Η Ριρή η μονόχνοτη και τα μαθήματα αγγλικών
Η Ριρή η μονόχνοτη και τα μαθήματα αγγλικών
Πάρτι (με ούζα) βερμούτ- 10ετία του 70. (Ιστορία στο μεγαλύτερο μέρος αληθινή με αλλαγμένα ονόματα.) του Book Hill
Ο Νίκος είναι κολλητός μου. Είμαστε μαζί από το Δημοτικό και τα λέμε όλα μεταξύ μας. Είμαστε συμμαθητές μέχρι την 5η Γυμνασίου οπότε έφυγε να παρακολουθήσει μια τεχνική σχολή. Μόλις έκλεισε τα 16 του ξεκίνησε σπουδές για να γίνει ναυτικός. Παρά το ότι έκανε καινούριες γνωριμίες δεν ξεχνούσε ποτέ τη φιλία μας. Ο Νίκος είχε ένα ταπεραμέντο να ρίχνει γκόμενες συνέχεια. Τους έλεγε μπούρδες κι αυτές σαν μαγεμένες τον ακολουθούσαν για μια ξεπέτα το βράδυ στο σπίτι του. Εγώ που τους έλεγα τόσο ωραία ερωτικά λόγια, τραγούδια και ποιήματα δεν έπεφτε καμιά.
Ο Νίκος για να με πειράζει, μου έφερνε τις πολαρόιντ φωτογραφίες με τα γκομενάκια που πηδούσε. Κάθε μέρα κι άλλη. Τις γνώριζα τις περισσότερες, αν και είχαν κρυμμένο το πρόσωπό τους. Ήταν συμμαθήτριες και γειτόνισσες. Ελεύθερες, αρραβωνιασμένες, ακόμα και παντρεμένες πήγαιναν σαν τυφλές στο κρεβάτι του. Κόντευα να σκάσω από τη ζήλεια αλλά δεν τον μισούσα. Ήταν ο πιο αγαπημένος μου φίλος και μπορώ να πω ότι χαιρόμουν που είχε μια τόσο δραστήρια σεξουαλική ζωή.
Εγώ, πότε-πότε χαμούρευα καμιά ξαδερφούλα και τον έπαιζα χαζεύοντας τα μπουτάκια και το κιλοτάκι της αδερφής μου που ήταν μακράν η καλύτερη γκόμενα της γειτονιάς. Ψηλή μελαχρινή με τέλειες καμπύλες, φιγουρίνι… κανονικό μοντέλο. Αν υπήρχε γραφείο μοντέλων στην πόλη μας, σίγουρα θα την έπαιρναν να δουλέψει σε φωτογραφίσεις και πασαρέλα. Βέβαια δεν τολμούσα να κάνω κάποια κίνηση γιατί είναι απαγορευμένος καρπός. Όποιος πηδάει την αδελφή του, λένε πως είναι άρρωστος. Εκείνη πάλι συχνά έριχνε ματιές μπροστά στο σορτσάκι μου με τον μόνιμο καρούμπαλο μέσα, αλλά τίποτα παραπάνω.
Μια φορά, Μάιος μήνας, έλειπαν οι γονείς μας, είχαμε αράξει με την Λέτα την αδελφή μου στην αυλή μας, σε δυο σεζλόνγκ. Είχα μείνει με κατεβασμένο φερμουάρ και έκανα ότι δεν το πρόσεξα. Άφησα το σηκωμένο πουλί μου να γλιστρήσει λίγο έξω για να το δει. Και το είδε. Έκανε ότι διάβαζε «Κατερίνα». Πήρα θάρρος και τον πέταξα όλον έξω. Σε λίγο γύρισε και τον ξαναείδε. Σηκώθηκε αργά από το κάθισμά της και πήγε να μου ρίξει χαστούκι, αλλά την έφαγα στο μπράτσο. «Είσαι πολύ σιχαμένος» μου λέει και πήγε μέσα. Δεν κατάλαβα ότι ήταν σύνθημα να την ακολουθήσω. (αργότερα το έμαθα). Κοκκίνισα, ντράπηκα και τον μάζεψα. Έμεινα εκεί να σκέπτομαι τις συνέπειες. Σε λίγη ώρα να σου ο Νίκος με κάμποσες φωτογραφίες να μου τις δείχνει και να με πικάρει.
-Ρε Νίκο δεν θα σταματήσεις ποτέ; Του είπα νευριασμένος. Καλά οι λεύτερες.. αλλά οι αρραβωνιασμένες; Οι παντρεμένες; Θα σε πιάσουν οι άντρες τους και θα σε κάνουν τούμπανο στο ξύλο.
-Τέρμα πια τα τσιληπουρδήματα, φίλε μου. Μου απάντησε με ένα πλατύ χαμόγελο της επιτυχίας.
- Τι έγινε Νικολάκι; Σε ανακάλυψαν οι δικοί τους; ή μπούχτισες; Πάσαρε καμιά γκόμενα κι εδώ στο φίλο σου. Του λέω με παράπονο. -Τίποτα απ’ αυτά που νομίζεις. Απλά βρήκα την μία και την μοναδική. Και το σπουδαιότερο; πάω στο σπίτι της κάθε μέρα.
Ο Νίκος μου εξήγησε πως το καινούριο του αμόρε ήταν η Ριρή, μια συνομήλική της Λέτας που μένει με τους γονείς της και το μικρό της αδελφό. Μου έδειξε και φωτογραφία. Τα έχασα. Ήταν ένα πολύ όμορφο κορίτσι, με κορδέλα στα μαλλιά, ένα παλιομοδίτικο ροζ φουστανάκι με φραμπαλά και σοσόνι ασορτί. Σαν νεράιδα, σαν μέσα από βιβλίο. Όπως λέμε, «Κορίτσι από σπίτι». Ή μάλλον «Κορίτσι από μουσείο». Σαν πορσελάνινη κούκλα έμοιαζε! Ψεύτικη! Βγαλμένη από άλλη εποχή. Ο μπαμπάς της ήταν καπετάνιος και ζούσαν σε ένα αρχοντικό στην πιο ακριβή συνοικία της πόλης.
-Και τι κάνετε μ αυτό το «πράγμα»;… Εεε το «πλάσμα» του λέω ξέροντας ότι αυτού του τύπου οι κοπέλες δεν ανοίγουν εύκολα τα πόδια τους.
Ο Νίκος δεν μου απάντησε αμέσως όπως κοκορευόταν τις άλλες φορές και έτσι κατάλαβα ότι δεν κάνει τι-πο-τα. Απλά «ψήνει το γλυκό» με την ελπίδα να το «φάει» κάποτε. Αλλά όμως, τι παραπάνω έχει αυτή που τον τράβηξε από τις άλλες; Είναι αδύνατη και χλωμή σε σχέση με τις βαρβάτες, ως τώρα, γκομενίτσες του. Υστερεί σε πολλά. Λες να πάει για την προίκα;
-Θα δεις, μου λέει. Το βράδυ στις 8.00 θα βρεθούμε στο «Μον Σερί». Φέρε μαζί και την αδελφή σου. Μην έρθεις μόνος γιατί θα τρομάξει αν σε δει να μην συνοδεύεις γυναίκα.
-Καλά, του απαντώ. Θα τις το πω και θα δούμε.
-Ωχ! και πως της το λένε τώρα. Αναρωτήθηκα μέσα μου.
Ο Νίκος την ενδιέφερε κάποτε αλλά με τόσες γκόμενες που είχε, τον σιχάθηκε κι αυτόν. Άρα να τις προτείνω να βγει με δύο σιχαμένους και ένα άγνωστο πλουσιοκόριτσο; Θα φρικάρει. Τέλος πάντων ο Νίκος σε λίγο έφυγε. Πήγα μέσα να πω στην αδελφή μου να ετοιμαστεί για βόλτα στο λιμάνι. Καθόταν μόνη της στον καναπέ και διάβαζε ακόμα «Κατερίνα». Ήταν ξαπλωμένη και φαινόταν το εσώρουχό της. Η στάση της έδειχνε πως μάλλον με περίμενε για συνέχεια, αλλά εγώ το πήρα λάθος. Θα ξαναδοκιμάσω αργότερα.
-Πάμε για σουλάτσο και ποτουδάκι στο «Μον Σερί» της λέω. Δεν της είπα τίποτα για το Νίκο και τη συμφωνία που είχα μαζί του.
Άλλο που δεν ήθελε. Πήγε αμέσως να κάνει μπάνιο και άρχισε να ετοιμάζεται. Πήγα μέσα στην κάμαρά της να δω τι θα φορέσει και τις υπόδειξα κάποια ρούχα που θα ταίριαζαν με την άλλη την γκόμενα του Νίκου. Προβάριζε μπροστά μου μένοντας με τα εσώρουχα. Με είχε ανάψει αλλά δεν είχαμε χρόνο. Έπρεπε να πάμε προκυμαία σύντομα. Έβαλε περίπου αυτά που της είπα αλλά, με είπε χαζό όταν της πρότεινα φιόγκο στα μαλλιά.
Τελικά βρεθήκαμε με το Νίκο δήθεν «τυχαία!» και γνώρισε τη Ριρή που την εκτίμησε δεόντως. Αφού πέρασε μια ωρίτσα και η Λέτα με τη Ριρή τα έλεγαν σαν παλιές φιλενάδες, λέει η Ριρή στο Νίκο:
-Νίκο καλέ μου, μήπως πρέπει να πάμε να κάνουμε τα αγγλικά μου; Ξέρετε ο Νίκος μου κάνει αγγλικά μάθημα. Είμαι τόσο χαρούμενη που δεν θα χρειάζεται να τρέχω στο φροντιστήριο. Αλλά μην ανησυχείτε!! Δεν θα μας χάσετε… Θα έρθετε μαζί μας στο σπίτι. Μας περιμένουν!
-Αρνηθήκαμε ευγενικά κι εγώ και η Λέτα αλλά η Ριρή ήταν ανένδοτη.
Έτσι τους ακολουθήσαμε για να μη χαλάσουμε την παρέα. Έμενε πράγματι σε ένα παλάτι. Μας άνοιξε η υπηρέτρια και μας οδήγησε στην τραπεζαρία που ήταν οι γονείς της. Ο μπαμπάς σηκώθηκε, άφησε την εφημερίδα και μας χαιρέτησε δια χειραψίας. Η μαμά παράγγειλε στην υπηρέτρια να μας φέρει ποτό και γλυκό μέχρι η Ριρή να τελειώσει τα Αγγλικά με το Νίκο. Καθίσαμε λοιπόν και αρχίσαμε την κουβεντούλα.
-Καλά πότε έμαθε ο Νίκος Αγγλικά και της κάνει φροντιστήριο; Με ρώτησε στο αφτί η Λέτα γελώντας. Δεν της απάντησα γιατί θα ήταν αγένεια να λέμε μυστικά μπροστά στους οικοδεσπότες. Η μαμά της Ριρής, η κυρία Δώρα, μας πληροφόρησε ότι η κόρη της είναι μονόχνοτη. Δεν έχει καμιά φίλη γιατί όλες τη ζηλεύουν. Έτσι τα πάει πολύ καλύτερα με τα αγόρια.
-Με το Νίκο έχουν συνάψει μια αγνή φιλία που θα τη ζήλευαν πολλοί. Μας είπε με σιγουριά. Η Ριρή μου είναι τόσο ευτυχισμένη που όταν τους βλέπω μαζί συγκινούμαι. Κι ο μπαμπάς της το ίδιο.
Τότε σηκώθηκε κι εκείνος και μας έβγαλε ένα λογύδριο για την αγνότητα της φιλίας που μπορεί να είναι πιο ειλικρινής μεταξύ ετερόφυλων.
-Τι λέει αυτή; Μουρμούρησε η Λέτα κρύβωντας με την παλάμη το στόμα της. Ευτυχώς δεν την άκουσαν.
Η κυρία Δώρα λοιπόν, μας είπε ότι χαίρεται πολύ που η κόρη της γνώρισε δυο ακόμα καλούς φίλους. Με τον λίγο χρόνο που μας ξέρει, διαισθάνεται ότι είμαστε τα καλύτερα παιδιά και ιδανικοί φίλοι για την κόρη της.
Σε τρία τέταρτα περίπου (μια διδακτική ώρα-εδώ γελάμε) βγήκαν και τα παιδιά από το δωμάτιο. Η Ριρή φορούσε μια λουσάτη ρόμπα με ζώνη στη μέση και ο Νίκος με τα ίδια ρούχα αλλά μερικές κοκκινίλες στο λαιμό που δεν τις είχε πριν. Γύρισα και τον κοίταξα περίεργα κάνοντας νεύμα ερώτησης. Πάντα μιλούσαμε με τα μάτια.
-Τίποτα, μου λέει. Θα σου πω.
Ήπιαμε τα ποτάκια μας και με χαλαρή κουβεντούλα καθίσαμε ως αργά. Εγώ και η Λέτα, φύγαμε κοντά στις δώδεκα. Ο Νίκος έμεινε. Γυρνώντας, η μάνα ανησυχούσε, αλλά την διαβεβαιώσαμε πως είμαστε σε καλό σπίτι. Είχαμε κάνει καλές γνωριμίες κι έτσι ηρέμησε. Η μαμά της Ριρής μας κάλεσε και το επόμενο απόγευμα, της Κυριακής να βγούμε στην βεράντα νωρίς για να καμαρώσουμε τη θέα στο λιμάνι.
Πράγματι. Η αδελφή μου παραδόξως, ενθουσιάστηκε απ’ όλο το κλίμα στο σπίτι της Ριρής και ήθελε να ξαναπάμε. Δέχτηκα κι εγώ αν και πολύ επιφυλακτικός για το τι συμβαίνει εκεί. Ξέρω ότι ο Νίκος είναι πουτανιάρης. Αλλά και η Λέτα είχε κάποιες αμφιβολίες που μου τις αράδιαζε στο δρόμο. Με ρωτούσε πως μου φάνηκε η μαμά της Ριρής και ορισμένα τέτοια.
-Θέλεις να μην πάμε; Της λέω. Πάμε αλλού, για ποτό μόνοι μας.
Γουστάριζα να την περπατήσω έτσι. Σκεπτόμουν πονηρά, αν τη μεθύσω ίσως... αφού μου αφήνει κάποιες χαραμάδες ανοιχτές.
-Να πάμε στην Ντίσκο, της λέω. Πάντα της αρέσει και αγκαλιάζει σφιχτά στα σλόου.
- Όχι, άλλη φορά. μου λέει. Τώρα είμαι περίεργη να δω τη γίνεται εκεί πέρα με τον μπάσταρδο το Νίκο.
Διέκρινα μια ζήλεια στη φωνή της αδελφής μου που μάλλον με απωθούσε απ’ αυτή τη συνάντηση αλλά αφού επέμενε εκείνη να πάμε, ας πάμε κι ο Θεός βοηθός. Χτυπήσαμε και μας άνοιξαν. Η μαμά της Ριρής, η κυρία Δώρα, μας καλοδέχτηκε και πάλι και μας πέρασε στη βεράντα. Η θέα όντως ήταν υπέροχη! Εκείνη τη στιγμή έμπαινε και το καράβι της γραμμής.
-Καθίστε, μας λέει. Τα παιδιά έχουν μάθημα. Σε 10 λεπτά θα πάτε κι εσείς μέσα στο δωμάτιο. Έχουν ετοιμάσει πάρτι έκπληξη και σας περιμένουν. Η Ριρή είναι όλο χαρά που θα έρθετε. Σας αγαπάει πολύ. Στόλισε και το δωμάτιο της κατάλληλα. Δεν θέλει στο σαλόνι γιατί είμαστε εμείς εδώ και καταλαβαίνεις. Δεν ταιριάζουμε στο σκηνικό.
Η κυρία Δώρα μας κέρασε κι ένα βερμούτ σε στενό ποτήρι που η Λέτα το κατέβασε μονορούφι. Η υπηρέτρια της έβαλε και δεύτερο που το ρούφηξε κι αυτό. Κοίταζε το ρολόι της συνέχεια. Είχε μια ανησυχία. Της αδελφής μου της άρεσαν πολύ τα πάρτι και η ντισκοτέκ. Οπότε ήταν δικαιολογημένη η αναστάτωση. Αφού πέρασαν τα 10 λεπτά, σηκώθηκε και προχώρησε στο διάδρομο. Την ακολούθησα κι εγώ και σταθήκαμε έξω από την πόρτα του δωματίου. Ακουγόταν η μουσική δυνατά. Χτυπήσαμε αλλά δεν μας άκουσαν.
Η Λέτα γύρισε το πόμολο και μπήκε πρώτη. Μετά από το δεύτερο βήμα όμως, έμεινε στήλη άλατος. Ακολούθησα κι εγώ πίσω της. Ήταν σκοτεινά. Μόνο άναβαν μερικά χρωματιστά φωτάκια να δείχνουν κάποιες σιλουέτες προς το κρεβάτι.
Αφού έσφιξα τα μάτια μου για μερικά δευτερόλεπτα, άρχισα να βλέπω καλύτερα. Όμως έπαθα σοκ με αυτό που είδα. Ήταν και οι δύο ολόγυμνοι!
Ο Νίκος είχε τη Ριρή γονατιστή στο κρεβάτι και την πηδούσε από πίσω. Η Λέτα, τους κοίταζε συνέχεια. Δεν ξέρω αν το περίμενε, αλλά εγώ όχι. Την έπιασα από το μπράτσο να φύγουμε αλλά μας είδαν και μας σταμάτησαν. Ήρθαν και οι δύο προς το μέρος μας. Ήταν γυμνοί και ιδρωμένοι. Η Ριρή πήγε κοντά στη Λέτα και της ξεκούμπωσε το πουκάμισο αργά κοιτάζοντάς την στα μάτια. Ο Νίκος από πίσω, της έβγαλε την φούστα και την πήραν μαζί τους στο κρεβάτι. Η αδελφή μου τους ακολούθησε. Έκανε σαν υπνωτισμένη. Φαντάστηκα ότι ήταν από τα βερμούτ που ήπιε αλλά κι εγώ είχα μια γλυκιά ζαλάδα. Παραπάνω απ ότι συνήθως.
Η Ριρή φιλούσε τη Λέτα απαλά στο στόμα και ο Νίκος από πίσω της ξεκούμπωσε το σουτιέν και της κατέβασε την κιλότα. Ύστερα άρχισε να τρίβει ρυθμικά το καυλί του στον κώλο της Λέτας.
-Άντε Μπόμπο, τελείωνε. Θα χάσεις επεισόδια. Μου φώναξε ξαφνικά ο κολλητός μου. Εκτός αν δεν το αντέχεις και θέλεις να περιμένεις έξω με την κυρία Δώρα, συνέχισε ειρωνικά.
Δεν ήξερα τι έκανα. Δεν το περίμενα όλο αυτό. Ένα χαζοπάρτι νόμιζα πως κάνουν. Όχι παρτούζες. Τέλος, γδύθηκα κι εγώ. Πήγα και κόλλησα πίσω από την Ριρή. Έβαλα τα χέρια μου και της έτριβα τις ρόγες της που είχαν γίνει ένα με τις ρώγες της αδελφής μου. Κουνιόμαστε στο ρυθμό της μουσικής και οι τέσσερις μαζί για αρκετή ώρα. Δεν έχανα ευκαιρία να χαϊδέψω ταυτόχρονα το καλλίγραμμο σώμα της αδελφής μου. Μου είχε σηκωθεί άγρια. Η Ριρή το κατάλαβε και με έσπρωχνε συνέχεια με τον πισινό της, για να με ποθήσει τάχα, από το απαγορευμένο…
Άρπαξα ένα ποτήρι βερμούτ από το τραπεζάκι και το κατέβασα μονομιάς. Η Ριρή ξεκόλλησε από τους άλλους και με έσπρωξε σε μια καρέκλα. Μου έδωσε ένα γλωσσόφιλο και μου έβαλε κι άλλο βερμούτ.
-Πιες το μου λέει να χαλαρώσεις. Άνοιξε τα πόδια της και κάθισε πάνω μου. Ήταν τόσο υγρή που δεν κατάλαβα πως μπήκα τόσο βαθιά μέσα της. Ύστερα άρχισε να καλπάζει δυνατά. Μου τραβούσε τα μαλλιά πίσω και μου ρουφούσε το λαιμό σαν δράκουλας. Είχα περάσει σε άλλο επίπεδο. Πίστευα ότι όλο αυτό ήταν στην φαντασία μου. Δεν είχα ξαναζήσει κάτι τέτοιο! Τα φώτα, η μουσική και το μουνί της Ριρής να τρίβεται με δύναμη πάνω στο καυλί μου. Ήταν σαν όνειρο.
Εκείνο που ήθελα να δω και με εμπόδιζε ήταν να ξέρω τι κάνει η Λέτα. Άρπαξα τη Ριρή και την σήκωσα στον αέρα. Η Λέτα ήταν γονατιστή στο κρεβάτι και πηδιόταν με το Νίκο. Με πόνεσε. Ζήλεψα να την έχω γυμνή δίπλα μου και να βλέπω να την πηδάει ο καλύτερος μου φίλος. Όμως με καύλωσε πολύ αυτή η εικόνα. Η Ριρή γονάτισε ανάμεσα στα πόδια μου και άρχισε να μου πιπιλάει το καυλί. Εμένα όμως τα μάτια μου δεν έφευγαν από την Λέτα. Το στομάχι μου είχε γίνει άνω κάτω. Δεν ξέρω αν ήταν τα βερμούτ ή όλο αυτό που μου συνέβαινε. Ένιωθα μια έντονη αναστάτωση. Περνούσα ένα δυνατό σοκ συνέχεια, απ’ όταν μπήκα μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο.
Η γλώσσα της Ριρής φαινόταν καλά εκπαιδευμένη. Τον κατέβαζε μέχρι το λαρύγγι και της ερχόταν εμετός. Όμως δεν σταματούσε. Ήταν απτόητη. Το ίδιο και η Λέτα που την αντέγραφε πάνω στον Νίκο. Πέρασε αρκετή ώρα στην ίδια φάση μέχρι που ο Νίκος σηκώθηκε και ήρθε προς το μέρος μου.
-Είδες τι σου ετοίμασα καλέ μου φίλε. Το περίμενες; Όχι ε; δεν μιλάς; Σου κόπηκε η μιλιά;
Πράγματι μου είχε κοπεί η μιλιά. Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Έβγαζα άναρθρες κραυγές σαν να είχα πάθει εγκεφαλικό.
-Έλα να αλλάξουμε τώρα, μου λέει ο Νίκος. Με άρπαξε από το μπράτσο και με οδήγησε στο κρεβάτι. Η Λέτα ήταν γονατιστή και με κοίταζε ψιλό-μεθυσμένη.
-Θέλεις; Ήταν το μόνο που μπόρεσα να τραυλίσω.
Η Λέτα μου κούνησε καταφατικά το κεφάλι και ξάπλωσε ανάσκελα ανοίγοντας διάπλατα τις μπουτάρες της. Μπήκα μέσα της αργά και τελετουργικά. Η επαφή ήταν θεσπέσια… ένας ηλεκτρισμός, μια ηλεκτρική εκκένωση διαπέρασε τα σώματά μας και ήρθαμε σε ένα διαρκή οργασμό που δεν σταματούσε. Δεν έχυνα ούτε σταγόνα αλλά η ζαλάδα του οργασμού συνεχιζόταν.
-Έλα να δούμε πως πηδιούνται τα αδελφάκια λέει ο Νίκος γελώντας στη Ριρή και ήρθαν και ξάπλωσαν δίπλα μας. Εγώ και η Λετα κλείσαμε τα μάτια και το απολαμβάναμε σαν να είμαστε μόνοι. Εκείνη σύντομα άρχισε να βογκάει από την καύλα κι εγώ χαιρόμουν που την άναβα. Ένοιωθα μια ατέλειωτη ηδονή. Έχασα πάλι για λίγο τον κόσμο και βρέθηκα με την υγρή μουνάρα της αδελφής μου να τρίβεται πάνω στο πρόσωπό μου με λύσσα, η Ριρή να έχει καβαλήσει το καυλί μου και ο Νίκος να την πηδάει ταυτόχρονα από τον κώλο.
Αλλάξαμε πολλές στάσεις με τα δύο κορίτσια και στο τέλος δέχτηκαν γονατιστές τα καυτά χύσια μας στα πρόσωπα και τα βυζιά τους. Στο τέλος πέσαμε όλοι ξεροί. Άλλοι στο πάτωμα, άλλοι στο κρεβάτι. Πτώματα!!!
Δεν ήξερα τι ώρα είναι. Στα σκοτεινά δεν μπορούσα να δω το ρολόι μου. Είμαστε πάνω από 6 ώρες εκεί μέσα κι κάναμε όργια. Το βερμούτ μας είχε αφήσει ένα σοβαρό κουσούρι στο στομάχι και δεν είμαστε σίγουροι αν θα μπορούσαμε να γυρίσουμε στο σπίτι. Ντυθήκαμε χωρίς να πούμε πολλά. Τους είπαμε μια καληνύχτα με τη Λέτα και φύγαμε. Φεύγοντας, ο Νίκος γελούσε και μου χτυπούσε την πλάτη.
-Το ήξερα πως γουστάριζες την αδελφή σου. Τυχεράκια! Έχεις καλό μουνί στο σπίτι. Μου ψιθύρισε στο αφτί. Άντε καλά γαμήσια!
Κρατούσα τη Λέτα σφιχτά γιατί τρίκλιζε και πήγαμε στην πιάτσα των ταξί. Καθίσαμε στο πίσω κάθισμα αγκαλιά.
-Μου άρεσε, μου λέει με ένα πλατύ χαμόγελο.
-Που πηδήχτηκες τελικά με το Νίκο, ε; Ξέρω… Πάει καιρός που τον γουστάρεις. Της είπα χωρίς όμως να την αφήσω απ’ την αγκαλιά μου.
-Εσύ βρε βλάκα… με σένα μου άρεσε… Ήταν θεϊκό! Μου επανάλαβε δίνοντάς μου ένα καυτό φιλί στο στόμα.
Στο σπίτι δεν είχαμε πολλές ευκαιρίες να βρεθούμε, με τους γονείς στα πόδια μας.
Συμφωνήσαμε μεταξύ μας, να πάμε ακόμα κάποιες φορές στα πάρτι της Ριρής. Αν εκείνη το χαιρόταν μία, η μαμά της η κυρία Δώρα χαιρόταν 100 φορές περισσότερο. Μας υποδεχόταν με τιμές και δόξες σαν τους καλύτερους φίλους της κόρης της. Μας κερνούσε πάντα βερμούτ σερβιρισμένο (ίσως και με κάτι άλλο μέσα; - "lost in space" νιώθαμε). Αναρωτιέμαι αν ήξερε η μαμά, τι κάνει την ώρα των αγγλικών η κόρη της με το Νίκο και τι ακριβώς ήταν τα πάρτι "έκπληξη" για τέσσερις. Μάλλον το διασκέδαζε κι εκείνη παίρνοντας από κάπου, ματάκι κρυφά;… ίσως!… Ποιος να ξέρει; Δεν μπορεί!! Τόσο χαζή ήταν πια; Και στη Λέτα φάνηκε ανώμαλη. το μάτι της γυάλιζε σαν τον "Καταχθόνιο" στα παιδικά...
Της επόμενες φορές η Λέτα έκανε διάφορα προκαταρκτικά, νορμάλ με το Νίκο και λεσβιακά με τη Ριρή… αλλά πάντα κατέληγε για πολλή ώρα να τελειώνει με εμένα μέσα της. Κατέρρεε πάνω μου και μετά αρχίζαμε τα γλωσσόφιλα μέχρι να μας ξανάρθει η "όρεξη" και να συνεχίσουμε.
Σύντομα τους βαρεθήκαμε και πηγαίναμε μόνοι σε διάφορα κρυφά μέρη.
Μετά από λίγο καιρό ο φουκαράς ο Νίκος έπαθε τα πνευμόνια του από το πολύ γαμήσι. Υγρό του βρήκαν. Τον ξεπάτωσε η Ριρή. Σταμάτησε να την βλέπει και άλλαξε επάγγελμα. Δεν έγινε ποτέ ναυτικός. Βρήκε δουλειά στη Θεσσαλονίκη κι έφυγε. Η Ριρή παντρεύτηκε πολύ σύντομα ένα καπετάνιο, δεν άντεξε και πολύ. Ε, που να βρει άλλο Νίκο;
Εμείς με τη Λέτα πηγαίναμε βολτούλες συχνά, οι δυο μας. Πότε για ποτάκι, πότε στη Ντίσκο, ταβερνάκια, σινεμά.... Με χαρτζιλίκωνε η μαμά για να την βγάζω έξω. -Μη μένει η αδελφή σου μόνη της στο σπίτι και βαριέται!! Κρίμα είναι κι αυτή!! μου έλεγε, κι εγώ έκανα το δύσκολο.
-"Τι ταιριαστό ζευγαράκι!!" μας επαινούσε κι η γιαγιά.
-Σε λίγο θα μας ζητήσουν να τους κάνουμε εγγονάκια... είπα στη Λέτα και μου 'ριξε μια σπρωξιά γελώντας. -Μην τολμήσεις!!
Στην ουσία είμαστε ταιριαστό ζευγάρι, βγαίναμε ραντεβού και το διασκεδάζαμε.
Στην επιστροφή κρατάγαμε χεράκι. Όταν περνούσαμε από σκοτεινό δρόμο αρχίζαμε τα φιλιά και τις περισσότερες φορές καταλήγαμε σε μια γκαρσονιέρα φίλων που μου έδιναν το κλειδί χωρίς να ρωτούν πολλά. Ήταν η καλύτερή μου παρέα. Έπρεπε όμως να προσέχουμε για να μην προδοθούμε.
Πάρτι (με ούζα) βερμούτ- 10ετία του 70. (Ιστορία στο μεγαλύτερο μέρος αληθινή με αλλαγμένα ονόματα.) του Book Hill
Ο Νίκος είναι κολλητός μου. Είμαστε μαζί από το Δημοτικό και τα λέμε όλα μεταξύ μας. Είμαστε συμμαθητές μέχρι την 5η Γυμνασίου οπότε έφυγε να παρακολουθήσει μια τεχνική σχολή. Μόλις έκλεισε τα 16 του ξεκίνησε σπουδές για να γίνει ναυτικός. Παρά το ότι έκανε καινούριες γνωριμίες δεν ξεχνούσε ποτέ τη φιλία μας. Ο Νίκος είχε ένα ταπεραμέντο να ρίχνει γκόμενες συνέχεια. Τους έλεγε μπούρδες κι αυτές σαν μαγεμένες τον ακολουθούσαν για μια ξεπέτα το βράδυ στο σπίτι του. Εγώ που τους έλεγα τόσο ωραία ερωτικά λόγια, τραγούδια και ποιήματα δεν έπεφτε καμιά.
Ο Νίκος για να με πειράζει, μου έφερνε τις πολαρόιντ φωτογραφίες με τα γκομενάκια που πηδούσε. Κάθε μέρα κι άλλη. Τις γνώριζα τις περισσότερες, αν και είχαν κρυμμένο το πρόσωπό τους. Ήταν συμμαθήτριες και γειτόνισσες. Ελεύθερες, αρραβωνιασμένες, ακόμα και παντρεμένες πήγαιναν σαν τυφλές στο κρεβάτι του. Κόντευα να σκάσω από τη ζήλεια αλλά δεν τον μισούσα. Ήταν ο πιο αγαπημένος μου φίλος και μπορώ να πω ότι χαιρόμουν που είχε μια τόσο δραστήρια σεξουαλική ζωή.
Εγώ, πότε-πότε χαμούρευα καμιά ξαδερφούλα και τον έπαιζα χαζεύοντας τα μπουτάκια και το κιλοτάκι της αδερφής μου που ήταν μακράν η καλύτερη γκόμενα της γειτονιάς. Ψηλή μελαχρινή με τέλειες καμπύλες, φιγουρίνι… κανονικό μοντέλο. Αν υπήρχε γραφείο μοντέλων στην πόλη μας, σίγουρα θα την έπαιρναν να δουλέψει σε φωτογραφίσεις και πασαρέλα. Βέβαια δεν τολμούσα να κάνω κάποια κίνηση γιατί είναι απαγορευμένος καρπός. Όποιος πηδάει την αδελφή του, λένε πως είναι άρρωστος. Εκείνη πάλι συχνά έριχνε ματιές μπροστά στο σορτσάκι μου με τον μόνιμο καρούμπαλο μέσα, αλλά τίποτα παραπάνω.
Μια φορά, Μάιος μήνας, έλειπαν οι γονείς μας, είχαμε αράξει με την Λέτα την αδελφή μου στην αυλή μας, σε δυο σεζλόνγκ. Είχα μείνει με κατεβασμένο φερμουάρ και έκανα ότι δεν το πρόσεξα. Άφησα το σηκωμένο πουλί μου να γλιστρήσει λίγο έξω για να το δει. Και το είδε. Έκανε ότι διάβαζε «Κατερίνα». Πήρα θάρρος και τον πέταξα όλον έξω. Σε λίγο γύρισε και τον ξαναείδε. Σηκώθηκε αργά από το κάθισμά της και πήγε να μου ρίξει χαστούκι, αλλά την έφαγα στο μπράτσο. «Είσαι πολύ σιχαμένος» μου λέει και πήγε μέσα. Δεν κατάλαβα ότι ήταν σύνθημα να την ακολουθήσω. (αργότερα το έμαθα). Κοκκίνισα, ντράπηκα και τον μάζεψα. Έμεινα εκεί να σκέπτομαι τις συνέπειες. Σε λίγη ώρα να σου ο Νίκος με κάμποσες φωτογραφίες να μου τις δείχνει και να με πικάρει.
-Ρε Νίκο δεν θα σταματήσεις ποτέ; Του είπα νευριασμένος. Καλά οι λεύτερες.. αλλά οι αρραβωνιασμένες; Οι παντρεμένες; Θα σε πιάσουν οι άντρες τους και θα σε κάνουν τούμπανο στο ξύλο.
-Τέρμα πια τα τσιληπουρδήματα, φίλε μου. Μου απάντησε με ένα πλατύ χαμόγελο της επιτυχίας.
- Τι έγινε Νικολάκι; Σε ανακάλυψαν οι δικοί τους; ή μπούχτισες; Πάσαρε καμιά γκόμενα κι εδώ στο φίλο σου. Του λέω με παράπονο. -Τίποτα απ’ αυτά που νομίζεις. Απλά βρήκα την μία και την μοναδική. Και το σπουδαιότερο; πάω στο σπίτι της κάθε μέρα.
Ο Νίκος μου εξήγησε πως το καινούριο του αμόρε ήταν η Ριρή, μια συνομήλική της Λέτας που μένει με τους γονείς της και το μικρό της αδελφό. Μου έδειξε και φωτογραφία. Τα έχασα. Ήταν ένα πολύ όμορφο κορίτσι, με κορδέλα στα μαλλιά, ένα παλιομοδίτικο ροζ φουστανάκι με φραμπαλά και σοσόνι ασορτί. Σαν νεράιδα, σαν μέσα από βιβλίο. Όπως λέμε, «Κορίτσι από σπίτι». Ή μάλλον «Κορίτσι από μουσείο». Σαν πορσελάνινη κούκλα έμοιαζε! Ψεύτικη! Βγαλμένη από άλλη εποχή. Ο μπαμπάς της ήταν καπετάνιος και ζούσαν σε ένα αρχοντικό στην πιο ακριβή συνοικία της πόλης.
-Και τι κάνετε μ αυτό το «πράγμα»;… Εεε το «πλάσμα» του λέω ξέροντας ότι αυτού του τύπου οι κοπέλες δεν ανοίγουν εύκολα τα πόδια τους.
Ο Νίκος δεν μου απάντησε αμέσως όπως κοκορευόταν τις άλλες φορές και έτσι κατάλαβα ότι δεν κάνει τι-πο-τα. Απλά «ψήνει το γλυκό» με την ελπίδα να το «φάει» κάποτε. Αλλά όμως, τι παραπάνω έχει αυτή που τον τράβηξε από τις άλλες; Είναι αδύνατη και χλωμή σε σχέση με τις βαρβάτες, ως τώρα, γκομενίτσες του. Υστερεί σε πολλά. Λες να πάει για την προίκα;
-Θα δεις, μου λέει. Το βράδυ στις 8.00 θα βρεθούμε στο «Μον Σερί». Φέρε μαζί και την αδελφή σου. Μην έρθεις μόνος γιατί θα τρομάξει αν σε δει να μην συνοδεύεις γυναίκα.
-Καλά, του απαντώ. Θα τις το πω και θα δούμε.
-Ωχ! και πως της το λένε τώρα. Αναρωτήθηκα μέσα μου.
Ο Νίκος την ενδιέφερε κάποτε αλλά με τόσες γκόμενες που είχε, τον σιχάθηκε κι αυτόν. Άρα να τις προτείνω να βγει με δύο σιχαμένους και ένα άγνωστο πλουσιοκόριτσο; Θα φρικάρει. Τέλος πάντων ο Νίκος σε λίγο έφυγε. Πήγα μέσα να πω στην αδελφή μου να ετοιμαστεί για βόλτα στο λιμάνι. Καθόταν μόνη της στον καναπέ και διάβαζε ακόμα «Κατερίνα». Ήταν ξαπλωμένη και φαινόταν το εσώρουχό της. Η στάση της έδειχνε πως μάλλον με περίμενε για συνέχεια, αλλά εγώ το πήρα λάθος. Θα ξαναδοκιμάσω αργότερα.
-Πάμε για σουλάτσο και ποτουδάκι στο «Μον Σερί» της λέω. Δεν της είπα τίποτα για το Νίκο και τη συμφωνία που είχα μαζί του.
Άλλο που δεν ήθελε. Πήγε αμέσως να κάνει μπάνιο και άρχισε να ετοιμάζεται. Πήγα μέσα στην κάμαρά της να δω τι θα φορέσει και τις υπόδειξα κάποια ρούχα που θα ταίριαζαν με την άλλη την γκόμενα του Νίκου. Προβάριζε μπροστά μου μένοντας με τα εσώρουχα. Με είχε ανάψει αλλά δεν είχαμε χρόνο. Έπρεπε να πάμε προκυμαία σύντομα. Έβαλε περίπου αυτά που της είπα αλλά, με είπε χαζό όταν της πρότεινα φιόγκο στα μαλλιά.
Τελικά βρεθήκαμε με το Νίκο δήθεν «τυχαία!» και γνώρισε τη Ριρή που την εκτίμησε δεόντως. Αφού πέρασε μια ωρίτσα και η Λέτα με τη Ριρή τα έλεγαν σαν παλιές φιλενάδες, λέει η Ριρή στο Νίκο:
-Νίκο καλέ μου, μήπως πρέπει να πάμε να κάνουμε τα αγγλικά μου; Ξέρετε ο Νίκος μου κάνει αγγλικά μάθημα. Είμαι τόσο χαρούμενη που δεν θα χρειάζεται να τρέχω στο φροντιστήριο. Αλλά μην ανησυχείτε!! Δεν θα μας χάσετε… Θα έρθετε μαζί μας στο σπίτι. Μας περιμένουν!
-Αρνηθήκαμε ευγενικά κι εγώ και η Λέτα αλλά η Ριρή ήταν ανένδοτη.
Έτσι τους ακολουθήσαμε για να μη χαλάσουμε την παρέα. Έμενε πράγματι σε ένα παλάτι. Μας άνοιξε η υπηρέτρια και μας οδήγησε στην τραπεζαρία που ήταν οι γονείς της. Ο μπαμπάς σηκώθηκε, άφησε την εφημερίδα και μας χαιρέτησε δια χειραψίας. Η μαμά παράγγειλε στην υπηρέτρια να μας φέρει ποτό και γλυκό μέχρι η Ριρή να τελειώσει τα Αγγλικά με το Νίκο. Καθίσαμε λοιπόν και αρχίσαμε την κουβεντούλα.
-Καλά πότε έμαθε ο Νίκος Αγγλικά και της κάνει φροντιστήριο; Με ρώτησε στο αφτί η Λέτα γελώντας. Δεν της απάντησα γιατί θα ήταν αγένεια να λέμε μυστικά μπροστά στους οικοδεσπότες. Η μαμά της Ριρής, η κυρία Δώρα, μας πληροφόρησε ότι η κόρη της είναι μονόχνοτη. Δεν έχει καμιά φίλη γιατί όλες τη ζηλεύουν. Έτσι τα πάει πολύ καλύτερα με τα αγόρια.
-Με το Νίκο έχουν συνάψει μια αγνή φιλία που θα τη ζήλευαν πολλοί. Μας είπε με σιγουριά. Η Ριρή μου είναι τόσο ευτυχισμένη που όταν τους βλέπω μαζί συγκινούμαι. Κι ο μπαμπάς της το ίδιο.
Τότε σηκώθηκε κι εκείνος και μας έβγαλε ένα λογύδριο για την αγνότητα της φιλίας που μπορεί να είναι πιο ειλικρινής μεταξύ ετερόφυλων.
-Τι λέει αυτή; Μουρμούρησε η Λέτα κρύβωντας με την παλάμη το στόμα της. Ευτυχώς δεν την άκουσαν.
Η κυρία Δώρα λοιπόν, μας είπε ότι χαίρεται πολύ που η κόρη της γνώρισε δυο ακόμα καλούς φίλους. Με τον λίγο χρόνο που μας ξέρει, διαισθάνεται ότι είμαστε τα καλύτερα παιδιά και ιδανικοί φίλοι για την κόρη της.
Σε τρία τέταρτα περίπου (μια διδακτική ώρα-εδώ γελάμε) βγήκαν και τα παιδιά από το δωμάτιο. Η Ριρή φορούσε μια λουσάτη ρόμπα με ζώνη στη μέση και ο Νίκος με τα ίδια ρούχα αλλά μερικές κοκκινίλες στο λαιμό που δεν τις είχε πριν. Γύρισα και τον κοίταξα περίεργα κάνοντας νεύμα ερώτησης. Πάντα μιλούσαμε με τα μάτια.
-Τίποτα, μου λέει. Θα σου πω.
Ήπιαμε τα ποτάκια μας και με χαλαρή κουβεντούλα καθίσαμε ως αργά. Εγώ και η Λέτα, φύγαμε κοντά στις δώδεκα. Ο Νίκος έμεινε. Γυρνώντας, η μάνα ανησυχούσε, αλλά την διαβεβαιώσαμε πως είμαστε σε καλό σπίτι. Είχαμε κάνει καλές γνωριμίες κι έτσι ηρέμησε. Η μαμά της Ριρής μας κάλεσε και το επόμενο απόγευμα, της Κυριακής να βγούμε στην βεράντα νωρίς για να καμαρώσουμε τη θέα στο λιμάνι.
Πράγματι. Η αδελφή μου παραδόξως, ενθουσιάστηκε απ’ όλο το κλίμα στο σπίτι της Ριρής και ήθελε να ξαναπάμε. Δέχτηκα κι εγώ αν και πολύ επιφυλακτικός για το τι συμβαίνει εκεί. Ξέρω ότι ο Νίκος είναι πουτανιάρης. Αλλά και η Λέτα είχε κάποιες αμφιβολίες που μου τις αράδιαζε στο δρόμο. Με ρωτούσε πως μου φάνηκε η μαμά της Ριρής και ορισμένα τέτοια.
-Θέλεις να μην πάμε; Της λέω. Πάμε αλλού, για ποτό μόνοι μας.
Γουστάριζα να την περπατήσω έτσι. Σκεπτόμουν πονηρά, αν τη μεθύσω ίσως... αφού μου αφήνει κάποιες χαραμάδες ανοιχτές.
-Να πάμε στην Ντίσκο, της λέω. Πάντα της αρέσει και αγκαλιάζει σφιχτά στα σλόου.
- Όχι, άλλη φορά. μου λέει. Τώρα είμαι περίεργη να δω τη γίνεται εκεί πέρα με τον μπάσταρδο το Νίκο.
Διέκρινα μια ζήλεια στη φωνή της αδελφής μου που μάλλον με απωθούσε απ’ αυτή τη συνάντηση αλλά αφού επέμενε εκείνη να πάμε, ας πάμε κι ο Θεός βοηθός. Χτυπήσαμε και μας άνοιξαν. Η μαμά της Ριρής, η κυρία Δώρα, μας καλοδέχτηκε και πάλι και μας πέρασε στη βεράντα. Η θέα όντως ήταν υπέροχη! Εκείνη τη στιγμή έμπαινε και το καράβι της γραμμής.
-Καθίστε, μας λέει. Τα παιδιά έχουν μάθημα. Σε 10 λεπτά θα πάτε κι εσείς μέσα στο δωμάτιο. Έχουν ετοιμάσει πάρτι έκπληξη και σας περιμένουν. Η Ριρή είναι όλο χαρά που θα έρθετε. Σας αγαπάει πολύ. Στόλισε και το δωμάτιο της κατάλληλα. Δεν θέλει στο σαλόνι γιατί είμαστε εμείς εδώ και καταλαβαίνεις. Δεν ταιριάζουμε στο σκηνικό.
Η κυρία Δώρα μας κέρασε κι ένα βερμούτ σε στενό ποτήρι που η Λέτα το κατέβασε μονορούφι. Η υπηρέτρια της έβαλε και δεύτερο που το ρούφηξε κι αυτό. Κοίταζε το ρολόι της συνέχεια. Είχε μια ανησυχία. Της αδελφής μου της άρεσαν πολύ τα πάρτι και η ντισκοτέκ. Οπότε ήταν δικαιολογημένη η αναστάτωση. Αφού πέρασαν τα 10 λεπτά, σηκώθηκε και προχώρησε στο διάδρομο. Την ακολούθησα κι εγώ και σταθήκαμε έξω από την πόρτα του δωματίου. Ακουγόταν η μουσική δυνατά. Χτυπήσαμε αλλά δεν μας άκουσαν.
Η Λέτα γύρισε το πόμολο και μπήκε πρώτη. Μετά από το δεύτερο βήμα όμως, έμεινε στήλη άλατος. Ακολούθησα κι εγώ πίσω της. Ήταν σκοτεινά. Μόνο άναβαν μερικά χρωματιστά φωτάκια να δείχνουν κάποιες σιλουέτες προς το κρεβάτι.
Αφού έσφιξα τα μάτια μου για μερικά δευτερόλεπτα, άρχισα να βλέπω καλύτερα. Όμως έπαθα σοκ με αυτό που είδα. Ήταν και οι δύο ολόγυμνοι!
Ο Νίκος είχε τη Ριρή γονατιστή στο κρεβάτι και την πηδούσε από πίσω. Η Λέτα, τους κοίταζε συνέχεια. Δεν ξέρω αν το περίμενε, αλλά εγώ όχι. Την έπιασα από το μπράτσο να φύγουμε αλλά μας είδαν και μας σταμάτησαν. Ήρθαν και οι δύο προς το μέρος μας. Ήταν γυμνοί και ιδρωμένοι. Η Ριρή πήγε κοντά στη Λέτα και της ξεκούμπωσε το πουκάμισο αργά κοιτάζοντάς την στα μάτια. Ο Νίκος από πίσω, της έβγαλε την φούστα και την πήραν μαζί τους στο κρεβάτι. Η αδελφή μου τους ακολούθησε. Έκανε σαν υπνωτισμένη. Φαντάστηκα ότι ήταν από τα βερμούτ που ήπιε αλλά κι εγώ είχα μια γλυκιά ζαλάδα. Παραπάνω απ ότι συνήθως.
Η Ριρή φιλούσε τη Λέτα απαλά στο στόμα και ο Νίκος από πίσω της ξεκούμπωσε το σουτιέν και της κατέβασε την κιλότα. Ύστερα άρχισε να τρίβει ρυθμικά το καυλί του στον κώλο της Λέτας.
-Άντε Μπόμπο, τελείωνε. Θα χάσεις επεισόδια. Μου φώναξε ξαφνικά ο κολλητός μου. Εκτός αν δεν το αντέχεις και θέλεις να περιμένεις έξω με την κυρία Δώρα, συνέχισε ειρωνικά.
Δεν ήξερα τι έκανα. Δεν το περίμενα όλο αυτό. Ένα χαζοπάρτι νόμιζα πως κάνουν. Όχι παρτούζες. Τέλος, γδύθηκα κι εγώ. Πήγα και κόλλησα πίσω από την Ριρή. Έβαλα τα χέρια μου και της έτριβα τις ρόγες της που είχαν γίνει ένα με τις ρώγες της αδελφής μου. Κουνιόμαστε στο ρυθμό της μουσικής και οι τέσσερις μαζί για αρκετή ώρα. Δεν έχανα ευκαιρία να χαϊδέψω ταυτόχρονα το καλλίγραμμο σώμα της αδελφής μου. Μου είχε σηκωθεί άγρια. Η Ριρή το κατάλαβε και με έσπρωχνε συνέχεια με τον πισινό της, για να με ποθήσει τάχα, από το απαγορευμένο…
Άρπαξα ένα ποτήρι βερμούτ από το τραπεζάκι και το κατέβασα μονομιάς. Η Ριρή ξεκόλλησε από τους άλλους και με έσπρωξε σε μια καρέκλα. Μου έδωσε ένα γλωσσόφιλο και μου έβαλε κι άλλο βερμούτ.
-Πιες το μου λέει να χαλαρώσεις. Άνοιξε τα πόδια της και κάθισε πάνω μου. Ήταν τόσο υγρή που δεν κατάλαβα πως μπήκα τόσο βαθιά μέσα της. Ύστερα άρχισε να καλπάζει δυνατά. Μου τραβούσε τα μαλλιά πίσω και μου ρουφούσε το λαιμό σαν δράκουλας. Είχα περάσει σε άλλο επίπεδο. Πίστευα ότι όλο αυτό ήταν στην φαντασία μου. Δεν είχα ξαναζήσει κάτι τέτοιο! Τα φώτα, η μουσική και το μουνί της Ριρής να τρίβεται με δύναμη πάνω στο καυλί μου. Ήταν σαν όνειρο.
Εκείνο που ήθελα να δω και με εμπόδιζε ήταν να ξέρω τι κάνει η Λέτα. Άρπαξα τη Ριρή και την σήκωσα στον αέρα. Η Λέτα ήταν γονατιστή στο κρεβάτι και πηδιόταν με το Νίκο. Με πόνεσε. Ζήλεψα να την έχω γυμνή δίπλα μου και να βλέπω να την πηδάει ο καλύτερος μου φίλος. Όμως με καύλωσε πολύ αυτή η εικόνα. Η Ριρή γονάτισε ανάμεσα στα πόδια μου και άρχισε να μου πιπιλάει το καυλί. Εμένα όμως τα μάτια μου δεν έφευγαν από την Λέτα. Το στομάχι μου είχε γίνει άνω κάτω. Δεν ξέρω αν ήταν τα βερμούτ ή όλο αυτό που μου συνέβαινε. Ένιωθα μια έντονη αναστάτωση. Περνούσα ένα δυνατό σοκ συνέχεια, απ’ όταν μπήκα μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο.
Η γλώσσα της Ριρής φαινόταν καλά εκπαιδευμένη. Τον κατέβαζε μέχρι το λαρύγγι και της ερχόταν εμετός. Όμως δεν σταματούσε. Ήταν απτόητη. Το ίδιο και η Λέτα που την αντέγραφε πάνω στον Νίκο. Πέρασε αρκετή ώρα στην ίδια φάση μέχρι που ο Νίκος σηκώθηκε και ήρθε προς το μέρος μου.
-Είδες τι σου ετοίμασα καλέ μου φίλε. Το περίμενες; Όχι ε; δεν μιλάς; Σου κόπηκε η μιλιά;
Πράγματι μου είχε κοπεί η μιλιά. Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Έβγαζα άναρθρες κραυγές σαν να είχα πάθει εγκεφαλικό.
-Έλα να αλλάξουμε τώρα, μου λέει ο Νίκος. Με άρπαξε από το μπράτσο και με οδήγησε στο κρεβάτι. Η Λέτα ήταν γονατιστή και με κοίταζε ψιλό-μεθυσμένη.
-Θέλεις; Ήταν το μόνο που μπόρεσα να τραυλίσω.
Η Λέτα μου κούνησε καταφατικά το κεφάλι και ξάπλωσε ανάσκελα ανοίγοντας διάπλατα τις μπουτάρες της. Μπήκα μέσα της αργά και τελετουργικά. Η επαφή ήταν θεσπέσια… ένας ηλεκτρισμός, μια ηλεκτρική εκκένωση διαπέρασε τα σώματά μας και ήρθαμε σε ένα διαρκή οργασμό που δεν σταματούσε. Δεν έχυνα ούτε σταγόνα αλλά η ζαλάδα του οργασμού συνεχιζόταν.
-Έλα να δούμε πως πηδιούνται τα αδελφάκια λέει ο Νίκος γελώντας στη Ριρή και ήρθαν και ξάπλωσαν δίπλα μας. Εγώ και η Λετα κλείσαμε τα μάτια και το απολαμβάναμε σαν να είμαστε μόνοι. Εκείνη σύντομα άρχισε να βογκάει από την καύλα κι εγώ χαιρόμουν που την άναβα. Ένοιωθα μια ατέλειωτη ηδονή. Έχασα πάλι για λίγο τον κόσμο και βρέθηκα με την υγρή μουνάρα της αδελφής μου να τρίβεται πάνω στο πρόσωπό μου με λύσσα, η Ριρή να έχει καβαλήσει το καυλί μου και ο Νίκος να την πηδάει ταυτόχρονα από τον κώλο.
Αλλάξαμε πολλές στάσεις με τα δύο κορίτσια και στο τέλος δέχτηκαν γονατιστές τα καυτά χύσια μας στα πρόσωπα και τα βυζιά τους. Στο τέλος πέσαμε όλοι ξεροί. Άλλοι στο πάτωμα, άλλοι στο κρεβάτι. Πτώματα!!!
Δεν ήξερα τι ώρα είναι. Στα σκοτεινά δεν μπορούσα να δω το ρολόι μου. Είμαστε πάνω από 6 ώρες εκεί μέσα κι κάναμε όργια. Το βερμούτ μας είχε αφήσει ένα σοβαρό κουσούρι στο στομάχι και δεν είμαστε σίγουροι αν θα μπορούσαμε να γυρίσουμε στο σπίτι. Ντυθήκαμε χωρίς να πούμε πολλά. Τους είπαμε μια καληνύχτα με τη Λέτα και φύγαμε. Φεύγοντας, ο Νίκος γελούσε και μου χτυπούσε την πλάτη.
-Το ήξερα πως γουστάριζες την αδελφή σου. Τυχεράκια! Έχεις καλό μουνί στο σπίτι. Μου ψιθύρισε στο αφτί. Άντε καλά γαμήσια!
Κρατούσα τη Λέτα σφιχτά γιατί τρίκλιζε και πήγαμε στην πιάτσα των ταξί. Καθίσαμε στο πίσω κάθισμα αγκαλιά.
-Μου άρεσε, μου λέει με ένα πλατύ χαμόγελο.
-Που πηδήχτηκες τελικά με το Νίκο, ε; Ξέρω… Πάει καιρός που τον γουστάρεις. Της είπα χωρίς όμως να την αφήσω απ’ την αγκαλιά μου.
-Εσύ βρε βλάκα… με σένα μου άρεσε… Ήταν θεϊκό! Μου επανάλαβε δίνοντάς μου ένα καυτό φιλί στο στόμα.
Στο σπίτι δεν είχαμε πολλές ευκαιρίες να βρεθούμε, με τους γονείς στα πόδια μας.
Συμφωνήσαμε μεταξύ μας, να πάμε ακόμα κάποιες φορές στα πάρτι της Ριρής. Αν εκείνη το χαιρόταν μία, η μαμά της η κυρία Δώρα χαιρόταν 100 φορές περισσότερο. Μας υποδεχόταν με τιμές και δόξες σαν τους καλύτερους φίλους της κόρης της. Μας κερνούσε πάντα βερμούτ σερβιρισμένο (ίσως και με κάτι άλλο μέσα; - "lost in space" νιώθαμε). Αναρωτιέμαι αν ήξερε η μαμά, τι κάνει την ώρα των αγγλικών η κόρη της με το Νίκο και τι ακριβώς ήταν τα πάρτι "έκπληξη" για τέσσερις. Μάλλον το διασκέδαζε κι εκείνη παίρνοντας από κάπου, ματάκι κρυφά;… ίσως!… Ποιος να ξέρει; Δεν μπορεί!! Τόσο χαζή ήταν πια; Και στη Λέτα φάνηκε ανώμαλη. το μάτι της γυάλιζε σαν τον "Καταχθόνιο" στα παιδικά...
Της επόμενες φορές η Λέτα έκανε διάφορα προκαταρκτικά, νορμάλ με το Νίκο και λεσβιακά με τη Ριρή… αλλά πάντα κατέληγε για πολλή ώρα να τελειώνει με εμένα μέσα της. Κατέρρεε πάνω μου και μετά αρχίζαμε τα γλωσσόφιλα μέχρι να μας ξανάρθει η "όρεξη" και να συνεχίσουμε.
Σύντομα τους βαρεθήκαμε και πηγαίναμε μόνοι σε διάφορα κρυφά μέρη.
Μετά από λίγο καιρό ο φουκαράς ο Νίκος έπαθε τα πνευμόνια του από το πολύ γαμήσι. Υγρό του βρήκαν. Τον ξεπάτωσε η Ριρή. Σταμάτησε να την βλέπει και άλλαξε επάγγελμα. Δεν έγινε ποτέ ναυτικός. Βρήκε δουλειά στη Θεσσαλονίκη κι έφυγε. Η Ριρή παντρεύτηκε πολύ σύντομα ένα καπετάνιο, δεν άντεξε και πολύ. Ε, που να βρει άλλο Νίκο;
Εμείς με τη Λέτα πηγαίναμε βολτούλες συχνά, οι δυο μας. Πότε για ποτάκι, πότε στη Ντίσκο, ταβερνάκια, σινεμά.... Με χαρτζιλίκωνε η μαμά για να την βγάζω έξω. -Μη μένει η αδελφή σου μόνη της στο σπίτι και βαριέται!! Κρίμα είναι κι αυτή!! μου έλεγε, κι εγώ έκανα το δύσκολο.
-"Τι ταιριαστό ζευγαράκι!!" μας επαινούσε κι η γιαγιά.
-Σε λίγο θα μας ζητήσουν να τους κάνουμε εγγονάκια... είπα στη Λέτα και μου 'ριξε μια σπρωξιά γελώντας. -Μην τολμήσεις!!
Στην ουσία είμαστε ταιριαστό ζευγάρι, βγαίναμε ραντεβού και το διασκεδάζαμε.
Στην επιστροφή κρατάγαμε χεράκι. Όταν περνούσαμε από σκοτεινό δρόμο αρχίζαμε τα φιλιά και τις περισσότερες φορές καταλήγαμε σε μια γκαρσονιέρα φίλων που μου έδιναν το κλειδί χωρίς να ρωτούν πολλά. Ήταν η καλύτερή μου παρέα. Έπρεπε όμως να προσέχουμε για να μην προδοθούμε.
7ヶ月前
