen reikt.
Tja, dat geheugen... hoe langer ik er over nadenk hoe meer ik denk dat ik eigenlijk zo geboren ben, misschien zelfs al van voor de geboorte... en dat verklaart dan ook grotendeels mijn karakter.
Als weegschaal weeg ik uiteraard alles altijd nauwkeurig af, dat ben ik mijn sterrenbeeld verschuldigd maar daardoor geef ik ook dikwijls een tegenstrijdige indruk.
Gezagsgetrouw maar rebels; ordehandhavend maar revolutionair, autoritair maar democratisch, Meester maar slaaf... je kunt het lijstje zo lang maken als je zelf wilt. Hadden Oosterse filosofen eeuwen geleden het principe van Ying en Yang niet geformuleerd dan had ik het holistischer wijze wel gedaan. Geen actie zonder reactie, uiteindelijk moet de wijzer van de balans in het midden staan, men is als weegschaal geboren voor iets.
Mijn leven begon al meteen met een dubbele vloek.
Door de oorlog was de familie langs vaders kant gezakt tot het kleinburgerlijke milieu, langs moeders kant waren het gewoon arbeiders... een huwelijk beneden de stand dus. Huwelijk dat nog heel wat voeten in de aarde had vooraleer het kon gesloten worden. Mama was immers al enkele maanden zwanger... dus weigerde de priester van de Heilige Rooms Katholieke kerk het te sluiten. Nu was het in 1948 gewoon ondenkbaar zomaar een gezin te stichten zonder de zegen van God... Gelukkig was er nog een dominee die de Bijbel wel begrepen had, dus werden mijn ouders protestant...
Ik was dus wel welkom op deze wereld maar onder voorwaarden. De vernederingen die mijn mama aldus moest ondergaan werden dus niet met de moedermelk maar zelfs al met het moederbloed meegegeven.
Toen ik na zo'n negen maanden besloot een kijkje te gaan nemen in de grote buitenwereld werd ik ook al niet op veel applaus onthaald. Mijn grootmoeder zei wel dat ik een schattige baby was maar betreurde mijn geslacht “Zeg dat 't niet waar is, weeral een soldaat !”. Ze had blijkbaar profetische gaven want ik zou later inderdaad 30 jaar dienen om het communisme hier buiten te houden.
Nu moet je niet gaan denken dat ze het me kwalijk nam dat ik een jongen was, het was een zeer lieve, maar ook strenge, meter voor mij. Maar zo kort na de oorlog, zij en haar zus waren weduwen, de familie geruïneerd, mijn vader oorlogsgetraumatiseerd, mijn moeder gezien de oorlog in katholieke kloosters opgevoed (de ******** werden uit de kuststreek verwijdert, de ouders moesten voor de Duitsers blijven werken)...tja, een jongen stond dus niet bepaald symbool voor de herwonnen vrede...
Als ik zeg dat de familie geruïneerd was moet je daarom nog niet denken dat er bittere armoe was. De zussen Irène en Louise * ** (die ik maraine en mami noemde) hadden weliswaar de bedrijven en hun mannen verloren maar leefden wel nog in relatieve welstand. Ze genoten aanzien in de volkswijk en woonden samen in een huis dat groot genoeg was om ook nog mijn ouders in onder te brengen. Ik werd dus opgevoed door drie vrouwen en een man die eerder zelden thuis was. Vandaar wellicht de vrouwelijke ondertoon in mijn personaliteit, de stiekeme wens zelfs een vrouw te zijn...
Nu wijzigt men van geslacht zoals men van haarkleur veranderd, toen was het gewoon ondenkbaar... en nu is het te laat, een oude lesbische vrouw ligt slecht in de markt, en ik val nu eenmaal op vrouwen...
Van in het begin werd ik dus weliswaar als jongen opgevoed maar had ik enkel permanent drie vrouwen om me heen... koken, schrobben,... het huishouden doen waren de voorbeelden waaraan ik me spiegelde... personeel hadden we immers niet meer door die vervloekte oorlog. Ik groeide dus op in een matriarchaal gezin met mijn maraine als Mater Familias... mijn peter en nonkels woonden immers allen te Oostende, zag ik hoogstens een of twee keer per jaar want van Gent naar Oostende reizen was toen nog bijna een wereldreis... en was het om me daar weg te houden of niet, dat weet ik niet, maar maraine huurde iedere zomer telkens een appartement in Blankenberge, ook aan zee maar zo'n 20 Km meer naar het Noorden.
Die dualiteit die kenmerkend is voor mijn persoonlijkheid werd er dus werkelijk van jongs af aan met de paplepel in gegeven... geloof versus kerk, gezag versus vrijgevochten, man versus vrouwelijke opvoeding... voor elke pool was er telkens een tegenpool... vanzelfsprekend ook op sexueel gebied... het is dus niet meer dan logisch dat ik op BDSM gebied een switch werd, dominantie versus onderworpenheid, pijn krijgen versus geven, vernederen versus vernederd worden...
4年前
