Το μυστικό του τράγου
«Το μυστικό του τράγου». Βουκολικό αφήγημα Του Μπόμπυ Κιλλ.
Μια Κυριακή, όπως κάνει συχνά τις Κυριακές η μάνα μου, η Κυριακή, είχαν προγραμματίσει περίπατο με την ομάδα της. Συχνά πήγαινα μαζί τους αλλά σήμερα δεν γουστάριζα. Όχι πως δεν μπορούσα, αλλά έχει έρθει ο Βαγγέλης από την Αθήνα και έχω να τον δω από το περασμένο καλοκαίρι. Τον αποθύμησα, αποθύμησα τα χάδια του και τα φιλιά του. Τα κάνει όλα τόσο ωραία! Μακάρι όταν μεγαλώσουμε να μας παντρέψουν, αλλά η μάνα μου δεν τους θέλει.
Λέει, πως η κυρά Αργυρώ, η μάνα του, ξελόγιαζε κρυφά τον μπαμπά μου, για χρόνια. Πριν μας αφήσει όλες σύξυλες και φύγει με την Εύα, το φωτομονδέλο!! Οπότε καταλαβαίνεται πως οι μελλοντικές συμπεθέρες έχουν κάποια θέματα άλυτα. Αλλά εμένα ο Βαγγέλης με ενδιαφέρει. Όχι η μάνα του!! Αν δεν πάω την Κυριακή στον περίπατο, ίσως τον φέρω μέσα στο σπίτι, να τον κεράσω ένα Βερμούτ….. και ίσως τον πάρω στο δωμάτιό μου να ακούσουμε δίσκους….. και ίσως ξαπλώσει στο κρεβάτι μου και ίσως να…
-ΜΑΡΙΑΑΑΑΑΑ! Άκουσα τη μάνα μου να κράζει το τόσο πρωτότυπο και σπάνιο ονοματάκι μου…
-Ακόμα να ετοιμάσεις το σακίδιό σου? Πάρε νερό και φαγητό γιατί θα γυρίσουμε το βράδυ. Εμπρός!! Τώρα!! Σήκω!
Η μάνα μου ήταν υστερική και φώναζε με το παραμικρό. Της έφταιγαν τα πάντα και βέβαια ποιος ήταν κοντά να πληρώσει τα σπασμένα? Εγώ… η μοναχοκόρη της, που τα αντέχω. Ευτυχώς που έχω κάποια κιλάκια, μη φανταστείτε πολλά. Τόσο όσο να καμπυλώνουν τα σημεία που κάνουν το σώμα μου πιο σέξι. Μπουτάκια, κωλαράκι, βυζάκια αλλά όχι αηδιαστική κοιλούμπα. Ποτέ! Γυμνάζομαι αρκετά και έχω ένα σφιχτό κορμί ώστε να προκαλεί τα βλέμματα των αγοριών! Έχω κι ένα γλυκούλι baby face, που θα το ζήλευαν πολλά μωρά. Βέβαια δεν με αφήνει να βάφομαι η μάνα μου. Όμως τις κλέβω κραγιόν και μολύβια που τα φοράω κρυφά της. Και πούδρα!! Αμέ!!
Η μάνα μου είναι εντελώς το αντίθετο. Αδύνατη ξερακιανή με στραβά ποδάρια και με ένα ξινισμένο πρόσωπο, που όλα τις φταίνε. Όχι επειδή χώρισε, αλλά γι’ αυτό το πράμα τη χώρισε ο πατέρας μου. Δεν την άντεχε. Και βέβαια έμεινε αγάμητη από τότε, με τα οιστρογόνα της στα ύψη. Όσο και να της λένε οι φίλες της να βρει κάποιον άντρα να ηρεμήσει, αυτή τίποτα. Να δει χαρά στα σκέλια της. Αλλά δέκα χρόνια τώρα αδούλευτο, μπετόν αρμέ θα έχει γίνει πια το πράμα της.
-Μαρία!!! Πάλι το μυαλό σου κοιμάται? Ετοιμάσου. Φεύγουμε!!
-Μαμά δεν θα έρθω σήμερα. Έχω πονοκέφαλο. Της δικαιολογήθηκα για να δω τον Βαγγέλη.
-Ξέρω, ξέρω … ήρθε αυτός ο αχαΐρευτος πάλι, αλλά δεν θα σου περάσει. Σήμερα θα ανεβούμε στην Ελαφρόπετρα. Πάντα ήθελες να έρθεις στο εκκλησάκι του Προφητ’ Ηλία. Θα καθίσουμε να φάμε στο Στραβόπευκο και θα κατεβούμε από την άλλη πλευρά. Από την Χαλικά.
Η Ελαφρόπετρα, μόνο ελαφριά δεν είναι. Πρέπει να περπατάμε για ώρες πάνω σε κοτρόνες μέχρι να πάμε στην κορυφή. ‘Άσε που εκείνο το στραβό πεύκο δεν χωράει στη σκιά του πάνω από τρεις καθιστούς και δυο όρθιους. Εγώ έχω εκτόπισμα. Που θα χουζουρέψω? Τέλος πάντων επειδή από τη μάνα μου δεν ξεφεύγεις εύκολα , φόρεσα τα αθλητικά μου παπούτσια και πήγα στο ψυγείο για τοστάκια και νερό.
-Έτσι με το μίνι θα ανέβεις στο βουνό? Μου λέει ειρωνικά και ξέρετε όσο με ειρωνεύεται τόσο γινατσώνω. Φορούσα ένα κόκκινο φορεματάκι λουλουδάτο με κουμπιά. Μου έκανε ωραία μέση … εεεε ήταν λιγάκι κοντό. Αλλά μου αρέσουν τα κοντά. Κάνουν τους άντρες να αλληθωρίζουν και γελάω. Χα χα. Καλά να πάθουν!!
-Ναι, τις λέω με το μίνι. Αυτό σου έφταιξε τώρα? Αν μπορείς βάλτο κι εσύ και πήγαινε. Θα γελάσουν όλα τα κατσίκια στα Μαντράκια, παρδαλά και μονόχρωμα.
-Τι με νοιάζει εμένα? Όταν ανεβαίνεις στην κορφή, όλοι από κάτω θα κοιτάνε το βρακί σου. Μου λέει. Αλλά τα κάνεις επίτηδες μικρό πουτανάκι. Σε ποιον έμοιασες? Στον πατέρα σου τον πόρνο!
Τέλος πάντων δεν ήθελα να συνεχίσω τον καυγά. Πήρα γυαλιά, ένα κόκκινο καπέλο, το μπατόν ορειβασίας και ξεκινήσαμε με λεωφορείο μέχρι τους πρόποδες της Ελαφρόπετρας. Η ανηφόρα στην αρχή ήταν καλή αλλά μετά έγινε πολύ απότομη. Ήξερα πως σε λίγο θα φτάσουμε στα Μαντράκια που είναι ένα στενό οροπέδιο στις πλαγιές του βουνού, όλο στάνες. Εκεί θα κάναμε στάση και έχει ο Θεός Όμως, φαίνεται πως είχα επιλέξει λάθος παπούτσια. Τα μποτάκια με τρακτερωτή σόλα έπρεπε να φορέσω κι όχι τα αθλητικά. Αλλά η γρίνια της μάνας μου με έφαγε. Έτσι γλιστρούσα συνέχεια στις χαράδρες. Δεν ήταν κι άσχημα! Όλοι μου έπιαναν τον κώλο για να με βοηθήσουν.
Σε λίγο τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ. Σκόνταψα σε μια ρίζα, έπεσα και χτύπησα το γόνατό μου που έτρεξε λίγο αίμα. Ξεγδάρματα. Η μάνα μου η «φάουσα» με έφαγε με την γκρίνια της. Έτρεξαν μερικοί να με περιποιηθούν, δηλαδή οι πιο πολλοί το βρακί μου ήρθαν να δουν. Κάποιοι πιο τολμηροί με χάιδεψαν κι όλα. Μμμμ! Νοτ μπάντ!! Όμως έπρεπε να συνεχίσουμε. Αλλά πως?
Είχα μείνει πολύ πίσω, μέχρι που φτάσαμε στην πρώτη μάντρα. Η μυρουδιά από τα κατσίκια ήταν έντονη. Μου ερχόταν από πριν, αφού είχαν αφήσει παντού τα σημάδια τους. Ψιλά και χοντρά. Τι χοντρά? Τις βερβελιές τις ξέρετε. Κάναμε ένα μικρό διάλυμα και θα συνεχίζαμε στα ίσια του οροπεδίου.200 μέτρα ήταν εύκολα. Αλλά μετά ?
Εγώ τότε πήρα την απόφασή μου. θα σταματούσα εκεί και θα γύριζα πίσω το βράδυ μαζί τους στην επιστροφή. Όμως πως θα κατέβαινα εκείνες τις γλίστρες με αυτά τα παπούτσια. Θα δούμε…
-Κάμε ότι θέλεις.. εγώ φεύγω. Εδώ θα σε φάνε οι λύκοι. Κοκινοσκουφίτσα, μου φώναξε απειλητικά η μάνα μου και έφυγε ανηφορίζοντας στην πλαγιά της Ελαφρόπετρας.
-Που να πάρει η ευχή.
Μονολογούσα σκεπτόμενη την στρίγκλα τη μάνα μου και τον φουκαρά το Βαγγέλη που θα καλοπερνούσε στο κρεβάτι μου όλη μέρα. Με τις σκέψεις του Βαγγέλη, ένοιωσα το στομάχι μου άρχισε να γουργουρίζει. Δεν ήθελα να φάω το τόστ από τώρα. Μέχρι το βράδυ τι θα φάω? Σκέφτηκα κι άρχισα να τριγυρίζω τη στάνη που ήταν δίπλα. Παραμέρισα την ξεκλείδωτη πόρτα και μπήκα στο εσωτερικό. Είχε διάφορα καζάνια, μια γκλίτσα, ένα τρίχινο πανωφόρι κρεμασμένο κι ένα κρεβατάκι στη γωνία, καλό ήταν να χουζουρέψω μετά. Δεν πιστεύω να μου την πέσει κανένας τράγος?
Έξω στη μάντρα έπεφτε κυνηγητό. Το κοπάδι έλλειπε αλλά δυο τράγοι χτυπιόντουσαν άγρια για μια κατσίκα. Α ρε παλιοκατσίκα!!! Για σένα χτυπιούνται τα παλικάρια, είπα μέσα μου. Αυτός με τα μεγαλύτερα κέρατα κατατρόπωσε το νεότερο που μαζεύτηκε πίσω από κάτι κλαδιά. Ύστερα ο μεγάλος πήγε στην κατσίκα και την τριγύριζε. Κε κε κε κε… της φώναζε. Δεν είχα ξαναδεί τέτοια φάση. Μόνο σε φωτογραφίες. Αλλά τώρα εδώ μπροστά μου ο τράγος ήθελε να την απαυτώσει. Καλέ το πουλί του ήταν σαν μεγάλο καρώτο. Τεράστιο!! Σαν σουβλί!! Του κουνιόταν κι αυτή. Γουστάριζε!! Κάνανε και οι δύο τους διάφορα κόλπα και στο τέλος πήγε από πίσω της και την πέτυχε στην τρύπα της. Της τον κάρφωσε. Όλος μέσα…. Μετά άρχισε το μέσα έξω, σαν ταινία στα γρήγορα. Πολύ γέλιο.
Όλο αυτό όμως εμένα με ξεσήκωσε. Σήκωσα το μινάκι μου κι έβαλα το χέρι μου μέσα στο βρακί μου κι έτριβα τη σχισμάδα μου. Εκείνο το καυλόσπυρο που έχει φυτρώσει προς τα πάνω και δεν λέει να γειάνει. Γιατί είμαι πια σε κάποια ηλικία που πρέπει να το δοκιμάσω κι εγώ. Βέβαια τόση ώρα πριν σας έλεγα για τον Βαγγέλη. Ίσως νομίσατε πως είμαστε εραστές. Για να είμαι ειλικρινής μόνο ένα «γεια» έχουμε ανταλλάξει. Τα χάδια και τα φιλιά στο κρεβάτι, συμβαίνουν μόνο στα όνειρά μου. Αχ ναι, και μιας και λέω για όνειρα, δεν πάω στο κρεβατάκι του τσοπάνη πουν άδειο, να ξεκουράσω και το χτυπημένο πόδι μου? Ίσως ονειρευτώ πάλι και το Βαγγέλη.
Κοιμήθηκα ολόισια σαν το πουλάκι. Όμως αντί όνειρο με το Βαγγέλη έβλεπα τους τράγους να με κυνηγούν μέσα στο μαντρί με σηκωμένο το πουλί τους και να μη σταματούν. Είδα πως ήταν σαν άνθρωποι, σάτυροι, όπως στα αρχαία χρόνια που βλέπουμε στο βιβλίο της Ιστορίας. Ήταν λοιπόν και οι δυο τους εκεί με σηκωμένες τις ψωλές τους κι εγώ γυμνή και μοναχούλα στη μάντρα, να τρέχω πάνω κάτω, χωρίς λόγο. Ο φράχτης ήταν ψηλός για να μην τον πηδάνε οι κατσίκες. Ότι είναι να γίνει ας γίνει. Ότι δεν μπορείς να αποφύγεις, απόλαυσέ το! Σκέφτηκα.
Μετά άρχισαν να μαλώνουν μεταξύ τους και ο πιο μεγάλος νίκησε. Ήρθε κοντά μου θυμισμένος (καυλωμένο ζώο) και με μύριζε. Καλέ θεούλη μου τι έφταιξα? Εγώ να δοκιμάσω λίγο ήθελα, με ένα αγόρι. Όχι με τράγο. Τέλος πάντων αυτός ο τράγος ήταν πολύ ευγενικός. Ήρθε, με χάιδευε και με έγλυφε. Έγλυφε τα μπούτια μου και η γλώσσα του ήταν απαλή, και μου έδινε χαρά, πολλή χαρά. Μετά πήγε κι έγλυφε το παχουλό μουνάκι μου… δεν το άντεχα. Το χαϊδεύω και μόνη μου τακτικά, αλλά τόση χαρά? Ποτέ!! Έχωσε τη γλώσσα του μέσα σαν να θέλει να με καθαρίσει. Πως πλένουν οι γάτες τα γατιά στα σκέλια? Έτσι! Μου άναψε μεγάλη φωτιά… Άχου!!!
Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και περίμενα από στιγμή σε στιγμή να γίνει το «κακό». Σήκωσα σιγά σιγά τα μπούτια μου για να έρθει ο τράγος ανάμεσα και να με βατέψει (να με πηδήσει σαν ζώο) Άνοιξα τα μάτια μου. Δεν άντεχα άλλο. Έπρεπε να το βλέπω αυτό με τα ίδια μου τα μάτια. Αλλά στη θέα της πραγματικότητας τρόμαξα πιο πολύ. Στο φως της μισάνοιχτης πόρτας είδα σαν σκιά, ένα αληθινό σάτυρο γονατιστό δίπλα μου. Ήταν τεράστιος και είχε γονατίσει μπροστά στο κρεβατάκι. Με ψαχούλευε με τα χέρια του και με έγλυφε. Μάλλον είχε αρχίσει να με τρώει. Αφού με έτσουζε το γόνατο μου. Τρόμαξα και πετάχτηκα πάνω απ’ το φόβο μου.
-Ποιος είσαι? Τι κάνεις? του φώναξα…Εκείνος μάλλον τρόμαξε πιο πολύ από μένα και τράβηξε τα χέρια του από πάνω μου, πηδώντας προς τα πίσω.
-Τίπουτα, ομορφιά μ’… να!!! ση είδα λαβουμένη και είπα να ση περιποιηθού. Μου απάντησε, καθώς με πλησίασε πάλι και ξανάφερνε τα χέρια του πάνω στο κορμί μου. Έ! είναι και λαχταριστό. πως να το κάνουμε...
Γύρισα και κοίταξα το γόνατό μου. Είχε μασήσει φύλα και τα έδεσε σφιχτά με ένα κουρέλι. Πράγματι, μου είχε περάσει η πολλή κάψα από το ξέγδαρμα και ένοιωθα καλύτερα τώρα. Μετά γύρισα σε εκείνον και τον ξαναρώτησα ποιος είναι και τι κάνει εδώ πάνω στο βουνό.
-Είμι ο τσουπάνς αγουρίδα μ’ … Δικό μ’ είνι του μαντρί… έχω τα κατσίκια στη βοσκή και φέρνω λίγα λίγα στο μαντρί να μου τα προκόψουν ου τράγοι. Ύστερις παίρνου τις προκομένες και φέρνου άλλες. Αυτή είναι η ζωή μ’ εδού πάνου.
- Η γυναίκα σας? Είναι στο χωριό ε? τον ρώτησα γιατί πολύ μασάζ έπεφτε στα μπούτια και στο κιλοτάκι μου. Κάπου έπρεπε να μπει ένα φρένο. -Πότε έρχεται?
-Α! ηηη βρε μπιρμπίλου, δεν έχου γυναίκα… εγώ ζω συνέχεια εδού πάνου. Δεν αφήνου τα κατσίκια. Τ’ αγαπάου.. Είχα μια τσούπρα ιδώ, αλλά μ΄απαράτηση. Πήγη μ' άλλουν τσουπάν. Μου πήρε κι όλα τα τυρουβόλια με το τυρί. Πίκρα μεγάλη.. Ναι η πρόστυχ’ .. μα και το τυρί? Έλεους!!
Μίλαγε ο βοσκός κι όλο με έγδυνε. Ε! το φουστανάκι που φορούσα δεν ήταν και πολύ μεγάλο. Τα κουμπιά μετρημένα, μου το άνοιξε μέχρι το στήθος. Πάντως σίγουρα είχε πάρει μαθήματα κινέζικου μασάζ ο βλάχος… σκέτη απόλαυση τα χέρια του!!
-Άκουση πηδί μ’ .. ση κάνω αυτούνες τις μαλάξς για να πάει του φάρμακου απ του πόδ’ σ’ στην καρδούλα σ’ και να ση γλυκάν. Αμα ση γλυκάν για τα καλά, θα μη γλυκάνς κι συ!!! Ναι? Ναι γλυκιά μ?
-Ναι κύριε τσοπάνε… του απάντησα, χωρίς να το καλοσκεφτώ. Είχα μεθύσει από τη μυρωδιά των βοτάνων και τον ωραίο τρόπο του βοσκού. Εγώ είμαι η Μαρία, εσάς πως σας λένε?
-Αι! που λεν κι οι Ιγκλέζ. Μπάρμπα Γιώργου μη λέν Μαριώ μ’ και δην είμι ου θείους του Καραγκιόζ’!! Χορατού … ε? Είμαι θειούς της Βάνας Μπάρμπα... έχουμε το ίδιο τσούκλ!! Ερχόταν μικρή ιδώ πάνου στη σταν!! εγώ την έκανα τη γυναίκα πουν σήμερα. Τη βλέπου και την καμαρώνου!!. Είπε ο τσουπάνης και γέλασε με την καρδιά του.
Ο Τύπος ήταν φανταστικός. Ήταν ένας ψηλός άντρας με τσιγκελωτά μουστάκια, και σγουρά πλούσια μαλλιά, ίδιος ο Γαργανουράκης!! Γύρω στα 50, που άξιζε για πολλούς Βαγγέλιδες…. Σχεδόν με είχε πείσει ότι το φάρμακο, με τις μαλάξεις του, θα πάει στην καρδιά μου και περίμενα να με γλυκάνει. Σε λίγο με είχε ξεκουμπώσει και τα χέρια του όδευαν για τα βυζιά μου που ήταν αρκετά μεγάλα για την ηλικία μου. Βρήκε το κούμπωμα ψαχουλεύοντας στην πλάτη και μου τα απελευθέρωσε. Μύριζε τυρί αλλά μ΄ άρεσε. Βουκολικό. Δεν πάει Pacco Raban στη στάνη. Δεν ένοιωθα καθόλου ντροπή και τον άφηνα ελεύθερο να κάνει ότι θέλει. Βούτηξε λοιπόν το πρόσωπο κι άρχισε να γλύφει μια μια τις ρώγες μου, που ειχαν γίνει σκληρές σαν πέτρα.
-Ποιους θα μ’ του ‘λεγη, πως μια μέρα θαρθ’ στη στάν, μια νεραγίδα λαβουμεν’ και θα την κάνω ζάφτη.
Αν και δεν το πίστευα στην αρχή , πράγματι συνέβη. Η γλύκα από το πόδι μου πέρασε μέσα στο κιλοτάκι μου και μετά στα βυζιά μου που την έστειλαν απ ευθείας στην καρδιά μου. Πράγματι η καρδιά μου γέμισε με γλύκα και στο μυαλό μου χόρευαν εκατοντάδες διαβολάκια που μου έλεγαν να αφήσω το μπάρμπα Γιώργο να παίξει πιο πολύ. Να παίξει όσο θέλει. Κάποιο μυστικό γιατροσόφι κατέχει!! Είναι μάγος!!! Είναι γητευτής… μιλάει με τη φύση, με τη γή με τα ζώα. Μιλάει τώρα με το σώμα μου και θέλω να παίξει κι άλλο, κι άλλο.
Θα ήθελα να ήμουν "πιάνο κι ο μπάρμπα Γιώργος πιανίστας. Να παίξουμε μαζί το πιο όμορφο τραγούδι. Τον ύμνο του Τράγου. Να μας ακούσει η φύση, τα βουνά , να χαρούν οι λόγγοι και οι ραχούλες…. κι εγώ να παίζω τη φλογέρα του. Δυνατά!!! Άπλωσα το χέρι μου και ξεκούμπωσα το πανταλόνι του. Δεν κουράστηκα να βρω τη σκληρή φλογέρα του που ήταν χοντρή και μεγάλη. Τη χάιδεψα τρυφερά όπως με περιποιήθηκε εκείνος. Το χέρι μου πέρασε από κάτω. Εκεί που κρεμόταν ένα σακούλι με δυο μπάλες κι άρχισα κι εγώ τις μαλάξεις.
-θα σου δώσω λίγη από τη γλύκα που μου έδωσες… μπάρμπα Γιώργη. Σου αρέσει? Τον ρώτησα με κομμένη την ανάσα από τη γλύκα.
-Τιιι? Ακούμα δεν είδης τίπτις Μαράκι μ'… Έλα γιαυρί μου, έλα να κοινωνήσ’ με το μεγάλου κουτάλι. Άνοιξε του στοματάκι!!
Με πήρε και με γονάτισε μπροστά του και μου έτριψε ελαφρά το καυλί του στα χείλια μου σαν να μου βάζει κραγιόν. Άρχισα να τον πιπιλώ με λατρεία .. Βρε ποιος Βαγγέλης? Αυτό ήταν μεγαλύτερο κι από του τράγου. Λένε πως οι βοσκοί προκόβουν τις κατσίκες τους, άμα δεν έχουν γυναίκα. Και τούτος λέει πως εδώ και χρόνια είναι μόνος…άταγε είν αλήθεια? Άραγε τι πόθους έχει κρυμμένους μες τα φύλλα της καρδιάς/
Όλες αυτές οι σκέψεις με είχαν ανάψει. Ένοιωθα τα μουνόχειλά μου να τρίβονται με υγρασία. Μου έβγαλε εντελώς το φορεματάκι που ήταν το μόνο που φορούσα πια και με ξάπλωσε ολόγυμνη στο κρεβάτι. Έβαλε το αριστερό μου μπούτι πάνω στο δεξί του ώμο και σπατουλάρισε τα σκέλια μου με τι γλώσσα του, μέσα κι έξω από το μουνί μου. Μέχρι την κωλοτρυπίδα μου με έγλυφε.
Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Τι λαχείο μου έτυχε! Ήταν τύχη να συμβούν όλα αυτά σήμερα και να μείνω στη στάνη. Ζω μια τρέλα. Με τράγους, κατσίκες και σάτυρους, στη μέση να κι ο Διόνυσος, ο θεός του κρασιού, του γλεντιού και της απόλαυσης, που θα με γλεντήσει σε λίγο, όσο κανένας άλλος. Ο μπάρμπα Γιώργος σταμάτησε απότομα καθώς έχωσε τη χοντρή δαχτύλα του μέσα στο μουνάκι μου και βρήκε .... τοίχο.
-Καμάρι μ΄ εισύ είσ’ παρθένα!! Μη τυχόν κι έρθ’ ο μπαμπάς σ΄ και μη σκοτώσ’? Ξήρεις τι γίνιτη. Θέλουν να πάρουν την παρθενια στις τσούπρες τους κι αμα δενμπορούν, ζηλεύουν μέχρι θανάτ!!! Μην έχουμη κλάματ!
-Μη στεναχωριέσαι Μπαρμπα Γιώργη. Ο μπαμπάς μου έφυγε, είναι μακριά κι η μαμά μου δεν νοιάζεται για μένα... ντιπ κατά ντιπ. Κάνε τη δουλειά σου άφοβα. Πρόλαβα να του πω, βλέποντας πως το πράγμα πάει να χαλάσει.
-Καλά μανάρ’ μου. Ηντανξ’ του λοιπού. Μαράκι μ'... Συγνώμ’ που είναι κομμάτι μεγάλο το ψωλιό μ’ και θα σε ξεσκίσ’ λιγουλάκι.
-Μη σε νοιάζει μπάρμπα… του είπα, δώσ’ τα όλα… μη σκιάζεσαι τα σκότη… της λευτεριάς το φεγγοβόλο αστέρι… μα τι λέω του ανθρώπου. Έτσι που μοιάζει σαν τον Αντρούτσο, μέχρι και το Θούριο θα ακούσει.
-Πού σαι... Βάρος το έχω θείε. Συνέχισε.
Και τα έδωσε όλα ο Μπάρμπας. Προσεκτικός στην αρχή για να μην πονέσω, αλλά με ξεπάτωσε στο τέλος. Μηχανή του σεξ! Με έπαιζε στα χέρια του σαν παιχνίδι. Η γλύκα του φαρμάκου που πήγε στην καρδιά κι από εκεί σε όλο μου το σώμα, είχε καρπούς. Ωραία αποτελέσματα.
Στην αρχή μου τον έτριβε πάνω στο καυλόσπυρο μου. Πήρε και λίγο βούτυρο από την καρδάρα κι έβαλε λίγο στο "ψωλιό" του. Γλίστρησε μέσα μου πολύ εύκολα. Άμα το θέλει κανείς όλα γίνονται εύκολα. Τέλεια! Μετά εκείνες οι παλινδρομήσεις του ΩΩωωω!!… μέσα-έξω με τρέλαιναν. Κι όσο αγρίευε ο μπάρμπα Γιώργης, τόσο εγώ φώναζα από ατέλειωτη χαρά και ευχαρίστηση, μ΄ όλη μου τη δύναμη. Εδώ πάνω ποιος θα μ ακούσει?...
Πότε μου το έβαζε στον κώλο, πότε στο μουνί… δεν καταλάβαινα. Αφού τελείωσε μέσα στον κώλο μου με δύναμη, πήγε έπλυνε τα χέρια του, και τουμπάρισε ένα τυροβόλι πάνω σ ένα καταπράσινο μεγάλο αμπελόφυλλο. Ήταν μια ολόφρεσκη μυζήθρα που την έφαγα λαίμαργα όλη. Εκείνος γελούσε καθώς με κοίταζε να τρώγω την μυζήθρα, έτσι όπως ήμουν γυμνούλα, καθισμένη σ’ ένα κούτσουρο. Αμ, θα την άφηνα!! τόσες θερμίδες έχασα,,,,
-Ήση πρωτάρα Μαράκι μ’ αλλά πρέπ' να ση πω, πως τα πήγης πολύ καλά! Μπράβου σ΄κορίτσι μ’, να ση χαίρεται που σ έχ, Όμους να ξέρς ένα πράμα. «Το γαμίσι φέρνει όροξη». Να μη πηδιήση πολύ, γιατί θα παχύνς γιαβρί μ'. Χα χα χα.
-Μαζί σου; και να γίνω εκατό κιλά, έτσι που με ξεπατώνεις, θα τα χάνω πάλι.
-Μαριώ μ' έχου να ση πω κάτ'... Θες να μείνς ηδώ στο μαντρί.. όσου πάει κι όσου θες… θα περνάμ καλά. Μία δύου εβδομαδς..
Να τα μας, έγινε και η πρόταση συγκατοίκησης. Καλά στέφανα!! Ωραία ακούγεται. Όμως δεν απάντησα περιμένοντας την κουστωδία να γυρίσει το βράδυ. Ξέχασα πως είχαν προγραμματίσει να κατέβουν από την άλλη πλευρά του βουνού. Από τη Χαλικιά. Οπότε το βράδυ κοιμήθηκα εκεί μαζί με τον μπάρμπα μου το Γιώργη που ήταν άλλη μια φορά άψογος στο κρεβάτι. Και μη μου πείτε πως του πέφτω μικρή! Ζηλεύετε!!! Μικρή στο μάτι, μεγάλη στο κρεβάτι, λένε στη γειτονιά μου. Αμε!!!
Μετά από δυο μέρες η μάνα μου έστειλε κάποιον να με πάρει. Του εξήγησα ότι είμαι τραυματισμένη και δεν μπορώ να κατέβω ακόμα. Όταν πήγε να με πάρει με το ζόρι, επενέβη ο μπάρμπα Γιώργης και στρίβοντας τη μουστάκα του απλά τον έσπρωξε με την γκλίτσα και του είπε μια μόνο λέξη. ΕΞΩ. Ο επισκέπτης εξαφανίστηκε.
Έμεινα ένα μήνα εκεί. Με πήγε σε πολλά κρυφά σημεία που δεν τα ξέρουν οι περιπατητές. Απίθανα μέρη. Πηγές, λιμνούλες, δάση σκοτεινά και ξέφωτα λαμπερά … που σου ανοίγουν την όρεξη…. Για σεξ. Πάντως προσπαθώ να μην πάρω κιλά. Με τη διατροφή και την άσκηση που κάνω, μάλλον έχω χάσει αρκετά. Το φουστανάκι πλύνε βάλε, κοντεύει να τρυπήσει. Όχι πως μας νοιάζει αλλά να μην περάσει κανείς και γίνουμε ρεζίλι.
Μετά το μήνα, πήγα στο σπίτι πήρα κάποια ρούχα χειμωνιάτικα, και ξαναγύρισα στη στάνη.
Μερικές φορές την ώρα που με πηδάει ο μπάρμπα Γιώργος, γουστάρω να βλέπω και τις κατσίκες να κάνουν τα ίδια με μένα. Είχα πάθει ταυτισμό. Έτσι κρεμιόμουν στο παραθυράκι στο μαντρί αφήνοντας πίσω μου το πεδίο ελεύθερο στο καλό ποιμένα να με προκόψει όσες φορές θέλει.
Bobby Kill
Μια Κυριακή, όπως κάνει συχνά τις Κυριακές η μάνα μου, η Κυριακή, είχαν προγραμματίσει περίπατο με την ομάδα της. Συχνά πήγαινα μαζί τους αλλά σήμερα δεν γουστάριζα. Όχι πως δεν μπορούσα, αλλά έχει έρθει ο Βαγγέλης από την Αθήνα και έχω να τον δω από το περασμένο καλοκαίρι. Τον αποθύμησα, αποθύμησα τα χάδια του και τα φιλιά του. Τα κάνει όλα τόσο ωραία! Μακάρι όταν μεγαλώσουμε να μας παντρέψουν, αλλά η μάνα μου δεν τους θέλει.
Λέει, πως η κυρά Αργυρώ, η μάνα του, ξελόγιαζε κρυφά τον μπαμπά μου, για χρόνια. Πριν μας αφήσει όλες σύξυλες και φύγει με την Εύα, το φωτομονδέλο!! Οπότε καταλαβαίνεται πως οι μελλοντικές συμπεθέρες έχουν κάποια θέματα άλυτα. Αλλά εμένα ο Βαγγέλης με ενδιαφέρει. Όχι η μάνα του!! Αν δεν πάω την Κυριακή στον περίπατο, ίσως τον φέρω μέσα στο σπίτι, να τον κεράσω ένα Βερμούτ….. και ίσως τον πάρω στο δωμάτιό μου να ακούσουμε δίσκους….. και ίσως ξαπλώσει στο κρεβάτι μου και ίσως να…
-ΜΑΡΙΑΑΑΑΑΑ! Άκουσα τη μάνα μου να κράζει το τόσο πρωτότυπο και σπάνιο ονοματάκι μου…
-Ακόμα να ετοιμάσεις το σακίδιό σου? Πάρε νερό και φαγητό γιατί θα γυρίσουμε το βράδυ. Εμπρός!! Τώρα!! Σήκω!
Η μάνα μου ήταν υστερική και φώναζε με το παραμικρό. Της έφταιγαν τα πάντα και βέβαια ποιος ήταν κοντά να πληρώσει τα σπασμένα? Εγώ… η μοναχοκόρη της, που τα αντέχω. Ευτυχώς που έχω κάποια κιλάκια, μη φανταστείτε πολλά. Τόσο όσο να καμπυλώνουν τα σημεία που κάνουν το σώμα μου πιο σέξι. Μπουτάκια, κωλαράκι, βυζάκια αλλά όχι αηδιαστική κοιλούμπα. Ποτέ! Γυμνάζομαι αρκετά και έχω ένα σφιχτό κορμί ώστε να προκαλεί τα βλέμματα των αγοριών! Έχω κι ένα γλυκούλι baby face, που θα το ζήλευαν πολλά μωρά. Βέβαια δεν με αφήνει να βάφομαι η μάνα μου. Όμως τις κλέβω κραγιόν και μολύβια που τα φοράω κρυφά της. Και πούδρα!! Αμέ!!
Η μάνα μου είναι εντελώς το αντίθετο. Αδύνατη ξερακιανή με στραβά ποδάρια και με ένα ξινισμένο πρόσωπο, που όλα τις φταίνε. Όχι επειδή χώρισε, αλλά γι’ αυτό το πράμα τη χώρισε ο πατέρας μου. Δεν την άντεχε. Και βέβαια έμεινε αγάμητη από τότε, με τα οιστρογόνα της στα ύψη. Όσο και να της λένε οι φίλες της να βρει κάποιον άντρα να ηρεμήσει, αυτή τίποτα. Να δει χαρά στα σκέλια της. Αλλά δέκα χρόνια τώρα αδούλευτο, μπετόν αρμέ θα έχει γίνει πια το πράμα της.
-Μαρία!!! Πάλι το μυαλό σου κοιμάται? Ετοιμάσου. Φεύγουμε!!
-Μαμά δεν θα έρθω σήμερα. Έχω πονοκέφαλο. Της δικαιολογήθηκα για να δω τον Βαγγέλη.
-Ξέρω, ξέρω … ήρθε αυτός ο αχαΐρευτος πάλι, αλλά δεν θα σου περάσει. Σήμερα θα ανεβούμε στην Ελαφρόπετρα. Πάντα ήθελες να έρθεις στο εκκλησάκι του Προφητ’ Ηλία. Θα καθίσουμε να φάμε στο Στραβόπευκο και θα κατεβούμε από την άλλη πλευρά. Από την Χαλικά.
Η Ελαφρόπετρα, μόνο ελαφριά δεν είναι. Πρέπει να περπατάμε για ώρες πάνω σε κοτρόνες μέχρι να πάμε στην κορυφή. ‘Άσε που εκείνο το στραβό πεύκο δεν χωράει στη σκιά του πάνω από τρεις καθιστούς και δυο όρθιους. Εγώ έχω εκτόπισμα. Που θα χουζουρέψω? Τέλος πάντων επειδή από τη μάνα μου δεν ξεφεύγεις εύκολα , φόρεσα τα αθλητικά μου παπούτσια και πήγα στο ψυγείο για τοστάκια και νερό.
-Έτσι με το μίνι θα ανέβεις στο βουνό? Μου λέει ειρωνικά και ξέρετε όσο με ειρωνεύεται τόσο γινατσώνω. Φορούσα ένα κόκκινο φορεματάκι λουλουδάτο με κουμπιά. Μου έκανε ωραία μέση … εεεε ήταν λιγάκι κοντό. Αλλά μου αρέσουν τα κοντά. Κάνουν τους άντρες να αλληθωρίζουν και γελάω. Χα χα. Καλά να πάθουν!!
-Ναι, τις λέω με το μίνι. Αυτό σου έφταιξε τώρα? Αν μπορείς βάλτο κι εσύ και πήγαινε. Θα γελάσουν όλα τα κατσίκια στα Μαντράκια, παρδαλά και μονόχρωμα.
-Τι με νοιάζει εμένα? Όταν ανεβαίνεις στην κορφή, όλοι από κάτω θα κοιτάνε το βρακί σου. Μου λέει. Αλλά τα κάνεις επίτηδες μικρό πουτανάκι. Σε ποιον έμοιασες? Στον πατέρα σου τον πόρνο!
Τέλος πάντων δεν ήθελα να συνεχίσω τον καυγά. Πήρα γυαλιά, ένα κόκκινο καπέλο, το μπατόν ορειβασίας και ξεκινήσαμε με λεωφορείο μέχρι τους πρόποδες της Ελαφρόπετρας. Η ανηφόρα στην αρχή ήταν καλή αλλά μετά έγινε πολύ απότομη. Ήξερα πως σε λίγο θα φτάσουμε στα Μαντράκια που είναι ένα στενό οροπέδιο στις πλαγιές του βουνού, όλο στάνες. Εκεί θα κάναμε στάση και έχει ο Θεός Όμως, φαίνεται πως είχα επιλέξει λάθος παπούτσια. Τα μποτάκια με τρακτερωτή σόλα έπρεπε να φορέσω κι όχι τα αθλητικά. Αλλά η γρίνια της μάνας μου με έφαγε. Έτσι γλιστρούσα συνέχεια στις χαράδρες. Δεν ήταν κι άσχημα! Όλοι μου έπιαναν τον κώλο για να με βοηθήσουν.
Σε λίγο τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ. Σκόνταψα σε μια ρίζα, έπεσα και χτύπησα το γόνατό μου που έτρεξε λίγο αίμα. Ξεγδάρματα. Η μάνα μου η «φάουσα» με έφαγε με την γκρίνια της. Έτρεξαν μερικοί να με περιποιηθούν, δηλαδή οι πιο πολλοί το βρακί μου ήρθαν να δουν. Κάποιοι πιο τολμηροί με χάιδεψαν κι όλα. Μμμμ! Νοτ μπάντ!! Όμως έπρεπε να συνεχίσουμε. Αλλά πως?
Είχα μείνει πολύ πίσω, μέχρι που φτάσαμε στην πρώτη μάντρα. Η μυρουδιά από τα κατσίκια ήταν έντονη. Μου ερχόταν από πριν, αφού είχαν αφήσει παντού τα σημάδια τους. Ψιλά και χοντρά. Τι χοντρά? Τις βερβελιές τις ξέρετε. Κάναμε ένα μικρό διάλυμα και θα συνεχίζαμε στα ίσια του οροπεδίου.200 μέτρα ήταν εύκολα. Αλλά μετά ?
Εγώ τότε πήρα την απόφασή μου. θα σταματούσα εκεί και θα γύριζα πίσω το βράδυ μαζί τους στην επιστροφή. Όμως πως θα κατέβαινα εκείνες τις γλίστρες με αυτά τα παπούτσια. Θα δούμε…
-Κάμε ότι θέλεις.. εγώ φεύγω. Εδώ θα σε φάνε οι λύκοι. Κοκινοσκουφίτσα, μου φώναξε απειλητικά η μάνα μου και έφυγε ανηφορίζοντας στην πλαγιά της Ελαφρόπετρας.
-Που να πάρει η ευχή.
Μονολογούσα σκεπτόμενη την στρίγκλα τη μάνα μου και τον φουκαρά το Βαγγέλη που θα καλοπερνούσε στο κρεβάτι μου όλη μέρα. Με τις σκέψεις του Βαγγέλη, ένοιωσα το στομάχι μου άρχισε να γουργουρίζει. Δεν ήθελα να φάω το τόστ από τώρα. Μέχρι το βράδυ τι θα φάω? Σκέφτηκα κι άρχισα να τριγυρίζω τη στάνη που ήταν δίπλα. Παραμέρισα την ξεκλείδωτη πόρτα και μπήκα στο εσωτερικό. Είχε διάφορα καζάνια, μια γκλίτσα, ένα τρίχινο πανωφόρι κρεμασμένο κι ένα κρεβατάκι στη γωνία, καλό ήταν να χουζουρέψω μετά. Δεν πιστεύω να μου την πέσει κανένας τράγος?
Έξω στη μάντρα έπεφτε κυνηγητό. Το κοπάδι έλλειπε αλλά δυο τράγοι χτυπιόντουσαν άγρια για μια κατσίκα. Α ρε παλιοκατσίκα!!! Για σένα χτυπιούνται τα παλικάρια, είπα μέσα μου. Αυτός με τα μεγαλύτερα κέρατα κατατρόπωσε το νεότερο που μαζεύτηκε πίσω από κάτι κλαδιά. Ύστερα ο μεγάλος πήγε στην κατσίκα και την τριγύριζε. Κε κε κε κε… της φώναζε. Δεν είχα ξαναδεί τέτοια φάση. Μόνο σε φωτογραφίες. Αλλά τώρα εδώ μπροστά μου ο τράγος ήθελε να την απαυτώσει. Καλέ το πουλί του ήταν σαν μεγάλο καρώτο. Τεράστιο!! Σαν σουβλί!! Του κουνιόταν κι αυτή. Γουστάριζε!! Κάνανε και οι δύο τους διάφορα κόλπα και στο τέλος πήγε από πίσω της και την πέτυχε στην τρύπα της. Της τον κάρφωσε. Όλος μέσα…. Μετά άρχισε το μέσα έξω, σαν ταινία στα γρήγορα. Πολύ γέλιο.
Όλο αυτό όμως εμένα με ξεσήκωσε. Σήκωσα το μινάκι μου κι έβαλα το χέρι μου μέσα στο βρακί μου κι έτριβα τη σχισμάδα μου. Εκείνο το καυλόσπυρο που έχει φυτρώσει προς τα πάνω και δεν λέει να γειάνει. Γιατί είμαι πια σε κάποια ηλικία που πρέπει να το δοκιμάσω κι εγώ. Βέβαια τόση ώρα πριν σας έλεγα για τον Βαγγέλη. Ίσως νομίσατε πως είμαστε εραστές. Για να είμαι ειλικρινής μόνο ένα «γεια» έχουμε ανταλλάξει. Τα χάδια και τα φιλιά στο κρεβάτι, συμβαίνουν μόνο στα όνειρά μου. Αχ ναι, και μιας και λέω για όνειρα, δεν πάω στο κρεβατάκι του τσοπάνη πουν άδειο, να ξεκουράσω και το χτυπημένο πόδι μου? Ίσως ονειρευτώ πάλι και το Βαγγέλη.
Κοιμήθηκα ολόισια σαν το πουλάκι. Όμως αντί όνειρο με το Βαγγέλη έβλεπα τους τράγους να με κυνηγούν μέσα στο μαντρί με σηκωμένο το πουλί τους και να μη σταματούν. Είδα πως ήταν σαν άνθρωποι, σάτυροι, όπως στα αρχαία χρόνια που βλέπουμε στο βιβλίο της Ιστορίας. Ήταν λοιπόν και οι δυο τους εκεί με σηκωμένες τις ψωλές τους κι εγώ γυμνή και μοναχούλα στη μάντρα, να τρέχω πάνω κάτω, χωρίς λόγο. Ο φράχτης ήταν ψηλός για να μην τον πηδάνε οι κατσίκες. Ότι είναι να γίνει ας γίνει. Ότι δεν μπορείς να αποφύγεις, απόλαυσέ το! Σκέφτηκα.
Μετά άρχισαν να μαλώνουν μεταξύ τους και ο πιο μεγάλος νίκησε. Ήρθε κοντά μου θυμισμένος (καυλωμένο ζώο) και με μύριζε. Καλέ θεούλη μου τι έφταιξα? Εγώ να δοκιμάσω λίγο ήθελα, με ένα αγόρι. Όχι με τράγο. Τέλος πάντων αυτός ο τράγος ήταν πολύ ευγενικός. Ήρθε, με χάιδευε και με έγλυφε. Έγλυφε τα μπούτια μου και η γλώσσα του ήταν απαλή, και μου έδινε χαρά, πολλή χαρά. Μετά πήγε κι έγλυφε το παχουλό μουνάκι μου… δεν το άντεχα. Το χαϊδεύω και μόνη μου τακτικά, αλλά τόση χαρά? Ποτέ!! Έχωσε τη γλώσσα του μέσα σαν να θέλει να με καθαρίσει. Πως πλένουν οι γάτες τα γατιά στα σκέλια? Έτσι! Μου άναψε μεγάλη φωτιά… Άχου!!!
Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και περίμενα από στιγμή σε στιγμή να γίνει το «κακό». Σήκωσα σιγά σιγά τα μπούτια μου για να έρθει ο τράγος ανάμεσα και να με βατέψει (να με πηδήσει σαν ζώο) Άνοιξα τα μάτια μου. Δεν άντεχα άλλο. Έπρεπε να το βλέπω αυτό με τα ίδια μου τα μάτια. Αλλά στη θέα της πραγματικότητας τρόμαξα πιο πολύ. Στο φως της μισάνοιχτης πόρτας είδα σαν σκιά, ένα αληθινό σάτυρο γονατιστό δίπλα μου. Ήταν τεράστιος και είχε γονατίσει μπροστά στο κρεβατάκι. Με ψαχούλευε με τα χέρια του και με έγλυφε. Μάλλον είχε αρχίσει να με τρώει. Αφού με έτσουζε το γόνατο μου. Τρόμαξα και πετάχτηκα πάνω απ’ το φόβο μου.
-Ποιος είσαι? Τι κάνεις? του φώναξα…Εκείνος μάλλον τρόμαξε πιο πολύ από μένα και τράβηξε τα χέρια του από πάνω μου, πηδώντας προς τα πίσω.
-Τίπουτα, ομορφιά μ’… να!!! ση είδα λαβουμένη και είπα να ση περιποιηθού. Μου απάντησε, καθώς με πλησίασε πάλι και ξανάφερνε τα χέρια του πάνω στο κορμί μου. Έ! είναι και λαχταριστό. πως να το κάνουμε...
Γύρισα και κοίταξα το γόνατό μου. Είχε μασήσει φύλα και τα έδεσε σφιχτά με ένα κουρέλι. Πράγματι, μου είχε περάσει η πολλή κάψα από το ξέγδαρμα και ένοιωθα καλύτερα τώρα. Μετά γύρισα σε εκείνον και τον ξαναρώτησα ποιος είναι και τι κάνει εδώ πάνω στο βουνό.
-Είμι ο τσουπάνς αγουρίδα μ’ … Δικό μ’ είνι του μαντρί… έχω τα κατσίκια στη βοσκή και φέρνω λίγα λίγα στο μαντρί να μου τα προκόψουν ου τράγοι. Ύστερις παίρνου τις προκομένες και φέρνου άλλες. Αυτή είναι η ζωή μ’ εδού πάνου.
- Η γυναίκα σας? Είναι στο χωριό ε? τον ρώτησα γιατί πολύ μασάζ έπεφτε στα μπούτια και στο κιλοτάκι μου. Κάπου έπρεπε να μπει ένα φρένο. -Πότε έρχεται?
-Α! ηηη βρε μπιρμπίλου, δεν έχου γυναίκα… εγώ ζω συνέχεια εδού πάνου. Δεν αφήνου τα κατσίκια. Τ’ αγαπάου.. Είχα μια τσούπρα ιδώ, αλλά μ΄απαράτηση. Πήγη μ' άλλουν τσουπάν. Μου πήρε κι όλα τα τυρουβόλια με το τυρί. Πίκρα μεγάλη.. Ναι η πρόστυχ’ .. μα και το τυρί? Έλεους!!
Μίλαγε ο βοσκός κι όλο με έγδυνε. Ε! το φουστανάκι που φορούσα δεν ήταν και πολύ μεγάλο. Τα κουμπιά μετρημένα, μου το άνοιξε μέχρι το στήθος. Πάντως σίγουρα είχε πάρει μαθήματα κινέζικου μασάζ ο βλάχος… σκέτη απόλαυση τα χέρια του!!
-Άκουση πηδί μ’ .. ση κάνω αυτούνες τις μαλάξς για να πάει του φάρμακου απ του πόδ’ σ’ στην καρδούλα σ’ και να ση γλυκάν. Αμα ση γλυκάν για τα καλά, θα μη γλυκάνς κι συ!!! Ναι? Ναι γλυκιά μ?
-Ναι κύριε τσοπάνε… του απάντησα, χωρίς να το καλοσκεφτώ. Είχα μεθύσει από τη μυρωδιά των βοτάνων και τον ωραίο τρόπο του βοσκού. Εγώ είμαι η Μαρία, εσάς πως σας λένε?
-Αι! που λεν κι οι Ιγκλέζ. Μπάρμπα Γιώργου μη λέν Μαριώ μ’ και δην είμι ου θείους του Καραγκιόζ’!! Χορατού … ε? Είμαι θειούς της Βάνας Μπάρμπα... έχουμε το ίδιο τσούκλ!! Ερχόταν μικρή ιδώ πάνου στη σταν!! εγώ την έκανα τη γυναίκα πουν σήμερα. Τη βλέπου και την καμαρώνου!!. Είπε ο τσουπάνης και γέλασε με την καρδιά του.
Ο Τύπος ήταν φανταστικός. Ήταν ένας ψηλός άντρας με τσιγκελωτά μουστάκια, και σγουρά πλούσια μαλλιά, ίδιος ο Γαργανουράκης!! Γύρω στα 50, που άξιζε για πολλούς Βαγγέλιδες…. Σχεδόν με είχε πείσει ότι το φάρμακο, με τις μαλάξεις του, θα πάει στην καρδιά μου και περίμενα να με γλυκάνει. Σε λίγο με είχε ξεκουμπώσει και τα χέρια του όδευαν για τα βυζιά μου που ήταν αρκετά μεγάλα για την ηλικία μου. Βρήκε το κούμπωμα ψαχουλεύοντας στην πλάτη και μου τα απελευθέρωσε. Μύριζε τυρί αλλά μ΄ άρεσε. Βουκολικό. Δεν πάει Pacco Raban στη στάνη. Δεν ένοιωθα καθόλου ντροπή και τον άφηνα ελεύθερο να κάνει ότι θέλει. Βούτηξε λοιπόν το πρόσωπο κι άρχισε να γλύφει μια μια τις ρώγες μου, που ειχαν γίνει σκληρές σαν πέτρα.
-Ποιους θα μ’ του ‘λεγη, πως μια μέρα θαρθ’ στη στάν, μια νεραγίδα λαβουμεν’ και θα την κάνω ζάφτη.
Αν και δεν το πίστευα στην αρχή , πράγματι συνέβη. Η γλύκα από το πόδι μου πέρασε μέσα στο κιλοτάκι μου και μετά στα βυζιά μου που την έστειλαν απ ευθείας στην καρδιά μου. Πράγματι η καρδιά μου γέμισε με γλύκα και στο μυαλό μου χόρευαν εκατοντάδες διαβολάκια που μου έλεγαν να αφήσω το μπάρμπα Γιώργο να παίξει πιο πολύ. Να παίξει όσο θέλει. Κάποιο μυστικό γιατροσόφι κατέχει!! Είναι μάγος!!! Είναι γητευτής… μιλάει με τη φύση, με τη γή με τα ζώα. Μιλάει τώρα με το σώμα μου και θέλω να παίξει κι άλλο, κι άλλο.
Θα ήθελα να ήμουν "πιάνο κι ο μπάρμπα Γιώργος πιανίστας. Να παίξουμε μαζί το πιο όμορφο τραγούδι. Τον ύμνο του Τράγου. Να μας ακούσει η φύση, τα βουνά , να χαρούν οι λόγγοι και οι ραχούλες…. κι εγώ να παίζω τη φλογέρα του. Δυνατά!!! Άπλωσα το χέρι μου και ξεκούμπωσα το πανταλόνι του. Δεν κουράστηκα να βρω τη σκληρή φλογέρα του που ήταν χοντρή και μεγάλη. Τη χάιδεψα τρυφερά όπως με περιποιήθηκε εκείνος. Το χέρι μου πέρασε από κάτω. Εκεί που κρεμόταν ένα σακούλι με δυο μπάλες κι άρχισα κι εγώ τις μαλάξεις.
-θα σου δώσω λίγη από τη γλύκα που μου έδωσες… μπάρμπα Γιώργη. Σου αρέσει? Τον ρώτησα με κομμένη την ανάσα από τη γλύκα.
-Τιιι? Ακούμα δεν είδης τίπτις Μαράκι μ'… Έλα γιαυρί μου, έλα να κοινωνήσ’ με το μεγάλου κουτάλι. Άνοιξε του στοματάκι!!
Με πήρε και με γονάτισε μπροστά του και μου έτριψε ελαφρά το καυλί του στα χείλια μου σαν να μου βάζει κραγιόν. Άρχισα να τον πιπιλώ με λατρεία .. Βρε ποιος Βαγγέλης? Αυτό ήταν μεγαλύτερο κι από του τράγου. Λένε πως οι βοσκοί προκόβουν τις κατσίκες τους, άμα δεν έχουν γυναίκα. Και τούτος λέει πως εδώ και χρόνια είναι μόνος…άταγε είν αλήθεια? Άραγε τι πόθους έχει κρυμμένους μες τα φύλλα της καρδιάς/
Όλες αυτές οι σκέψεις με είχαν ανάψει. Ένοιωθα τα μουνόχειλά μου να τρίβονται με υγρασία. Μου έβγαλε εντελώς το φορεματάκι που ήταν το μόνο που φορούσα πια και με ξάπλωσε ολόγυμνη στο κρεβάτι. Έβαλε το αριστερό μου μπούτι πάνω στο δεξί του ώμο και σπατουλάρισε τα σκέλια μου με τι γλώσσα του, μέσα κι έξω από το μουνί μου. Μέχρι την κωλοτρυπίδα μου με έγλυφε.
Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Τι λαχείο μου έτυχε! Ήταν τύχη να συμβούν όλα αυτά σήμερα και να μείνω στη στάνη. Ζω μια τρέλα. Με τράγους, κατσίκες και σάτυρους, στη μέση να κι ο Διόνυσος, ο θεός του κρασιού, του γλεντιού και της απόλαυσης, που θα με γλεντήσει σε λίγο, όσο κανένας άλλος. Ο μπάρμπα Γιώργος σταμάτησε απότομα καθώς έχωσε τη χοντρή δαχτύλα του μέσα στο μουνάκι μου και βρήκε .... τοίχο.
-Καμάρι μ΄ εισύ είσ’ παρθένα!! Μη τυχόν κι έρθ’ ο μπαμπάς σ΄ και μη σκοτώσ’? Ξήρεις τι γίνιτη. Θέλουν να πάρουν την παρθενια στις τσούπρες τους κι αμα δενμπορούν, ζηλεύουν μέχρι θανάτ!!! Μην έχουμη κλάματ!
-Μη στεναχωριέσαι Μπαρμπα Γιώργη. Ο μπαμπάς μου έφυγε, είναι μακριά κι η μαμά μου δεν νοιάζεται για μένα... ντιπ κατά ντιπ. Κάνε τη δουλειά σου άφοβα. Πρόλαβα να του πω, βλέποντας πως το πράγμα πάει να χαλάσει.
-Καλά μανάρ’ μου. Ηντανξ’ του λοιπού. Μαράκι μ'... Συγνώμ’ που είναι κομμάτι μεγάλο το ψωλιό μ’ και θα σε ξεσκίσ’ λιγουλάκι.
-Μη σε νοιάζει μπάρμπα… του είπα, δώσ’ τα όλα… μη σκιάζεσαι τα σκότη… της λευτεριάς το φεγγοβόλο αστέρι… μα τι λέω του ανθρώπου. Έτσι που μοιάζει σαν τον Αντρούτσο, μέχρι και το Θούριο θα ακούσει.
-Πού σαι... Βάρος το έχω θείε. Συνέχισε.
Και τα έδωσε όλα ο Μπάρμπας. Προσεκτικός στην αρχή για να μην πονέσω, αλλά με ξεπάτωσε στο τέλος. Μηχανή του σεξ! Με έπαιζε στα χέρια του σαν παιχνίδι. Η γλύκα του φαρμάκου που πήγε στην καρδιά κι από εκεί σε όλο μου το σώμα, είχε καρπούς. Ωραία αποτελέσματα.
Στην αρχή μου τον έτριβε πάνω στο καυλόσπυρο μου. Πήρε και λίγο βούτυρο από την καρδάρα κι έβαλε λίγο στο "ψωλιό" του. Γλίστρησε μέσα μου πολύ εύκολα. Άμα το θέλει κανείς όλα γίνονται εύκολα. Τέλεια! Μετά εκείνες οι παλινδρομήσεις του ΩΩωωω!!… μέσα-έξω με τρέλαιναν. Κι όσο αγρίευε ο μπάρμπα Γιώργης, τόσο εγώ φώναζα από ατέλειωτη χαρά και ευχαρίστηση, μ΄ όλη μου τη δύναμη. Εδώ πάνω ποιος θα μ ακούσει?...
Πότε μου το έβαζε στον κώλο, πότε στο μουνί… δεν καταλάβαινα. Αφού τελείωσε μέσα στον κώλο μου με δύναμη, πήγε έπλυνε τα χέρια του, και τουμπάρισε ένα τυροβόλι πάνω σ ένα καταπράσινο μεγάλο αμπελόφυλλο. Ήταν μια ολόφρεσκη μυζήθρα που την έφαγα λαίμαργα όλη. Εκείνος γελούσε καθώς με κοίταζε να τρώγω την μυζήθρα, έτσι όπως ήμουν γυμνούλα, καθισμένη σ’ ένα κούτσουρο. Αμ, θα την άφηνα!! τόσες θερμίδες έχασα,,,,
-Ήση πρωτάρα Μαράκι μ’ αλλά πρέπ' να ση πω, πως τα πήγης πολύ καλά! Μπράβου σ΄κορίτσι μ’, να ση χαίρεται που σ έχ, Όμους να ξέρς ένα πράμα. «Το γαμίσι φέρνει όροξη». Να μη πηδιήση πολύ, γιατί θα παχύνς γιαβρί μ'. Χα χα χα.
-Μαζί σου; και να γίνω εκατό κιλά, έτσι που με ξεπατώνεις, θα τα χάνω πάλι.
-Μαριώ μ' έχου να ση πω κάτ'... Θες να μείνς ηδώ στο μαντρί.. όσου πάει κι όσου θες… θα περνάμ καλά. Μία δύου εβδομαδς..
Να τα μας, έγινε και η πρόταση συγκατοίκησης. Καλά στέφανα!! Ωραία ακούγεται. Όμως δεν απάντησα περιμένοντας την κουστωδία να γυρίσει το βράδυ. Ξέχασα πως είχαν προγραμματίσει να κατέβουν από την άλλη πλευρά του βουνού. Από τη Χαλικιά. Οπότε το βράδυ κοιμήθηκα εκεί μαζί με τον μπάρμπα μου το Γιώργη που ήταν άλλη μια φορά άψογος στο κρεβάτι. Και μη μου πείτε πως του πέφτω μικρή! Ζηλεύετε!!! Μικρή στο μάτι, μεγάλη στο κρεβάτι, λένε στη γειτονιά μου. Αμε!!!
Μετά από δυο μέρες η μάνα μου έστειλε κάποιον να με πάρει. Του εξήγησα ότι είμαι τραυματισμένη και δεν μπορώ να κατέβω ακόμα. Όταν πήγε να με πάρει με το ζόρι, επενέβη ο μπάρμπα Γιώργης και στρίβοντας τη μουστάκα του απλά τον έσπρωξε με την γκλίτσα και του είπε μια μόνο λέξη. ΕΞΩ. Ο επισκέπτης εξαφανίστηκε.
Έμεινα ένα μήνα εκεί. Με πήγε σε πολλά κρυφά σημεία που δεν τα ξέρουν οι περιπατητές. Απίθανα μέρη. Πηγές, λιμνούλες, δάση σκοτεινά και ξέφωτα λαμπερά … που σου ανοίγουν την όρεξη…. Για σεξ. Πάντως προσπαθώ να μην πάρω κιλά. Με τη διατροφή και την άσκηση που κάνω, μάλλον έχω χάσει αρκετά. Το φουστανάκι πλύνε βάλε, κοντεύει να τρυπήσει. Όχι πως μας νοιάζει αλλά να μην περάσει κανείς και γίνουμε ρεζίλι.
Μετά το μήνα, πήγα στο σπίτι πήρα κάποια ρούχα χειμωνιάτικα, και ξαναγύρισα στη στάνη.
Μερικές φορές την ώρα που με πηδάει ο μπάρμπα Γιώργος, γουστάρω να βλέπω και τις κατσίκες να κάνουν τα ίδια με μένα. Είχα πάθει ταυτισμό. Έτσι κρεμιόμουν στο παραθυράκι στο μαντρί αφήνοντας πίσω μου το πεδίο ελεύθερο στο καλό ποιμένα να με προκόψει όσες φορές θέλει.
Bobby Kill
5ヶ月前
