Een levensloop (5)
5. Eindelijk, het moest er eens van komen
Conform de geplogenheid in het Belgisch leger werd ik zoals elke officier na drie jaar gemuteerd naar een andere eenheid. Ogenschijnlijk verder van het front, geen pantser-******erie brigade meer maar divisionaire troepen... in werkelijkheid voor het front want onze opdracht was de dekkingstroepen te ************ tijdens hun vertragend gevecht tot aan de Weser waar de divisies slag zouden leveren... ondermeer met de brigade waar ik vandaan kwam. Mijn overlevingskansen bij oorlog waren dus omzeggens beperkt tot 24, misschien wel 48 uur.
Ook uit die brigade afkomstig was de weggelopen vrouw van een commandant, en dat deed mijn kansen om maagd te blijven ook al slinken tot 24, misschien wel 48 uur. Veel leuker perspectief natuurlijk. We hadden in Siegen al zeer geïnteresseerde blikken uitgewisseld maar de gemeenschap was daar zo klein en kleinburgerlijk, alle officieren – een 100 tal - woonden in dezelfde wijk en hielden elkaar dus, willen of niet, in het oog....
Hier, in een voorstad van Keulen woonden de officieren veel meer verspreid en bovendien kende niemand, behalve ik, haar.
Er werd al meteen bij het eerste weerzien een afspraak gemaakt eens te gaan eten (in een Duits klasse restaurant want de zeer hoogstaande messes en clubs van het Belgisch leger leken ons toch te gewaagd). Ze logeerde bij een frans-duitse vriendin... dus die moest mee... of ik een vriend kon meebrengen ? Had ze me gevraagd of ik de duivel himself kon meebrengen dan was dat ook geen probleem geweest voor mij.
Heerlijk exquis etentje, leuke dancing, standingvolle nachtclub en... Bingo ! Drinken jullie nog een koffietje ? Hadden ze gevraagd of we nog een glaasje azijn wilden dan hadden we nog ja gezegd... je bent jong en je wilt wat...
Terwijl wij wat bedremmeld in de salon zaten te wachten gingen de dames koffie zetten en blijkbaar overleggen hoe het verder moest. Niet de heren der schepping maar de dames beslisten dus hoe de avond, nu ja zeg maar de vroege morgen, verder zou gaan. Tot onze verrassing troonde Anouchka me mee naar het terras om van de zonsopgang te gaan genieten terwijl Marlène blijkbaar meer zag in haar nieuwe kennis. Vraag me nu niet of het een mooie zonsopgang was en of de koffie goed smaakte... ik had het te druk met andere opgangen en met andere smaken... Je verlangt jaren naar iets en plotseling, zomaar, zonder enige eigen inspanning gebeurd het... onverwacht en onverhoopt, niet tijdens een romantische avond maar in de vroege morgen met een vrouw die je enkele uren voordien nog nooit gezien had, verre van haar te kennen.
Ik was nu wel geen maagd meer en zij een zeer ervaren vrouw maar een onverdeeld succes durf ik het toch niet te noemen. Zelfs de derde keer kwam ik te vroeg klaar. De tweede keer zat ik zelfs in haar kont, niet dat ze er bezwaar tegen had – ze vond het zelfs geil, maar het was wel mijn bedoeling niet. Ten lange leste likte ik haar klaar en dat was wel een succes, eindelijk had ze ook een orgasme... en blijkbaar geen kleintje zoals Marlène me later toefluisterde. Fier ja, maar tegelijkertijd beschaamd want Anouchka zal haar wel niet alleen dat verteld hebben maar ook mijn falen voordien... ach vrouwen... en wij mannen maar denken dat ze altijd zedig over mode, ******** en meubilair praten...
Die relatie duurde enkele maanden, was sexueel zeer succesvol maar sprong af om diverse redenen. Ze zag me in Keulen een rijke luis leven leiden maar mijn familie was helemaal niet rijk. Ik kon meer verdienen bij haar werkgever (Duitsers zijn zelden meertalig) maar ik wou het leger niet verlaten en toen ze me een nieuwe inbouwkeuken wilde doen betalen en me ook nog eens voor een abortus wilde doen opdraaien terwijl ik 99 procent zeker was dat ik er voor niets tussen zat trok ik de deur achter me dicht. Ergens voelde ik me gebruikt, verraden... maar ik was geen maagd meer.
Conform de geplogenheid in het Belgisch leger werd ik zoals elke officier na drie jaar gemuteerd naar een andere eenheid. Ogenschijnlijk verder van het front, geen pantser-******erie brigade meer maar divisionaire troepen... in werkelijkheid voor het front want onze opdracht was de dekkingstroepen te ************ tijdens hun vertragend gevecht tot aan de Weser waar de divisies slag zouden leveren... ondermeer met de brigade waar ik vandaan kwam. Mijn overlevingskansen bij oorlog waren dus omzeggens beperkt tot 24, misschien wel 48 uur.
Ook uit die brigade afkomstig was de weggelopen vrouw van een commandant, en dat deed mijn kansen om maagd te blijven ook al slinken tot 24, misschien wel 48 uur. Veel leuker perspectief natuurlijk. We hadden in Siegen al zeer geïnteresseerde blikken uitgewisseld maar de gemeenschap was daar zo klein en kleinburgerlijk, alle officieren – een 100 tal - woonden in dezelfde wijk en hielden elkaar dus, willen of niet, in het oog....
Hier, in een voorstad van Keulen woonden de officieren veel meer verspreid en bovendien kende niemand, behalve ik, haar.
Er werd al meteen bij het eerste weerzien een afspraak gemaakt eens te gaan eten (in een Duits klasse restaurant want de zeer hoogstaande messes en clubs van het Belgisch leger leken ons toch te gewaagd). Ze logeerde bij een frans-duitse vriendin... dus die moest mee... of ik een vriend kon meebrengen ? Had ze me gevraagd of ik de duivel himself kon meebrengen dan was dat ook geen probleem geweest voor mij.
Heerlijk exquis etentje, leuke dancing, standingvolle nachtclub en... Bingo ! Drinken jullie nog een koffietje ? Hadden ze gevraagd of we nog een glaasje azijn wilden dan hadden we nog ja gezegd... je bent jong en je wilt wat...
Terwijl wij wat bedremmeld in de salon zaten te wachten gingen de dames koffie zetten en blijkbaar overleggen hoe het verder moest. Niet de heren der schepping maar de dames beslisten dus hoe de avond, nu ja zeg maar de vroege morgen, verder zou gaan. Tot onze verrassing troonde Anouchka me mee naar het terras om van de zonsopgang te gaan genieten terwijl Marlène blijkbaar meer zag in haar nieuwe kennis. Vraag me nu niet of het een mooie zonsopgang was en of de koffie goed smaakte... ik had het te druk met andere opgangen en met andere smaken... Je verlangt jaren naar iets en plotseling, zomaar, zonder enige eigen inspanning gebeurd het... onverwacht en onverhoopt, niet tijdens een romantische avond maar in de vroege morgen met een vrouw die je enkele uren voordien nog nooit gezien had, verre van haar te kennen.
Ik was nu wel geen maagd meer en zij een zeer ervaren vrouw maar een onverdeeld succes durf ik het toch niet te noemen. Zelfs de derde keer kwam ik te vroeg klaar. De tweede keer zat ik zelfs in haar kont, niet dat ze er bezwaar tegen had – ze vond het zelfs geil, maar het was wel mijn bedoeling niet. Ten lange leste likte ik haar klaar en dat was wel een succes, eindelijk had ze ook een orgasme... en blijkbaar geen kleintje zoals Marlène me later toefluisterde. Fier ja, maar tegelijkertijd beschaamd want Anouchka zal haar wel niet alleen dat verteld hebben maar ook mijn falen voordien... ach vrouwen... en wij mannen maar denken dat ze altijd zedig over mode, ******** en meubilair praten...
Die relatie duurde enkele maanden, was sexueel zeer succesvol maar sprong af om diverse redenen. Ze zag me in Keulen een rijke luis leven leiden maar mijn familie was helemaal niet rijk. Ik kon meer verdienen bij haar werkgever (Duitsers zijn zelden meertalig) maar ik wou het leger niet verlaten en toen ze me een nieuwe inbouwkeuken wilde doen betalen en me ook nog eens voor een abortus wilde doen opdraaien terwijl ik 99 procent zeker was dat ik er voor niets tussen zat trok ik de deur achter me dicht. Ergens voelde ik me gebruikt, verraden... maar ik was geen maagd meer.
4年前
