YENGE 12

Otel macerasından sonra yine uzun süre ayrı kalmıştık. Ayrı kalmaktan kasıt baş başa kalamamaktı. Yine arada sırada denk geliniyor, bayramlarda karşılaşılıp uzaktan selamlaşmayla geçiyordu zaman. Uzaktan selamlaşsak da onun evine misafir olunduğu zamanları kaçırmamaya gayret ediyordum. Banyosunda, odalarında hatıralar var en azından. Ama sadece hatıralar değil, ufak tefek “bırakılanlar da” renk katıyordu misafirliğe. Geçen bayramda ziyarete gittiğimizde kirli sepetinde ona aldığım taytı görüp üzerine “imzamı” bırakmam en azından benim için bir bayram hediyesiydi. Yokluk içinde değilim, görmediğim şeyler de değil ancak tüm bunları gizli yapmak, yaptığım insanın normal halini bilmek ve sadece benim bildiğimi bilmek başlı başına bir tahrik meselesi. İkimizin de kaybedecek çok şeyi olması da bu gizliliği mecbur kılıyor. Görmedikçe aklıma gelmiyor olması, görünce de aklımdan çıkmaması cezbediyor belki. Ama ne yapıp edip kendini aklıma sokmayı başarması ve sonucunda yine buluşabilmemiz de sürdürebilmemizi sağlıyor. O “ saf ve mutaassıp” kadının içindeki ateşin açığa çıkması,ve kendini bıraktığında tanınmayacak şekildeki değişimini görmek, bilmek, yaşamak tüm bu riskleri aldırıyor her seferinde. Uzun bir iç döküş oldu çünkü uzun aradan sonra ki baş başa kalışımız benim ev sahipliğimde oldu. …..Devamı geliyor