Η μαμά πόρνη
Η μαμά η πόρνη
Τα απογεύματα συνηθίζαμε να πηγαίνουμε για καφέ στην πλατεία απέναντι στο σπίτι. Ο αδελφός μου ο Νίκος δούλευε πότε πότε εκεί και είχε φιλίες με τον ιδιοκτήτη και τα υπόλοιπα παιδιά. Ξέρετε πως είναι μια καφετέρια πλατείας που κλείνει με νάιλον και σόμπες το χειμώνα.
Ήταν Νοέμβρης. Είχε πάει η ώρα 4 και πήρα το μικρό να πάμε για καφέ. Μας άκουσε η αδελφή μου η Φένια και γκρίνιαζε να έρθει μαζί. Αλλά αν είναι μαζί, δεν μπορούμε να την πέσουμε σε κάποιο γκομενάκι που τριγυρίζει ξέμπαρκο. Έτσι την παρατήσαμε στη γκρίνια της και φύγαμε χωρίς πολλές κουβέντες.
Η σάλα το καφέ ήταν σχεδόν γεμάτη. Χνώτα και τσιγαρίλα σύννεφο. Οι περισσότεροι ήταν γνωστοί. Τουλάχιστον φατσικά. Ξέρετε πως κάποιοι τρώνε κόλλημα με τα στέκια και δεν ξεκολλάνε με τίποτα, μέχρι να τους σιχαθείς και να αλλάξεις στέκι εσύ.
Στις 5:00 είχε σκοτεινιάσει. Έξω από τα διάφανα πλαστικά της καφετέριας είδαμε να κοντοστέκεται μια ανδρική φιγούρα που φορούσε καμπαρντίνα και μαύρο καπέλο, και να κοιτάζει μέσα. Δεν του δώσαμε σημασία και συνεχίσαμε τις βλακείες μας. Σε λίγο η πόρτα άνοιξε και ένα παγωμένο αεράκι έριξε το μέσο όρο θερμοκρασίας στη σάλα. Μαζί με τη δροσιά, μπήκε και ο τύπος με το καπέλο. Το ύφος του μας φάνηκε τόσο παγερό που πιστέψαμε πως το κρύο το δημιούργησε ο ίδιος και το έφερε μαζί του.
Κάθισε στο διπλανό τραπεζάκι και ακούμπησε το χαρτοφύλακά του σε μια καρέκλα. Εγώ με τον αδελφό μου χαμηλώσαμε την ένταση της φωνής στη συζήτησή μας και όλο ρίχναμε ματιές στον άγνωστο ελέγχοντας τα νότα μας.
Σύντομα, είδαμε να βγάζει μια φωτογραφία που άρχισε να την περιφέρει στους θαμώνες και να ρωτάει κάτι. Δεν άργησε να λυθεί η περιέργειά μας αφού κατέληξε και σε μας τους δυο που μάλλον είμαστε οι «τελευταίοι» στο γύρο.
Καλησπέρα, μπορώ να καθίσω? Μας ρωτά ευγενικά, ενώ είχε μια έντονη αμερικάνικη προφορά.
Ο αδελφός μου δεν είναι τόσο κοινωνικός και δεν ανοίγεται σε αγνώστους. Δύσκολο παιδί. Έτσι μου έγνεψε «διώξ τον». Εγώ όμως ήθελα να βοηθήσω τον άνθρωπο που αν μη τι άλλο φάνηκε ευγενικός και κόσμιος.
-Παρακαλώ τι θα θέλατε; Του είπα χωρίς να του προσφέρω κάθισμα.
Τότε μου έδειξε αυτή τη φωτογραφία που κρατούσε στα χέρια του και την έδειχνε σε όλους.
-Μήπως γνωρίζετε αυτή την κυρία; Μας είπε.
Πήρα στα χέρια μου τη φωτογραφία … γιατί η φιγούρα μου φάνηκε γνώριμη. Ήταν μια παλιά φωτογραφία, από κάποιο καμπαρέ και μια όμορφη ημίγυμνη κοπελιά σε πρώτο πλάνο που ποζάριζε κάπως πρόστυχα στο φακό του φωτογράφου. Φορούσε ψεύτικες βλεφαρίδες και ήταν έντονα μακιγιαρισμένη. Όμως εμένα κάτι μου έλεγε… αυτό το βλέμμα είναι γνώριμο, οικείο. Δεν μπορεί. Δεν είναι δυνατόν. Την έδειξα στον αδελφό μου που αμέσως πετάχτηκε σαν ελατήριο από το κάθισμά, άνοιξε την πόρτα του καφενείου και εξαφανίστηκε.
-Μπορείτε να μου πείτε μερικά ακόμα πράγματα γι’ αυτήν την κυρία της φωτογραφίας. Που τη βρήκατε τη φωτογραφία και αν εσείς είστε ο φωτογράφος, τι ζητάτε να βρείτε; Συγνώμη, ρωτάω πολλά.
-Όχι, παρακαλώ! Είναι μια πολύ παλιά ιστορία, κάποτε υπηρετούσα στον Αμερικάνικο στόλο και επισκεπτόμουν τακτικά τον Πειραιά. Βέβαια όπως όλοι οι ναύτες χαλαρώναμε στα μπαρ και τα άλλα κέντρα διασκέδασης. Η Ελίνα δούλευε εκεί και την γνώρισα ένα βράδυ. Μοιραίο βράδυ.
-Ελίνα είπατε, ή Ελένη .. δεν άκουσα καλά; Τον ξαναρώτησα γιατί το πρόσωπο που φανταζόμουν πως ήταν η κοπέλα της φωτογραφίας την λένε Ελένη.
-Ελίνα ήθελε να την φωνάζουμε, αλλά δεν έχει σημασία πια… Έστω, γνωρίζετε κάποια Ελένη που τις μοιάζει μήπως. Θα ήθελα να τη συναντήσω. Θα πρέπει να είναι γύρω στα 50 σήμερα.
-Ω!! όχι, δηλαδή ίσως κάτι να μου θυμίζει, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος, γι αυτό θα ήθελα κι άλλες λεπτομέρειες, Μήπως σας είπε από που κατάγετε; Κάποιο σημάδι στο σώμα της… που πιθανώς να γνωρίζω ….
-Αχ! Ναι.. Αν θυμάμαι καλά ήταν νησιώτισσα, δεν θυμάμαι το νησί της αλλά ήταν από το βόρειο Αιγαίο, έχει μια ελιά στο αριστερό της στήθος σαν ρώγα σταφυλιού. Τόση, ναι. Είπε ο Αμερικάνος και έδειξε το μέγεθος με τα δάχτυλα του.
Η Ελένη που νομίζω ότι ταυτίζεται με τη φωτογραφία, γεννήθηκε στο Μόλυβο της Λέσβου και είχε μια ελιά σαν σταφύλι στο αριστερό της στήθος. Ήρθε στον Πειραιά να δουλέψει το 1965 και έπιασε δουλειά σε εργοστάσιο σαπουνιών. Δεν νομίζω ότι είναι αυτή… καλύτερα να ζητήσω κι άλλα στοιχεία, γιατί αρχίζω και φρικάρω κι εγώ.. καλύτερα που έφυγε ο αδελφός μου. Δεν θα το άντεχε.
-Αγαπητέ, λυπάμαι, δεν νομίζω ότι την ξέρω… όμως να σας κεράσω ένα ουίσκι θα πιώ κι εγώ μαζί σας, έτσι να μου πείτε παλιές ιστορίες από τότε, να ξαλαφρώσετε λίγο. Ίσως τη βρείτε…
-Θα το κεράσω εγώ, μου λέει, και βέβαια θα πιώ μαζί σας.. είστε ο μόνος που μου ξεκίνησε έστω μια συζήτηση. Και το εκτιμώ πολύ. Με λένε Τζόνι και είμαι από την Αλαμπάμα, Χάρηκα!!
Αφού ήπιαμε το πρώτο, μου είπε ότι για χάρη της το 1965 ζήτησε μετάθεση στη Νέα Μάκρη, στην Αμερικάνικη βάση. Τότε έμαθε λίγα ελληνικά για να μιλάει με τις γκόμενες.
-Ήθελα να την βλέπω και να περνάω ώρες μαζί της. Η Ελίνα όμως, ξέρεις, δούλευε σε Μπόρντελ..
-Σε μπουρδέλο; Τον διέκοψα σοκαρισμένος. Ήθελα να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς μου είπε μόλις τώρα. Νόμιζα… ότι χόρευε σε καμπαρέ! Έκανε παρέα στους ναύτες του στόλου…
-Όχι, σε «σπίτι» δούλευε με κόκκινα φωτάκια… ήταν πολλά κορίτσια και έκαναν χρυσές δουλειές. Ήταν τότε με το στόλο που κάθε βράδυ γέμιζε το λιμάνι λευκά ρούχα και τα βρακιά των κοριτσιών δολάρια. Είπε αστειευόμενος και γέλασε δυνατά και ο ίδιος.
-Εσείς πώς τη γνωρίσατε; Την Ελίνα…
Τη στιγμή εκείνη ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν μέσα ο Νίκος με τη Φένια που γκρίνιαζε να την πάρουμε μαζί μας από πριν. Τον ανάγκασε λοιπόν να την φέρει για να πιεί κοκα-κόλα (με ουίσκι). Στο σπίτι η μαμά δεν την αφήνει. Πλησίασαν στο τραπέζι για να καθίσουν μαζί μας. Ο Τζόνι πάγωσε μόλις είδε την αδελφή μου. το πρόσωπό του χλόμιασε και του κόπηκε η λαλιά.
-Ε…λί..να.. ψέλλισε. Είσαι ίδια η Ελίνα μου.. πως είναι δυνατόν; Και σε εκείνη την ηλικία πριν 30 χρόνια. Μα είναι απίστευτο!!
-Καλησπέρα, Φένια με λένε και είμαι αδελφή του Γιώργου και του Νίκου. Αυτοσυστήθηκε η μικρή.
-Καθίστε τους λέω. Ο κύριος Τζόνι μου διηγείται παλιές ιστορίες από την εποχή που υπηρετούσε στην Ελλάδα ως ναύτης. Συνεχίστε μίστερ, θέλω να ακούσουν και τα αδέλφια μου τη συνέχεια. Δεν υπάρχει πρόβλημα, και οι δύο είναι αρκετά μεγάλοι για την ιστορία σας.
Ο Τζόνι κοίταζε συνέχεια τη Φένια και θαρρείς πως έβλεπε φάντασμα. Αυτό ήταν ένα ακόμα σημάδι για το ποια ήταν η Ελίνα της ιστορίας. Τέλος πάντων αφού ήπιε άλλο ένα ουίσκι, πήρε μια αναπνοή και συνέχισε.
-Η Ελίνα ήταν πολύ όμορφη, έμοιαζε τόσο με την αδελφή σας. Την ήθελαν πολλοί. Ουρές κάναν οι ναύτες έξω από το μπόρντελ της Ελίνας. Συγνώμη που τα λέω έτσι στεγνά αλλά κι εγώ είχα τρελαθεί μαζί της. Έκανε τα πάντα!!
-Τι εννοείτε «Τα πάντα»? ρώτησε ο Νίκος
-Ήταν ανοιχτή σε όλα, όλες τις στάσεις του έρωτα. Δεν τα έκαναν όλες αυτά, και κυρίως οι όμορφες σαν την Ελίνα. Σου έλεγαν «αν θέλεις μόνο από εμπρός», ούτε στοματικό ούτε πρωτο…
-Πρωκτικό, πετάχτηκε η Φένια..
-Ναι πρωκτικό. «Βα φα Κούλο» που λένε οι Ιταλοί. Συγνώμη για τα Ελληνικά μου. Στην Ελίνα μου, άρεσε να καταλήγουμε σε Doggy style και να …. Θηλάζει το… ξέρετε.
-Το «πέος», πετάγεται η Φένια.. «Πεοθηλάζει», το λέμε στις παρέες.
-Τι του λες του ανθρώπου; Την διακόπτει ο κυνικός Νίκος… «Τσιμπούκωμα» το λέμε…
- Ότι κι αν το λέτε, το έκανε θεσπέσια, μαγικά. Εγώ την είχα ερωτευτεί από την πρώτη στιγμή απ’ αυτό. Δεν με ένοιαζε τίποτα, ούτε ότι πήγαινε με τόσους άλλους, ούτε ότι δούλευε σε μπουρδέλο. Το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα μαζί της. Της άφηνα όλα μου τα λεφτά. Της αγόραζα από το Ρ-Χ (Πι-Εξ), το Αμερικάνικο μάρκετ, όλα τα καλύτερα εσώρουχα, φορέματα, παπούτσια, χρυσά….
Η αδελφή μου τον παρακολουθούσε σαν μαγεμένη χωρίς να χάσει ούτε κόμμα από την ιστορία του. Είχε χαθεί μέσα στα λόγια του Τζόνι.
-Χρυσά; Της παίρνατε δώρο δηλαδή χρυσά; Ρώτησε η Φένια.
-Ναι κάποτε μεταξύ των άλλων της χάρισα και ένα Βυζάντιν νόμισμα που της άρεσε για να της θυμίζει το όνομά της..
-Κωνσταντινάτο!! Με την Αγία Ελένη.. έχει και η μαμά τέτοιο στα χρυσά της. Είπε η Φένια με περισσή περηφάνεια που το πέτυχε.
Και που να ήξερε….
-Α!! ναι; Θα ήθελα πολύ να γνωρίσω τη μαμά σας και να δω αυτό το κωνσταντινάτο, πόσο μοιάζει με το δικό μου.. είπε με λαχτάρα.
- Μα όλα τα ίδια είναι αφού έχουν γίνει από το ίδιο καλούπι, του απάντησα εγώ για να μην αφήσω κάποια περιθώρια να συναντηθούν ο Τζόνι και η μαμά.
-Μετά από λίγο καιρό άνοιξε δικό της Μπουρδέλο και έβαλε όλα τα κορίτσια να παίρνουν τους πελάτες όπως αυτή. Μεγάλη δασκάλα!! Πολλά ντόλαρς, πολλά λεφτά!! Τη βοήθησα να κάνει λογαριασμό σε Αμερικάνικη τράπεζα. Έχει μαζέψει πολλά εκατομμύρια δολάρια… μας ξεφουρνίζει ο Τζόνι.
Ήμουν σχεδόν, 99,9% σίγουρος ότι η πόρνη που πηδούσε ο Αμερικάνος και καμιά χιλιάδα άλλοι δεν ήταν άλλη από την όμορφη 50άρα κυρά Ελένη, τη μάνα μας.. και ξέρετε κάτι. Όλη αυτή η ιστορία με ξεσήκωσε σεξουαλικά και ένοιωθα ότι θέλω να πάω στο σπίτι και να την κουτουπώσω άγρια!! Είναι και πολύ όμορφη, τέλειες αναλογίες και έκφυλο πρόσωπο, καυλιάρικο. Από τον καιρό που χώρισε τον πατέρα μου, έχει πάρει τα πάνω της. Αδυνάτησε, ντύνεται προκλητικά… Πολύ τη γουστάρω.
Ο καλοστεκούμενος 55άρης Αμερικάνος γύρισε κι έπιασε στενή κουβεντούλα με την αδελφή μας. Λες να την πέφτει στη μικρή για να βγάλει τα απωθημένα του από την… Ελίνα; Έτσι βρήκα την ευκαιρία να δείξω πάλι τη φωτογραφία στο Νίκο.
-Οκ… Την είδα και πριν, ε τι; Δεν κατάλαβες ποια είναι; Την ίδια την έχει στο πορτοφόλι της, κομμένη βέβαια απ το λαιμό και πάνω. Την συναντώ κάθε φορά που παίρνω χαρτζιλίκι. Μου λέει.
- Ήταν όμορφη όμως ε;
-Ώστε… Γι αυτό έχουμε τόσα λεφτά λοιπόν!!…
Ο Νίκος έχει μεγάλη μανία με τα λεφτά. Τα πάντα γι’ αυτόν είναι λεφτά. Όχι μπιζνες!! Ο Νίκος είναι ο γιός του «πάρτα όλα» .. Τώρα που έμαθε για την τράπεζα, θα προσπαθήσει να της πάρει κάποιο ποσό.
-Λες να δουλεύει ακόμα; Του λέω.
-Έλα ρε… δεν νομίζω. Αλλά είναι σοκ να μαθαίνεις πως η μάνα σου ήταν για χρόνια πουτάνα, μπουρδελιάρα. Τι θα πουν οι φίλοι μας; «Της πουτάνας οι γιοί…»
-Τι θα κάνουμε; Πως να το χειριστούμε; Τον ρώτησα για να ψαρέψω τις προθέσεις του.
-Να πάμε να της μιλήσουμε, εμείς οι δύο. Άσε τη μικρή. Να της πούμε «το και το»!! Τα ξέρουμε όλα. Πρέπει να κλείσουμε ορισμένα στόματα, γι αυτό θέλουμε λεφτά.
-Καλή ιδέα… αλλά ποια στόματα; Κι αν κάποιοι το ήξεραν, μετά από 30 χρόνια το ξέχασαν. Εγώ λέω να την εκβιάσουμε για να μας κάνει μια επίδειξη από την τότε ζωή της. Θα έχει γούστο. Άσε τα λεφτά για αργότερα.
-Ωραίο ακούγετε, συμφώνησε ο Νίκος. Πάμε να φύγουμε.
-Φένια, κάνε παρέα στον κύριο Τζόνι και μετά γύρνα σπίτι, μην αργήσεις. Της λέω με αυστηρό ύφος μεγάλου αδελφού. Αυτή μου ξίνισε τα μούτρα της.
Χαιρετήσαμε το Τζόνι και τον αφήσαμε εκεί με τη Φένια που του είχε κολλήσει πως είναι η Ελίνα.
Ο Νίκος ήταν πολύ τσαντισμένος.. «τι θα πει ο κόσμος» και «Τι θα πουν οι φίλοι μας» αν το μάθουν. Ρε γαμώτο!!.
Εγώ όση ώρα μας μιλούσε ο Αμερικάνος, έκανα εικόνες μες το μυαλό μου, με την Ελίνα να με δέχεται στο πορνείο της και να με παίρνει από παντού. Να γλεντάμε και να ξεσκιζόμαστε μέχρι το πρωί … μ’ ένα γλυκό φιλί να φεύγω και μ ένα νέο ραντεβού … πω πω πω!! Τι έπαθα; Μου σηκώθηκε…
Φτάσαμε στο σπίτι, άνοιξε ο Νίκος με τα κλειδιά του κι εγώ από πίσω. Εκείνη καθόταν στο σαλόνι με χαμηλωμένα φώτα κι άκουγε ραδιόφωνο αγναντεύοντας το λιμάνι από μακριά. Κάποτε δούλευε σκληρά εκεί.. ίσως όχι και τόσο σκληρά, τώρα.. γύρισε και μας κοίταξε που σταθήκαμε σαν χάροι από πάνω της.
-Τι τρέχει παλικάρια;
Σκεπτόμαστε πως θα ξεκινήσουμε την κουβέντα κι ο ένας σκουντούσε τον άλλο από αμηχανία. Δεν ξέραμε τι να της πούμε. Όμως εκείνη το έκανε πολύ πιο εύκολο. Έμπειρη βλέπεις. «Παλιά πουτάνα» που λένε.
-Συναντήσατε τον Τζόνι τον Αμερικάνο; Ε;
Σαστίσαμε !! πως το έμαθε…
-Μην απορείτε, μου το είπε η κυρία Τζίνα που δουλεύαμε παλιά στο ίδιο μαγαζί. Τον είχε πηδήσει κι αυτή κάμποσες φορές τον καουμπόι αλλά… δεν την γνώρισε.
Η Τζίνα, παλιά φίλη της μαμάς, ήταν πράγματι στο καφέ και μίλησε με το Τζόνι πριν από μας. Αλλά αυτός άλλη φωτογραφία είχε στην τσέπη. Είχε της Ελίνας, δηλαδή της κυρά Λένης. Μας άδειασε λοιπόν σαν καλή επαγγελματίας.
-Μη τυχόν και του πείτε ποια είμαι, καλό παιδί ήταν αλλά πάει. Τελείωσε εδώ και πολύ καιρό. Εξ άλλου τι να βγάλεις τώρα πια από ένα 55άρη. Ενώ σε περιμένουν 2 νέοι στη μισή του ηλικία, να πας και να τους ξεζουμίσεις στο κρεβάτι.
-Όχι… δηλαδή εμείς δεν του είπαμε τίποτα, λέει ο Νίκος..
-Δεν ξέρω τι θα του πει η Φένια όμως.. της είπα εγώ. Το σοκ από την κυρά Λένη συνεχίστηκε…
-Βλέπω πως οι ιστορίες του Αμερικάνου σας άνοιξαν την όρεξη για μαλακίες.. Εσένα μεγάλε το διακρίνω στο πανταλόνι σου, Πάμε στο κρεβάτι να σας πω κι άλλες. Ελάτε να δείτε πως ήταν μια πραγματική πόρνη. Για να ξέρετε, γιατί δεν πρόκειται να βρείτε άλλη.
Η μάνα, κατάλαβε ότι αφού αποκαλύψαμε το μυστικό της, πηγαίναμε να ζητήσουμε τα ρέστα. Έτσι έπρεπε να παίξει όπως η βασίλισσα στο σκάκι. Να βγεί και να μας φάει όλους. Ποιο ήταν το ατού της, το ταλέντο της στο σεξ. Μια έμπειρη πουτάνα βλέπει τα πανταλόνια και καταλαβαίνει τι γουστάρει ο άλλος. Άντρες είμαστε. Μαλάκες… αν μας κάνει συνένοχους στο μυστικό της, τελείωσαν όλα. Έτσι είναι! Της βγάζω το καπέλο!!.
Έκλεισε τα φώτα, δεν ήθελε στην αρχή να τη βλέπουμε και να την συσχετίσουμε… άφησε μόνο τα φώτα της πόλης να μπαίνουν από το ανοιχτό παράθυρο και να σκιαγραφούν κάθε της κίνηση, που ήταν μαγική. Ερωτικός Χορός, ποίηση, τέχνη σε σλόου μόσιον που δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ. Η ιστορία που μας υποσχέθηκε, ήταν μια θεατρική παντομίμα που μας μετέφερε σε μια άλλη εποχή, σε ένα δωμάτιο πλούσιου πορνείου κάπου στο λιμάνι.
Το ουίσκι βοήθησε πολύ στην Τηλεφεταφορά με την Ιέρεια-πόρνη ξαπλωμένη στο μεγάλο κρεβάτι, φορώντας μόνο ένα κασκόλ με ροζ φτερά, να υποδέχεται δυο νέους που τόσο λαχταρούν να απολαύσουν τον έρωτα. Έναν έρωτα που μόνο το ταλέντο μιας πόρνης όπως η Ελίνα, μπορεί να τους χαρίσει. Και τον απόλαυσαν, τους χάρισε την ωραιότερη βραδιά της ζωής τους. Κάθε κύτταρο τους ένοιωσε τον αισθησιασμό και την ηδονή από το άγγιγμά της, όλη τη νύχτα.
Το φως του φεγγαριού έκανε τα μάτια να αστράφτουν , τα υγρά χείλη να λαμπυρίζουν και τα σώματα να έρπουν το ένα πάνω στο άλλο, να στοιβάζονται και να ξαναπέφτουν, να σηκώνονται και να παίρνουν στάσεις από αγάλματα του Ροντέν, από πίνακες της αναγένησης… Μαγεία!!
Το πρωί ξύπνήσαμε από το κλειδί στην πόρτα. Ήταν η Φένια που ευτυχώς δεν γύρισε νωρίς, αλλά πέρασε όλη τη νύχτα με τον πλούσιο Αμερικάνο. Μας είπε πως όλο το βράδυ την φώναζε Ελίνα και της χάρισε ένα χρυσό Κωνσταντινάτο και 100.000 δραχμές για τη συνεύρεση μαζί του. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή!! Τι να κάνουμε; σοϊκό πάει το βασίλειο. Μια καινούρια πόρνη μόλις γεννήθηκε. Ζήτω οι πουτάνες της οικογένειας. Εμείς πάντως δεν θα το πούμε πουθενά!!
Bobby
Τα απογεύματα συνηθίζαμε να πηγαίνουμε για καφέ στην πλατεία απέναντι στο σπίτι. Ο αδελφός μου ο Νίκος δούλευε πότε πότε εκεί και είχε φιλίες με τον ιδιοκτήτη και τα υπόλοιπα παιδιά. Ξέρετε πως είναι μια καφετέρια πλατείας που κλείνει με νάιλον και σόμπες το χειμώνα.
Ήταν Νοέμβρης. Είχε πάει η ώρα 4 και πήρα το μικρό να πάμε για καφέ. Μας άκουσε η αδελφή μου η Φένια και γκρίνιαζε να έρθει μαζί. Αλλά αν είναι μαζί, δεν μπορούμε να την πέσουμε σε κάποιο γκομενάκι που τριγυρίζει ξέμπαρκο. Έτσι την παρατήσαμε στη γκρίνια της και φύγαμε χωρίς πολλές κουβέντες.
Η σάλα το καφέ ήταν σχεδόν γεμάτη. Χνώτα και τσιγαρίλα σύννεφο. Οι περισσότεροι ήταν γνωστοί. Τουλάχιστον φατσικά. Ξέρετε πως κάποιοι τρώνε κόλλημα με τα στέκια και δεν ξεκολλάνε με τίποτα, μέχρι να τους σιχαθείς και να αλλάξεις στέκι εσύ.
Στις 5:00 είχε σκοτεινιάσει. Έξω από τα διάφανα πλαστικά της καφετέριας είδαμε να κοντοστέκεται μια ανδρική φιγούρα που φορούσε καμπαρντίνα και μαύρο καπέλο, και να κοιτάζει μέσα. Δεν του δώσαμε σημασία και συνεχίσαμε τις βλακείες μας. Σε λίγο η πόρτα άνοιξε και ένα παγωμένο αεράκι έριξε το μέσο όρο θερμοκρασίας στη σάλα. Μαζί με τη δροσιά, μπήκε και ο τύπος με το καπέλο. Το ύφος του μας φάνηκε τόσο παγερό που πιστέψαμε πως το κρύο το δημιούργησε ο ίδιος και το έφερε μαζί του.
Κάθισε στο διπλανό τραπεζάκι και ακούμπησε το χαρτοφύλακά του σε μια καρέκλα. Εγώ με τον αδελφό μου χαμηλώσαμε την ένταση της φωνής στη συζήτησή μας και όλο ρίχναμε ματιές στον άγνωστο ελέγχοντας τα νότα μας.
Σύντομα, είδαμε να βγάζει μια φωτογραφία που άρχισε να την περιφέρει στους θαμώνες και να ρωτάει κάτι. Δεν άργησε να λυθεί η περιέργειά μας αφού κατέληξε και σε μας τους δυο που μάλλον είμαστε οι «τελευταίοι» στο γύρο.
Καλησπέρα, μπορώ να καθίσω? Μας ρωτά ευγενικά, ενώ είχε μια έντονη αμερικάνικη προφορά.
Ο αδελφός μου δεν είναι τόσο κοινωνικός και δεν ανοίγεται σε αγνώστους. Δύσκολο παιδί. Έτσι μου έγνεψε «διώξ τον». Εγώ όμως ήθελα να βοηθήσω τον άνθρωπο που αν μη τι άλλο φάνηκε ευγενικός και κόσμιος.
-Παρακαλώ τι θα θέλατε; Του είπα χωρίς να του προσφέρω κάθισμα.
Τότε μου έδειξε αυτή τη φωτογραφία που κρατούσε στα χέρια του και την έδειχνε σε όλους.
-Μήπως γνωρίζετε αυτή την κυρία; Μας είπε.
Πήρα στα χέρια μου τη φωτογραφία … γιατί η φιγούρα μου φάνηκε γνώριμη. Ήταν μια παλιά φωτογραφία, από κάποιο καμπαρέ και μια όμορφη ημίγυμνη κοπελιά σε πρώτο πλάνο που ποζάριζε κάπως πρόστυχα στο φακό του φωτογράφου. Φορούσε ψεύτικες βλεφαρίδες και ήταν έντονα μακιγιαρισμένη. Όμως εμένα κάτι μου έλεγε… αυτό το βλέμμα είναι γνώριμο, οικείο. Δεν μπορεί. Δεν είναι δυνατόν. Την έδειξα στον αδελφό μου που αμέσως πετάχτηκε σαν ελατήριο από το κάθισμά, άνοιξε την πόρτα του καφενείου και εξαφανίστηκε.
-Μπορείτε να μου πείτε μερικά ακόμα πράγματα γι’ αυτήν την κυρία της φωτογραφίας. Που τη βρήκατε τη φωτογραφία και αν εσείς είστε ο φωτογράφος, τι ζητάτε να βρείτε; Συγνώμη, ρωτάω πολλά.
-Όχι, παρακαλώ! Είναι μια πολύ παλιά ιστορία, κάποτε υπηρετούσα στον Αμερικάνικο στόλο και επισκεπτόμουν τακτικά τον Πειραιά. Βέβαια όπως όλοι οι ναύτες χαλαρώναμε στα μπαρ και τα άλλα κέντρα διασκέδασης. Η Ελίνα δούλευε εκεί και την γνώρισα ένα βράδυ. Μοιραίο βράδυ.
-Ελίνα είπατε, ή Ελένη .. δεν άκουσα καλά; Τον ξαναρώτησα γιατί το πρόσωπο που φανταζόμουν πως ήταν η κοπέλα της φωτογραφίας την λένε Ελένη.
-Ελίνα ήθελε να την φωνάζουμε, αλλά δεν έχει σημασία πια… Έστω, γνωρίζετε κάποια Ελένη που τις μοιάζει μήπως. Θα ήθελα να τη συναντήσω. Θα πρέπει να είναι γύρω στα 50 σήμερα.
-Ω!! όχι, δηλαδή ίσως κάτι να μου θυμίζει, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος, γι αυτό θα ήθελα κι άλλες λεπτομέρειες, Μήπως σας είπε από που κατάγετε; Κάποιο σημάδι στο σώμα της… που πιθανώς να γνωρίζω ….
-Αχ! Ναι.. Αν θυμάμαι καλά ήταν νησιώτισσα, δεν θυμάμαι το νησί της αλλά ήταν από το βόρειο Αιγαίο, έχει μια ελιά στο αριστερό της στήθος σαν ρώγα σταφυλιού. Τόση, ναι. Είπε ο Αμερικάνος και έδειξε το μέγεθος με τα δάχτυλα του.
Η Ελένη που νομίζω ότι ταυτίζεται με τη φωτογραφία, γεννήθηκε στο Μόλυβο της Λέσβου και είχε μια ελιά σαν σταφύλι στο αριστερό της στήθος. Ήρθε στον Πειραιά να δουλέψει το 1965 και έπιασε δουλειά σε εργοστάσιο σαπουνιών. Δεν νομίζω ότι είναι αυτή… καλύτερα να ζητήσω κι άλλα στοιχεία, γιατί αρχίζω και φρικάρω κι εγώ.. καλύτερα που έφυγε ο αδελφός μου. Δεν θα το άντεχε.
-Αγαπητέ, λυπάμαι, δεν νομίζω ότι την ξέρω… όμως να σας κεράσω ένα ουίσκι θα πιώ κι εγώ μαζί σας, έτσι να μου πείτε παλιές ιστορίες από τότε, να ξαλαφρώσετε λίγο. Ίσως τη βρείτε…
-Θα το κεράσω εγώ, μου λέει, και βέβαια θα πιώ μαζί σας.. είστε ο μόνος που μου ξεκίνησε έστω μια συζήτηση. Και το εκτιμώ πολύ. Με λένε Τζόνι και είμαι από την Αλαμπάμα, Χάρηκα!!
Αφού ήπιαμε το πρώτο, μου είπε ότι για χάρη της το 1965 ζήτησε μετάθεση στη Νέα Μάκρη, στην Αμερικάνικη βάση. Τότε έμαθε λίγα ελληνικά για να μιλάει με τις γκόμενες.
-Ήθελα να την βλέπω και να περνάω ώρες μαζί της. Η Ελίνα όμως, ξέρεις, δούλευε σε Μπόρντελ..
-Σε μπουρδέλο; Τον διέκοψα σοκαρισμένος. Ήθελα να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς μου είπε μόλις τώρα. Νόμιζα… ότι χόρευε σε καμπαρέ! Έκανε παρέα στους ναύτες του στόλου…
-Όχι, σε «σπίτι» δούλευε με κόκκινα φωτάκια… ήταν πολλά κορίτσια και έκαναν χρυσές δουλειές. Ήταν τότε με το στόλο που κάθε βράδυ γέμιζε το λιμάνι λευκά ρούχα και τα βρακιά των κοριτσιών δολάρια. Είπε αστειευόμενος και γέλασε δυνατά και ο ίδιος.
-Εσείς πώς τη γνωρίσατε; Την Ελίνα…
Τη στιγμή εκείνη ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν μέσα ο Νίκος με τη Φένια που γκρίνιαζε να την πάρουμε μαζί μας από πριν. Τον ανάγκασε λοιπόν να την φέρει για να πιεί κοκα-κόλα (με ουίσκι). Στο σπίτι η μαμά δεν την αφήνει. Πλησίασαν στο τραπέζι για να καθίσουν μαζί μας. Ο Τζόνι πάγωσε μόλις είδε την αδελφή μου. το πρόσωπό του χλόμιασε και του κόπηκε η λαλιά.
-Ε…λί..να.. ψέλλισε. Είσαι ίδια η Ελίνα μου.. πως είναι δυνατόν; Και σε εκείνη την ηλικία πριν 30 χρόνια. Μα είναι απίστευτο!!
-Καλησπέρα, Φένια με λένε και είμαι αδελφή του Γιώργου και του Νίκου. Αυτοσυστήθηκε η μικρή.
-Καθίστε τους λέω. Ο κύριος Τζόνι μου διηγείται παλιές ιστορίες από την εποχή που υπηρετούσε στην Ελλάδα ως ναύτης. Συνεχίστε μίστερ, θέλω να ακούσουν και τα αδέλφια μου τη συνέχεια. Δεν υπάρχει πρόβλημα, και οι δύο είναι αρκετά μεγάλοι για την ιστορία σας.
Ο Τζόνι κοίταζε συνέχεια τη Φένια και θαρρείς πως έβλεπε φάντασμα. Αυτό ήταν ένα ακόμα σημάδι για το ποια ήταν η Ελίνα της ιστορίας. Τέλος πάντων αφού ήπιε άλλο ένα ουίσκι, πήρε μια αναπνοή και συνέχισε.
-Η Ελίνα ήταν πολύ όμορφη, έμοιαζε τόσο με την αδελφή σας. Την ήθελαν πολλοί. Ουρές κάναν οι ναύτες έξω από το μπόρντελ της Ελίνας. Συγνώμη που τα λέω έτσι στεγνά αλλά κι εγώ είχα τρελαθεί μαζί της. Έκανε τα πάντα!!
-Τι εννοείτε «Τα πάντα»? ρώτησε ο Νίκος
-Ήταν ανοιχτή σε όλα, όλες τις στάσεις του έρωτα. Δεν τα έκαναν όλες αυτά, και κυρίως οι όμορφες σαν την Ελίνα. Σου έλεγαν «αν θέλεις μόνο από εμπρός», ούτε στοματικό ούτε πρωτο…
-Πρωκτικό, πετάχτηκε η Φένια..
-Ναι πρωκτικό. «Βα φα Κούλο» που λένε οι Ιταλοί. Συγνώμη για τα Ελληνικά μου. Στην Ελίνα μου, άρεσε να καταλήγουμε σε Doggy style και να …. Θηλάζει το… ξέρετε.
-Το «πέος», πετάγεται η Φένια.. «Πεοθηλάζει», το λέμε στις παρέες.
-Τι του λες του ανθρώπου; Την διακόπτει ο κυνικός Νίκος… «Τσιμπούκωμα» το λέμε…
- Ότι κι αν το λέτε, το έκανε θεσπέσια, μαγικά. Εγώ την είχα ερωτευτεί από την πρώτη στιγμή απ’ αυτό. Δεν με ένοιαζε τίποτα, ούτε ότι πήγαινε με τόσους άλλους, ούτε ότι δούλευε σε μπουρδέλο. Το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα μαζί της. Της άφηνα όλα μου τα λεφτά. Της αγόραζα από το Ρ-Χ (Πι-Εξ), το Αμερικάνικο μάρκετ, όλα τα καλύτερα εσώρουχα, φορέματα, παπούτσια, χρυσά….
Η αδελφή μου τον παρακολουθούσε σαν μαγεμένη χωρίς να χάσει ούτε κόμμα από την ιστορία του. Είχε χαθεί μέσα στα λόγια του Τζόνι.
-Χρυσά; Της παίρνατε δώρο δηλαδή χρυσά; Ρώτησε η Φένια.
-Ναι κάποτε μεταξύ των άλλων της χάρισα και ένα Βυζάντιν νόμισμα που της άρεσε για να της θυμίζει το όνομά της..
-Κωνσταντινάτο!! Με την Αγία Ελένη.. έχει και η μαμά τέτοιο στα χρυσά της. Είπε η Φένια με περισσή περηφάνεια που το πέτυχε.
Και που να ήξερε….
-Α!! ναι; Θα ήθελα πολύ να γνωρίσω τη μαμά σας και να δω αυτό το κωνσταντινάτο, πόσο μοιάζει με το δικό μου.. είπε με λαχτάρα.
- Μα όλα τα ίδια είναι αφού έχουν γίνει από το ίδιο καλούπι, του απάντησα εγώ για να μην αφήσω κάποια περιθώρια να συναντηθούν ο Τζόνι και η μαμά.
-Μετά από λίγο καιρό άνοιξε δικό της Μπουρδέλο και έβαλε όλα τα κορίτσια να παίρνουν τους πελάτες όπως αυτή. Μεγάλη δασκάλα!! Πολλά ντόλαρς, πολλά λεφτά!! Τη βοήθησα να κάνει λογαριασμό σε Αμερικάνικη τράπεζα. Έχει μαζέψει πολλά εκατομμύρια δολάρια… μας ξεφουρνίζει ο Τζόνι.
Ήμουν σχεδόν, 99,9% σίγουρος ότι η πόρνη που πηδούσε ο Αμερικάνος και καμιά χιλιάδα άλλοι δεν ήταν άλλη από την όμορφη 50άρα κυρά Ελένη, τη μάνα μας.. και ξέρετε κάτι. Όλη αυτή η ιστορία με ξεσήκωσε σεξουαλικά και ένοιωθα ότι θέλω να πάω στο σπίτι και να την κουτουπώσω άγρια!! Είναι και πολύ όμορφη, τέλειες αναλογίες και έκφυλο πρόσωπο, καυλιάρικο. Από τον καιρό που χώρισε τον πατέρα μου, έχει πάρει τα πάνω της. Αδυνάτησε, ντύνεται προκλητικά… Πολύ τη γουστάρω.
Ο καλοστεκούμενος 55άρης Αμερικάνος γύρισε κι έπιασε στενή κουβεντούλα με την αδελφή μας. Λες να την πέφτει στη μικρή για να βγάλει τα απωθημένα του από την… Ελίνα; Έτσι βρήκα την ευκαιρία να δείξω πάλι τη φωτογραφία στο Νίκο.
-Οκ… Την είδα και πριν, ε τι; Δεν κατάλαβες ποια είναι; Την ίδια την έχει στο πορτοφόλι της, κομμένη βέβαια απ το λαιμό και πάνω. Την συναντώ κάθε φορά που παίρνω χαρτζιλίκι. Μου λέει.
- Ήταν όμορφη όμως ε;
-Ώστε… Γι αυτό έχουμε τόσα λεφτά λοιπόν!!…
Ο Νίκος έχει μεγάλη μανία με τα λεφτά. Τα πάντα γι’ αυτόν είναι λεφτά. Όχι μπιζνες!! Ο Νίκος είναι ο γιός του «πάρτα όλα» .. Τώρα που έμαθε για την τράπεζα, θα προσπαθήσει να της πάρει κάποιο ποσό.
-Λες να δουλεύει ακόμα; Του λέω.
-Έλα ρε… δεν νομίζω. Αλλά είναι σοκ να μαθαίνεις πως η μάνα σου ήταν για χρόνια πουτάνα, μπουρδελιάρα. Τι θα πουν οι φίλοι μας; «Της πουτάνας οι γιοί…»
-Τι θα κάνουμε; Πως να το χειριστούμε; Τον ρώτησα για να ψαρέψω τις προθέσεις του.
-Να πάμε να της μιλήσουμε, εμείς οι δύο. Άσε τη μικρή. Να της πούμε «το και το»!! Τα ξέρουμε όλα. Πρέπει να κλείσουμε ορισμένα στόματα, γι αυτό θέλουμε λεφτά.
-Καλή ιδέα… αλλά ποια στόματα; Κι αν κάποιοι το ήξεραν, μετά από 30 χρόνια το ξέχασαν. Εγώ λέω να την εκβιάσουμε για να μας κάνει μια επίδειξη από την τότε ζωή της. Θα έχει γούστο. Άσε τα λεφτά για αργότερα.
-Ωραίο ακούγετε, συμφώνησε ο Νίκος. Πάμε να φύγουμε.
-Φένια, κάνε παρέα στον κύριο Τζόνι και μετά γύρνα σπίτι, μην αργήσεις. Της λέω με αυστηρό ύφος μεγάλου αδελφού. Αυτή μου ξίνισε τα μούτρα της.
Χαιρετήσαμε το Τζόνι και τον αφήσαμε εκεί με τη Φένια που του είχε κολλήσει πως είναι η Ελίνα.
Ο Νίκος ήταν πολύ τσαντισμένος.. «τι θα πει ο κόσμος» και «Τι θα πουν οι φίλοι μας» αν το μάθουν. Ρε γαμώτο!!.
Εγώ όση ώρα μας μιλούσε ο Αμερικάνος, έκανα εικόνες μες το μυαλό μου, με την Ελίνα να με δέχεται στο πορνείο της και να με παίρνει από παντού. Να γλεντάμε και να ξεσκιζόμαστε μέχρι το πρωί … μ’ ένα γλυκό φιλί να φεύγω και μ ένα νέο ραντεβού … πω πω πω!! Τι έπαθα; Μου σηκώθηκε…
Φτάσαμε στο σπίτι, άνοιξε ο Νίκος με τα κλειδιά του κι εγώ από πίσω. Εκείνη καθόταν στο σαλόνι με χαμηλωμένα φώτα κι άκουγε ραδιόφωνο αγναντεύοντας το λιμάνι από μακριά. Κάποτε δούλευε σκληρά εκεί.. ίσως όχι και τόσο σκληρά, τώρα.. γύρισε και μας κοίταξε που σταθήκαμε σαν χάροι από πάνω της.
-Τι τρέχει παλικάρια;
Σκεπτόμαστε πως θα ξεκινήσουμε την κουβέντα κι ο ένας σκουντούσε τον άλλο από αμηχανία. Δεν ξέραμε τι να της πούμε. Όμως εκείνη το έκανε πολύ πιο εύκολο. Έμπειρη βλέπεις. «Παλιά πουτάνα» που λένε.
-Συναντήσατε τον Τζόνι τον Αμερικάνο; Ε;
Σαστίσαμε !! πως το έμαθε…
-Μην απορείτε, μου το είπε η κυρία Τζίνα που δουλεύαμε παλιά στο ίδιο μαγαζί. Τον είχε πηδήσει κι αυτή κάμποσες φορές τον καουμπόι αλλά… δεν την γνώρισε.
Η Τζίνα, παλιά φίλη της μαμάς, ήταν πράγματι στο καφέ και μίλησε με το Τζόνι πριν από μας. Αλλά αυτός άλλη φωτογραφία είχε στην τσέπη. Είχε της Ελίνας, δηλαδή της κυρά Λένης. Μας άδειασε λοιπόν σαν καλή επαγγελματίας.
-Μη τυχόν και του πείτε ποια είμαι, καλό παιδί ήταν αλλά πάει. Τελείωσε εδώ και πολύ καιρό. Εξ άλλου τι να βγάλεις τώρα πια από ένα 55άρη. Ενώ σε περιμένουν 2 νέοι στη μισή του ηλικία, να πας και να τους ξεζουμίσεις στο κρεβάτι.
-Όχι… δηλαδή εμείς δεν του είπαμε τίποτα, λέει ο Νίκος..
-Δεν ξέρω τι θα του πει η Φένια όμως.. της είπα εγώ. Το σοκ από την κυρά Λένη συνεχίστηκε…
-Βλέπω πως οι ιστορίες του Αμερικάνου σας άνοιξαν την όρεξη για μαλακίες.. Εσένα μεγάλε το διακρίνω στο πανταλόνι σου, Πάμε στο κρεβάτι να σας πω κι άλλες. Ελάτε να δείτε πως ήταν μια πραγματική πόρνη. Για να ξέρετε, γιατί δεν πρόκειται να βρείτε άλλη.
Η μάνα, κατάλαβε ότι αφού αποκαλύψαμε το μυστικό της, πηγαίναμε να ζητήσουμε τα ρέστα. Έτσι έπρεπε να παίξει όπως η βασίλισσα στο σκάκι. Να βγεί και να μας φάει όλους. Ποιο ήταν το ατού της, το ταλέντο της στο σεξ. Μια έμπειρη πουτάνα βλέπει τα πανταλόνια και καταλαβαίνει τι γουστάρει ο άλλος. Άντρες είμαστε. Μαλάκες… αν μας κάνει συνένοχους στο μυστικό της, τελείωσαν όλα. Έτσι είναι! Της βγάζω το καπέλο!!.
Έκλεισε τα φώτα, δεν ήθελε στην αρχή να τη βλέπουμε και να την συσχετίσουμε… άφησε μόνο τα φώτα της πόλης να μπαίνουν από το ανοιχτό παράθυρο και να σκιαγραφούν κάθε της κίνηση, που ήταν μαγική. Ερωτικός Χορός, ποίηση, τέχνη σε σλόου μόσιον που δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ. Η ιστορία που μας υποσχέθηκε, ήταν μια θεατρική παντομίμα που μας μετέφερε σε μια άλλη εποχή, σε ένα δωμάτιο πλούσιου πορνείου κάπου στο λιμάνι.
Το ουίσκι βοήθησε πολύ στην Τηλεφεταφορά με την Ιέρεια-πόρνη ξαπλωμένη στο μεγάλο κρεβάτι, φορώντας μόνο ένα κασκόλ με ροζ φτερά, να υποδέχεται δυο νέους που τόσο λαχταρούν να απολαύσουν τον έρωτα. Έναν έρωτα που μόνο το ταλέντο μιας πόρνης όπως η Ελίνα, μπορεί να τους χαρίσει. Και τον απόλαυσαν, τους χάρισε την ωραιότερη βραδιά της ζωής τους. Κάθε κύτταρο τους ένοιωσε τον αισθησιασμό και την ηδονή από το άγγιγμά της, όλη τη νύχτα.
Το φως του φεγγαριού έκανε τα μάτια να αστράφτουν , τα υγρά χείλη να λαμπυρίζουν και τα σώματα να έρπουν το ένα πάνω στο άλλο, να στοιβάζονται και να ξαναπέφτουν, να σηκώνονται και να παίρνουν στάσεις από αγάλματα του Ροντέν, από πίνακες της αναγένησης… Μαγεία!!
Το πρωί ξύπνήσαμε από το κλειδί στην πόρτα. Ήταν η Φένια που ευτυχώς δεν γύρισε νωρίς, αλλά πέρασε όλη τη νύχτα με τον πλούσιο Αμερικάνο. Μας είπε πως όλο το βράδυ την φώναζε Ελίνα και της χάρισε ένα χρυσό Κωνσταντινάτο και 100.000 δραχμές για τη συνεύρεση μαζί του. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή!! Τι να κάνουμε; σοϊκό πάει το βασίλειο. Μια καινούρια πόρνη μόλις γεννήθηκε. Ζήτω οι πουτάνες της οικογένειας. Εμείς πάντως δεν θα το πούμε πουθενά!!
Bobby
6ヶ月前
