Życiowe przemyślenia - blog
Zauważyłem że UCZUCIA dla mnie są ściśle powiązane z siłą podniecenia. Ogólnie przyjmuje się, że jest to domena kobiet. Oczywiście szereg innych preferencji ma duże znaczenie ale patrząc na żonę lub wyobrażając sobie sytuację cucoldową z nią podniecenie zdecydowanie większe. Z d**giej strony gdy patrzę na zdjęcie przypominające nieprzyjemną małżeńską sytuację to niezależnie od atrakcyjności erotycznej tej fotki podniecenie jest tłamszone. Nawet przeglądając ulubione jej fotki gdy przypadkowo włączyła się ścieżka dźwiękowa (losowe odtwarzanie muzyki) z nagranego słowotoku-narzekania-przekręcania żony to momentalnie podniecenie opadło i ten stan utrzymywał się dość długo pomimo potrzeby zaspokojenia fizycznego. Musiałem zmienić obiekt westchnień.
WSZYSTKO SIĘ LICZY! Każdy detal z osobna i wszystko jako całość. Spotykałem się z wieloma kobietami, obserwuje przy każdej okazji. Sprzedawczyni kebaba z piękną okrąglutką pupcią dobrze eksponowaną w prześwitujących leginsach, reszta sylwetki również niczego sobie, twarz bardzo przeciętna. Fryzjerka również w czarnych leginsach, ładnie odstająca okrąglutka pupa, ładna dziewczęca twarz, biodra z dołeczkiem zamiast pełnego zaokrąglenia, nogi zgrabne ale proporcje z plecami niewspółmierne.... mógłbym tak wymieniać. Alicja w różnych odsłonach ma wszystko idealne, nawet niedoskonałości takie jak pryszcze czy rozstępy nie są w stanie zaburzyć ogólnego obrazu. Myślałem że przesadzam, kobiet z ładną pupą, stopkami, piersiami i twarzą jest naprawdę mało. Jeśli więcej pożądanych cech chciałoby się mieć w jednym to już naprawdę trudno.
Mężczyzna, który doświadczył wielkiego zauroczenia, zafascynowania kobietą "swojego życia" doskonale zrozumie fabułę filmu - dramat obyczajowo-kryminalny USA "ZBRODNIA" (na razie szukam linku lub szerszego opisu) choć to zapewne dla samego reżysera oraz wszystkich bez pamięci zakochanych wciąż pozostaje niepojęte. Jedyne porównanie jakie się nasuwa to kopulacja modliszek - podczas miłosnego uniesienia samiczka od głowy zjada samca.
Innym filmem obrazującym ogrom bezgranicznej miłości męża do żony jest "NIEWIERNA" (dramat USA z 2002- Unfaithful) Edward i Connie Summer (Richard Gere, Diane Lane) mają idealne życie: szczęśliwe małżeństwo, ośmioletniego syna i piękny dom na przedmieściach. Ale kiedy przypadkowe spotkanie Connie z przystojnym nieznajomym (Olivier Martinez) przeradza się w romans, pożądanie staje się obsesją, a prawdziwa cena zdrady zbiera ogromne żniwo.
Już ****** zachwycam się tylko wspomnieniami i zdjęciami! Nie myślałem, że tyle przeżyje bez niej. Myślę nieustannie, gdy się obudzę, gdy zasypiam, gdy kocham się z inną kobietą...
Ten zachwyt nienormalny wciąż trwa niezależnie od jej złych zachowań, od jej uszczypliwości i podłych działań przeciwko mnie.
Skoro można kochać i wciąż myśleć o kobiecie żyjącej tuż obok lecz odgrodzonej murem nienawiści, co czują ci którzy stracili bezpowrotnie swoje ukochane w innych sytuacjach życiowych?
KOCHAM JĄ NIEUSTANNIE
za te wszystkie wspaniałe chwile wspólnie przeżyte, za jej uśmiech i ciepło, za jej bystrość i inteligencje, za miły głosik i słowa uznania, za oryginalne poczucie humoru, za kobiecość i wyjątkowy seksapil... za piękną twarz, pupę, nogi, stopki, krągłe biodra, piersi, dłonie, plecki.... każdy detal wyjątkowy a proporcje idealne... Ciągle mam potrzebę wpatrywania w nią nagą i upajam się tym widokiem. Mam obsesje na jej punkcie. Przyzwyczaiłem się do tego.
Zastanawiam i sam się sobie dziwię, jak można zachwycać się żoną przez tak wiele lat pomimo widocznych niedoskonałości, pomimo wyjątkowo podłych jej działań, pomimo tego że fizycznie jest już nieobecna.
Wiem, że to rzadkie ale jednak nie odosobnione.
Piękna scena z filmu:
Spotykają się dwaj starcy, jeden mówi do d**giego
– Moja żona wczoraj umarła, 35 lat wspaniałego małżeństwa lecz ona ciągle kochała ciebie.
- Co ty mówisz, przed wieloma laty to ona mnie rzuciła…
- Wyczytałem to w jej pamiętniku...
- Ja jestem pisarzem i zapewniam, że my pisząc wymyślamy, tworzymy…
Podczas dyskusji obaj zaczęli płakać, po chwili ten d**gi pyta pierwszego
- Co teraz będziesz robił?
- Nadal będę ją uwielbiał.
Długo tłamsiłem to uczucie, przeklinałem, nienawidziłem, pozdejmowałem portrety ze ścian. Nie oglądałem jej zdjęć ani filmów, jednak pokusa wciąż była a myśli ciągle wokół niej na jawie i we śnie. Teraz nie żałuje sobie uciechy dla oka, piękne obrazy znowu mnie otaczają, na największym w skali 1:1 cała naga uśmiecha się do mnie z szafy w sypialni.
To dopiero wyrafinowanie, mieć codziennie seks z żoną jedynie w wersji 2D i cieszyć się z tego!
Jestem wzrokowcem, więc patrzenie zawsze sprawiało wyjątkową przyjemność. Gdy miałem ją w 3D często musiałem obserwować ukradkiem bo tego nie lubiła. W końcowych okresach małżeństwa pieszczoty i seks z jej strony były niedbałe. Gdy podczas dnia codziennego spontanicznie pieściłem pupcię lub inne jej zakątki, stawała nieruchomo lub zwodziła słowami „zostaw, zrobimy to w łóżku”.
Teraz oprócz patrzenia, gdy przechodzę obok jakiegokolwiek obrazka z nią to albo po pupie pogilam, albo po łonie poczochram i śmieję się z tego.
Często gdy wpatruje się w jej nagie zdjęcie, zachwycam się każdym detalem, gdy patrzę na jej stopki mam ochotę zapłakać tak jak to robił pułkownik Kwiatkowski wpatrując się w nagie piersi…
Wiedziałem to już dawno ale teraz mam pewność, jest wiele pięknych kobiet ale pięknych w każdym calu, w każdej sytuacji, w ubraniu czy bez jest naprawdę niewiele. Często na zdjęciach niektóre kobiety wyglądają wyjątkowo pięknie, jednak w normalnym życiu ta sama już nie wygląda tak idealnie.
Dla mnie oprócz Alicji jest jeszcze kilka takich kobiet znanych jedynie z ekranu, np. Beren Saat czy Alexis Ren. Taka kobieta, mająca to wyjątkowe coś jest piękna nawet w niekorzystnych sytuacjach, na niezbyt udanych zdjęciach gdzie bardziej wyraźne są różne pojedyncze niedoskonałości.
Czy jest szczęśliwa? Naprawdę chciałbym, naprawdę najgorsze dla mnie były jej słowa gdy była ze mną „jestem nieszczęśliwa” – to przebijało wszystkie inne, nawet najpodlejsze działania w moją stronę.
Wciąż modlę się aby nic naprawdę złego jej nie spotkało, aby nic jej się nie stało i aby żyła w zdrowiu… aby mnie przeżyła.
Być może gdyby dodatkowo naprawdę była szczęśliwa odczuwałbym ambiwalencję, z jednej strony satysfakcję że warto było się rozstać a z d^ugiej strony żal, że sam tak sprawić nie potrafiłem.
Wiem że nie jest, pomimo wmawiania dzieciom odwrotnie. Gdyby naprawdę była szczęśliwa a przynajmniej bardziej szczęśliwa niż w związku ze mną nie musiałaby się poniżać w upokarzającej 8 letniej szarpaninie finansowej. Nie musiałaby wymyślać, udawać i nakręcać siebie w spirali strachu i nienawiści wplątując w to nasze dzieci. Tym bardziej, że zgodnie z naszą początkową ugodą była, można powiedzieć średnio dobrze sytuowana. Dostała mieszkanie, samochód i inne rzeczy oraz większe prawa wychowawczo-rodzicielskie plus stałe alimenty plus moją deklarację współfinansowania wszystkich innych wydatków na dzieci. Jej obowiązkiem było jedynie przywozić mi dzieci na weekendy i uzgadniać ważne sprawy oraz nie mieszać synów w nasze problemy.
Moglibyśmy dzisiaj spokojnie żyć jak zapewniała „i tak już zawsze będziemy rodziną”. Wiem, ona też to wiedziała, że przy każdym kontakcie próbowałbym…
Jednak głównym motywem była wizja jeszcze większych pieniędzy bez tłumaczeń wg zasady „się należy”, fałszywa duma „od byłego nic nie chcę”, fałszywa niezależność i samowystarczalność, maskowanie własnych niegodziwości obarczaniem wyłączną winą mnie, usilne usprawiedliwianie decyzji rozwodowej „to był koszmar małżeński” „teraz to dopiero wszyscy są szczęśliwi”.
Rozgłaszała „chcę ułożyć sobie życie i zamieszkać w domu nowego męża”. Jednak to nowy mąż zamieszkał w jej wyłącznej własności nowym domu spłacanym dzięki pieniądzom ode mnie. (alimenty, dochody z wynajmu mieszkania). Oficjalnie moje dzieci utrzymuje nowy tatuś, jej brat, 500+... alimenty to nie ja płacę - to sąd daje :))) taka hipokryzja to jest szczęście ???
WSZYSTKO SIĘ LICZY! Każdy detal z osobna i wszystko jako całość. Spotykałem się z wieloma kobietami, obserwuje przy każdej okazji. Sprzedawczyni kebaba z piękną okrąglutką pupcią dobrze eksponowaną w prześwitujących leginsach, reszta sylwetki również niczego sobie, twarz bardzo przeciętna. Fryzjerka również w czarnych leginsach, ładnie odstająca okrąglutka pupa, ładna dziewczęca twarz, biodra z dołeczkiem zamiast pełnego zaokrąglenia, nogi zgrabne ale proporcje z plecami niewspółmierne.... mógłbym tak wymieniać. Alicja w różnych odsłonach ma wszystko idealne, nawet niedoskonałości takie jak pryszcze czy rozstępy nie są w stanie zaburzyć ogólnego obrazu. Myślałem że przesadzam, kobiet z ładną pupą, stopkami, piersiami i twarzą jest naprawdę mało. Jeśli więcej pożądanych cech chciałoby się mieć w jednym to już naprawdę trudno.
Mężczyzna, który doświadczył wielkiego zauroczenia, zafascynowania kobietą "swojego życia" doskonale zrozumie fabułę filmu - dramat obyczajowo-kryminalny USA "ZBRODNIA" (na razie szukam linku lub szerszego opisu) choć to zapewne dla samego reżysera oraz wszystkich bez pamięci zakochanych wciąż pozostaje niepojęte. Jedyne porównanie jakie się nasuwa to kopulacja modliszek - podczas miłosnego uniesienia samiczka od głowy zjada samca.
Innym filmem obrazującym ogrom bezgranicznej miłości męża do żony jest "NIEWIERNA" (dramat USA z 2002- Unfaithful) Edward i Connie Summer (Richard Gere, Diane Lane) mają idealne życie: szczęśliwe małżeństwo, ośmioletniego syna i piękny dom na przedmieściach. Ale kiedy przypadkowe spotkanie Connie z przystojnym nieznajomym (Olivier Martinez) przeradza się w romans, pożądanie staje się obsesją, a prawdziwa cena zdrady zbiera ogromne żniwo.
Już ****** zachwycam się tylko wspomnieniami i zdjęciami! Nie myślałem, że tyle przeżyje bez niej. Myślę nieustannie, gdy się obudzę, gdy zasypiam, gdy kocham się z inną kobietą...
Ten zachwyt nienormalny wciąż trwa niezależnie od jej złych zachowań, od jej uszczypliwości i podłych działań przeciwko mnie.
Skoro można kochać i wciąż myśleć o kobiecie żyjącej tuż obok lecz odgrodzonej murem nienawiści, co czują ci którzy stracili bezpowrotnie swoje ukochane w innych sytuacjach życiowych?
KOCHAM JĄ NIEUSTANNIE
za te wszystkie wspaniałe chwile wspólnie przeżyte, za jej uśmiech i ciepło, za jej bystrość i inteligencje, za miły głosik i słowa uznania, za oryginalne poczucie humoru, za kobiecość i wyjątkowy seksapil... za piękną twarz, pupę, nogi, stopki, krągłe biodra, piersi, dłonie, plecki.... każdy detal wyjątkowy a proporcje idealne... Ciągle mam potrzebę wpatrywania w nią nagą i upajam się tym widokiem. Mam obsesje na jej punkcie. Przyzwyczaiłem się do tego.
Zastanawiam i sam się sobie dziwię, jak można zachwycać się żoną przez tak wiele lat pomimo widocznych niedoskonałości, pomimo wyjątkowo podłych jej działań, pomimo tego że fizycznie jest już nieobecna.
Wiem, że to rzadkie ale jednak nie odosobnione.
Piękna scena z filmu:
Spotykają się dwaj starcy, jeden mówi do d**giego
– Moja żona wczoraj umarła, 35 lat wspaniałego małżeństwa lecz ona ciągle kochała ciebie.
- Co ty mówisz, przed wieloma laty to ona mnie rzuciła…
- Wyczytałem to w jej pamiętniku...
- Ja jestem pisarzem i zapewniam, że my pisząc wymyślamy, tworzymy…
Podczas dyskusji obaj zaczęli płakać, po chwili ten d**gi pyta pierwszego
- Co teraz będziesz robił?
- Nadal będę ją uwielbiał.
Długo tłamsiłem to uczucie, przeklinałem, nienawidziłem, pozdejmowałem portrety ze ścian. Nie oglądałem jej zdjęć ani filmów, jednak pokusa wciąż była a myśli ciągle wokół niej na jawie i we śnie. Teraz nie żałuje sobie uciechy dla oka, piękne obrazy znowu mnie otaczają, na największym w skali 1:1 cała naga uśmiecha się do mnie z szafy w sypialni.
To dopiero wyrafinowanie, mieć codziennie seks z żoną jedynie w wersji 2D i cieszyć się z tego!
Jestem wzrokowcem, więc patrzenie zawsze sprawiało wyjątkową przyjemność. Gdy miałem ją w 3D często musiałem obserwować ukradkiem bo tego nie lubiła. W końcowych okresach małżeństwa pieszczoty i seks z jej strony były niedbałe. Gdy podczas dnia codziennego spontanicznie pieściłem pupcię lub inne jej zakątki, stawała nieruchomo lub zwodziła słowami „zostaw, zrobimy to w łóżku”.
Teraz oprócz patrzenia, gdy przechodzę obok jakiegokolwiek obrazka z nią to albo po pupie pogilam, albo po łonie poczochram i śmieję się z tego.
Często gdy wpatruje się w jej nagie zdjęcie, zachwycam się każdym detalem, gdy patrzę na jej stopki mam ochotę zapłakać tak jak to robił pułkownik Kwiatkowski wpatrując się w nagie piersi…
Wiedziałem to już dawno ale teraz mam pewność, jest wiele pięknych kobiet ale pięknych w każdym calu, w każdej sytuacji, w ubraniu czy bez jest naprawdę niewiele. Często na zdjęciach niektóre kobiety wyglądają wyjątkowo pięknie, jednak w normalnym życiu ta sama już nie wygląda tak idealnie.
Dla mnie oprócz Alicji jest jeszcze kilka takich kobiet znanych jedynie z ekranu, np. Beren Saat czy Alexis Ren. Taka kobieta, mająca to wyjątkowe coś jest piękna nawet w niekorzystnych sytuacjach, na niezbyt udanych zdjęciach gdzie bardziej wyraźne są różne pojedyncze niedoskonałości.
Czy jest szczęśliwa? Naprawdę chciałbym, naprawdę najgorsze dla mnie były jej słowa gdy była ze mną „jestem nieszczęśliwa” – to przebijało wszystkie inne, nawet najpodlejsze działania w moją stronę.
Wciąż modlę się aby nic naprawdę złego jej nie spotkało, aby nic jej się nie stało i aby żyła w zdrowiu… aby mnie przeżyła.
Być może gdyby dodatkowo naprawdę była szczęśliwa odczuwałbym ambiwalencję, z jednej strony satysfakcję że warto było się rozstać a z d^ugiej strony żal, że sam tak sprawić nie potrafiłem.
Wiem że nie jest, pomimo wmawiania dzieciom odwrotnie. Gdyby naprawdę była szczęśliwa a przynajmniej bardziej szczęśliwa niż w związku ze mną nie musiałaby się poniżać w upokarzającej 8 letniej szarpaninie finansowej. Nie musiałaby wymyślać, udawać i nakręcać siebie w spirali strachu i nienawiści wplątując w to nasze dzieci. Tym bardziej, że zgodnie z naszą początkową ugodą była, można powiedzieć średnio dobrze sytuowana. Dostała mieszkanie, samochód i inne rzeczy oraz większe prawa wychowawczo-rodzicielskie plus stałe alimenty plus moją deklarację współfinansowania wszystkich innych wydatków na dzieci. Jej obowiązkiem było jedynie przywozić mi dzieci na weekendy i uzgadniać ważne sprawy oraz nie mieszać synów w nasze problemy.
Moglibyśmy dzisiaj spokojnie żyć jak zapewniała „i tak już zawsze będziemy rodziną”. Wiem, ona też to wiedziała, że przy każdym kontakcie próbowałbym…
Jednak głównym motywem była wizja jeszcze większych pieniędzy bez tłumaczeń wg zasady „się należy”, fałszywa duma „od byłego nic nie chcę”, fałszywa niezależność i samowystarczalność, maskowanie własnych niegodziwości obarczaniem wyłączną winą mnie, usilne usprawiedliwianie decyzji rozwodowej „to był koszmar małżeński” „teraz to dopiero wszyscy są szczęśliwi”.
Rozgłaszała „chcę ułożyć sobie życie i zamieszkać w domu nowego męża”. Jednak to nowy mąż zamieszkał w jej wyłącznej własności nowym domu spłacanym dzięki pieniądzom ode mnie. (alimenty, dochody z wynajmu mieszkania). Oficjalnie moje dzieci utrzymuje nowy tatuś, jej brat, 500+... alimenty to nie ja płacę - to sąd daje :))) taka hipokryzja to jest szczęście ???
4年前
