Γεωργία, είμαι 32 ετών και παντρεμένη
Γεια σας με λένε Γεωργία, είμαι 32 ετών και παντρεμένη. Είμαι 1,62 (κοντούλα) ξανθιά πολύ όμορφη και έχω πολύ ωραίο σώμα, ενώ το μεγάλο μου προτέρημα, είναι το μεγάλο μου στήθος, που είναι πολύ στητό και πολύ στρόγγυλο.
Η ιστορία που θα σας διηγηθώ συνέβη φέτος τον Χειμώνα και είναι πέρα για πέρα αληθινή. Αυτά που γίνανε τότε τα σκέφτομαι συνέχεια και κοντεύω να τρελαθώ. Για αυτό αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου όπως την έζησα. Πείτε ότι το email αυτό είναι κάτι σαν μία εσωτερική εξομολόγηση.
Θέλω, όμως κάποια κατανόηση μόλις διαβάσετε την ιστορία και να την διαβάσετε προσεκτικά, για να μην βγάλετε λάθος συμπεράσματα για το άτομό μου και μου στέλνετε διάφορα mail ότι είμαι πουτ… και τέτοια.. Εγώ από την μεριά μου θα είμαι όσο πιο ειλικρινής γίνεται.
Εργάζομαι σαν αντιπρόσωπος σε μια εισαγωγική εμπορική εταιρία. Εκείνη την μέρα αναγκάστηκα να πάω σε ένα ορεινό χωρίο της Μακεδονίας για να κλείσω μια συμφωνία προμήθειας σε ένα τοπικό Market. Όπως καταλαβαίνεται με πήρε το βράδυ και όταν τελείωσα ξεκίνησα με το αμάξι μου για να επιστρέψω στην Θεσσαλονίκη.
Θυμάμαι ότι έβρεχε καταρρακτωδώς και έκανε πάρα πολύ κρύο (Φεβρουάριος ήταν). Κάποια στιγμή (πρέπει να ήτανε γύρω στις 23:00) και ενώ βρισκόμουνα στην μέση του πουθενά το αμάξι μου έπαθε βλάβη. «Την Γκαντεμιά μου μέσα», μουρμούρισα νευριασμένη και προσπάθησα απεγνωσμένα να το ξαναβάλω μπροστά. Αλλά δεν γινότανε τίποτα.
Πήρα τότε το κινητό μου για να καλέσω σε βοήθεια τον άντρα μου, αλλά διαπίστωσα ότι και το κινητό μου είχε μείνει από μπαταρία. Προσπάθησα πολλές φορές να το βάλω μπροστά, για να πάρω ένα τηλέφωνο, αλλά μάταια. Άρχισε να με πιάνει πανικός, καθώς κανένας δεν περνούσε από τον δρόμο και ήμουνα μόνη μου μέσα στην ερημιά. Το καλοριφέρ του αυτοκινήτου φυσικά είχε σταματήσει να δουλεύει και το κρύο άρχισε να πιρουνιάζει όλο το κορμί μου. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δεν είχα πάρει μαζί μου σχεδόν τίποτα και φορούσα μόνο το ταγιεράκι μου, καθώς το μόνο που θα έκανα σήμερα, θα ήτανε να βγω από το αμάξι, να βρεθώ με το αφεντικό του Market, να κλείσω την δουλειά και να φύγω. “Σκατά” σκέφτηκα και χτύπησα το τιμόνι.
Μετά από λίγο, πάνω στην απελπισία μου, βγήκα από το αμάξι και άνοιξα το καπό μήπως και δω τι φταίει, αλλά από μηχανολογικά ξέρω όσα ξέρει και η Αγελάδα από Πλάτωνα. Έτσι το μόνο που κατάφερα ήταν να γίνω μούσκεμα ως το κόκαλο και το νερό να έχει μπει σε κάθε σημείο του σώματος μου, πολλαπλασιάζοντας την επίδραση του κρύου επάνω μου. Άρχισα να πανικοβάλλομαι και η χαμηλή θερμοκρασία του σώματος μου, με έκανε να μην σκέφτομαι λογικά και να έχω παραισθήσεις.
Σε λίγο σαν σε όνειρο είδα δυο φώτα να με πλησιάζουν από μακριά. “Σώθηκα” λέω μέσα μου και άρχισα να κουνάω τα χέρια μου δυνατά φωνάζοντας «Βοήθεια… Βοήθεια…». Τα φώτα μεγάλωσαν σιγά – σιγά και διαπίστωσα ότι ήτανε μια Νταλίκα Εξωτερικού με δύο νταλικέρηδες μέσα. Άνοιξε την πόρτα ο ένας νταλικέρης και μου φώναξε. «Συμβαίνει τίποτα μαντάμ?» “Ωχ! μπλέξαμε” λέω μέσα μου «Σας παρακαλώ το αμάξι μου δεν παίρνει μπροστά μπορείτε να δείτε τι τρέχει? Γιατί δεν δουλεύει και το κινητό μου για να ζητήσω βοήθεια»
«Κοιτά μανταμούλα μου δεν γίνεται γιατί βιαζόμαστε. Αν θέλεις πήδα μέσα να σε πετάξουμε μέχρι την Θεσσαλονίκη. Είναι 2 ώρες δρόμος.»
Έμεινα άναυδη με το θράσος του, αλλά δεν είχα επιλογές. Έτσι είπα «Ευχαριστώ» και πήγα να μπω στην νταλίκα. Δεν μπορούσα όμως να ανέβω γιατί ήτανε ψηλά και δεν με βοηθούσε και η φούστα μου, που ήτανε στενή και είχε κολλήσει επάνω μου από το νερό.
«Μιά στιγμή να σε βοηθήσω» λέει ο νταλικέρης που ήτανε ο συνοδηγός και κατεβαίνει και αρχίζει να με σπρώχνει για να ανέβω, πιάνοντας τον πισινό μου. Έπαθα σοκ, αλλά δεν έδωσα έκταση στο γεγονός και έτσι βρέθηκα μέσα στην νταλίκα ανάμεσα στους δύο νταλικέρηδες.
Παρά το γεγονός ότι το καλοριφέρ ήτανε στο φουλ εγώ τουρτούριζα από το κρύο γιατί ήμουνα βρεγμένη ως το κόκαλο. «Κρυώνω» είπα κροταλίζοντας τα δόντια μου. «Κοίτα κοπελιά αν δεν βγάλεις τα ρούχα σου σύντομα, για να βάλεις στεγνά, θα πάθεις σίγουρα καμία πνευμονία ξεγυρισμένη ή καμία ψύξη αν είσαι πολύ τυχερή» μου λέει ο οδηγός κοιτώντας με σαν να είπε την μεγαλύτερη σοφία του κόσμου.
Εγώ αισθανόμουνα σαν παγάκι που επέπλεε σε νερό. «Ε..Ε..Εχετε κάτι να μου δώσετε να βάλω? Γιατί δεν έχω τίποτα μαζί μου» είπα ξεψυχισμένα. «Ναι πως?!?...» λέει ο συνοδηγός και μου δίνει ένα φανελάκι καταλερωμένο. Εγώ το κοίταξα με αηδία «Θα αστειεύεστε βέβαια» είπα και γέλασα αμήχανα, αλλά τους είδα να με κοιτάνε σοβαροί και αγέλαστοι. Δεν αστειευόντουσαν.
«Κοίτα Πριγκηπέσα αν δεν σου αρέσει το φανελάκι κάτσε και τουρτούριζε» μου λέει ο οδηγός θυμωμένα και ανάβει ένα τσιγάρο κοιτώντας ξανά μπροστά. Έπαθα σοκ από το θράσος του. «Και που θα το φορέσω?» λέω ξεψυχισμένα. «Συγνώμη κοντεσίνα μου αλλά το μαγαζί δεν έχει παραβάν» λέει ο συνοδηγός και γελάνε και οι δυο τους. Μετά από σκέψη λίγων λεπτών αποφάσισα ότι δεν είχα επιλογές γιατί κόντευα να πάθω υποθερμία. «Καλά… θα το φορέσω» λέω «Αλλά μην κοιτάτε όσο θα γδύνομαι σας παρακαλώ» «Εντάξει Πριγκηπέσα μου θα κοιτάμε αλλού» λέει ο ο οδηγός και ρίχνει μια ματιά όλο νόημα στον άλλο και χαμογελάνε.
Άρχισα να βγάζω τα βρεγμένα μου ρούχα με μεγάλη δυσκολία γιατί είχανε κολλήσει στο κορμί μου. Οι δύο τους κοιτούσανε δήθεν αλλού, αλλά όλο και ρίχνανε κλεφτές ματιές στο κορμί μου που ήτανε πλέον γυμνό. Αναγκάστηκα να βγάλω μέχρι και τα εσώρουχα μου, γιατί ήτανε βρεγμένα πάρα πολύ και μετά αφού σκουπίστηκα με μια καταβρώμικη πετσέτα, που μου είχανε δώσει έβαλα το φανελάκι. Το φανελάκι όμως ήτανε τεράστιο, με αποτέλεσμα οι τιράντες από το φανελάκι να είναι στο ύψος από τις ρώγες μου τις οποίες καλύπτανε μερικώς, αφήνοντας το υπόλοιπο στήθος μου σε κοινή θέα. Επίσης ήτανε αρκετά κοντό σαν μίνι φουστίτσα που ίσα – ισα κάλυπτε τα επίμαχα σημεία μου προς τα κάτω. Με έπιασε απελπισία, γιατί φαινόμουνα σαν πορνίδιο, αλλά προσπάθησα να το παίξω άνετη για να μην δώσω στόχο.
«Έτοιμη…» Είπα δειλά και γυρίσανε. Μόλις με είδανε μείνανε με το στόμα ανοιχτό και με κοιτούσανε από πάνω μέχρι κάτω πολύ έντονα. «Μεγάλη Περιπέτεια ε?» Λέω ξεροκαταπίνοντας για να σπάσω τον πάγο, αλλά δεν πήρα καμία απάντηση. Τότε κατάλαβα τι γινότανε. Οι ρώγες μου λόγω του κρύου είχαν ερεθιστεί επικίνδυνα και φαινόντουσαν σαν δυο καρφάκια κάτω από το φανελάκι, ενώ κάθε φορά που η νταλίκα έπεφτε σε κάποια λακουβίτσα, τα στήθη μου ανεβοκατέβαιναν ελεύθερα σαν μπαλόνια με νερό, κάτι που δεν μπορούσα να αποφύγω γιατί δεν φορούσα το σουτιέν μου. Ντράπηκα και προσπάθησα να καλυφτώ.
Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα νεκρικής σιγής και σε λίγο παρατήρησα ότι ο συνοδηγός είχε βάλει το χέρι του μέσα από το παντελόνι του και τον έπαιζε. Κοκκίνισα και ένοιωσα αμήχανα. «Τι κάνετε εκεί?» Του λέω αυστηρά για να του δείξω ότι δεν αστειεύομαι και δεν σηκώνω τέτοια, αλλά μέσα μου είχα αρχίσει να ανάβω. “Τι γινότανε μες στο μυαλό μου εκείνη την ώρα?” σκέφτομαι συνέχεια από τότε. Ίσως να ήτανε το κύμα ενοχής για τις επιθυμίες, που δεν έπρεπε να έχω. Αλλά αισθανόμουνα τόσο αδύναμη. Τώρα πιστεύω ότι είμαστε αδύναμοι γιατί προσπαθούμε να φτιάξουμε τις επιθυμίες μας όπως μας βολεύει και όταν κάποιες επιθυμίες γεννιούνται μόνες τους δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε πως να τις πολεμήσουμε.
Ίσως θα έπρεπε να είμαι πιο δυνατή εκείνη την στιγμή, αλλά δεν ήμουν. Μια νέα επιθυμία γεννήθηκε μέσα μου από τα χάδια των δύο βιαστών μου. Μια επιθυμία πρωτόγνωρη που δεν ξαναείχα ποτέ και μπερδεύτηκα μέσα στα πλοκάμια της. Όχι δεν είμαι κάτι ξεχωριστό σκέφτομαι τώρα. Ίσως να είμαι το πιο αδύναμο πλάσμα που υπάρχει σε αυτήν την Γη.
«Τον παίζω για πάρτη σου Πριγκηπέσα μου» μου λέει και τον βγάζει έξω. Αυτό που είδα δεν περιγράφεται. Ήτανε ένα πέος τεραστίων διαστάσεων πολύ χοντρό και πολύ μακρύ. Σχεδόν διπλάσιο από όσα είχα δει μέχρι τότε.
Ξεροκατάπια αμήχανα από την ντροπή μου και το σοκ, αλλά δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω του. «Ο άντρας σου έχει τέτοιο εργαλείο?» μου λέει και με κοιτάζει έντονα χαϊδεύοντας το μπράτσο μου. «Είναι τεράστιο!!!» λέω αφηρημένα με θαυμασμό και μετά κουνάω το κεφάλι μου για να συνέλθω από το black out και λέω «Σας παρακαλώ κάντε την δουλειά σας και μην μου μιλάτε».
Αισθάνθηκα τους σφυγμούς μου να ανεβαίνουν και κοίταξα προς την μεριά του οδηγού και είδα ότι και αυτός την είχε βγάλει και την έπαιζε. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι το πέος του ήτανε του ίδιου μεγέθους με του συνοδηγού. Μόλις τότε παρατήρησα ότι οι δύο νταλικέρηδες ήτανε αδέλφια (μάλλον δίδυμα). Είχανε Μούσι και οι δύο ήτανε πολύ ψηλοί πάνω από δύο μέτρα χοντροί σαν γουρούνια (και μυρίζανε σαν γουρούνια).
«Μας έφτιαξες τρελά μουνάρα» λέει ο οδηγός.
Εγώ έκλεισα τα μάτια για να μην βλέπω και κοιτούσα μπροστά μην ξέροντας τι να κάνω. Τότε αισθάνθηκα και τους δύο να πιάνουν από ένα στήθος μου και να το χαϊδεύουν να το χουφτώνουν έντονα και να τσιμπάνε τις ρώγες μου με μανία. Θυμάμαι ότι δεν αντέδρασα σε αυτό τους το χάδι, ελπίζοντας ότι έτσι θα τελειώσουν πιο γρήγορα και θα με αφήσουν ήσυχη επιτέλους. Είχα τα μάτια μου κλειστά και παρακαλούσα να τελειώσει το μαρτύριο μου ενώ αισθανόμουνα τα χέρια τους να εξερευνούνε τα στήθη μου και το “δασάκι” μου που είχε υγρανθεί επικίνδυνα.
Τότε αισθάνθηκα τον οδηγό να παίρνει το χέρι μου και να το οδηγεί στο πέος του. Τα έχασα αλλά μόλις έπιασα το τεράστιο εργαλείο του τρελάθηκα. Το χάιδεψα από πάνω ως κάτω για λίγο σαν υπνωτισμένη και μετά τραβήχτηκα. «Για ποια με περάσατε?» λέω και τον κοιτάω θυμωμένα, ενώ το άλλο μου χέρι το είχε οδηγήσει ο συνοδηγός στο δικό του πέος, το οποίο έπαιζα ασυναίσθητα σαν μέσα σε όνειρο.
«Έλα πριγκηπέσα μου δεν θέλουμε τίποτα μόνο να μας βοηθήσεις λιγάκι αυτό είναι όλο» μου λέει ο συνοδηγός χαδιάρικα και αγκομαχώντας, καθώς του έπαιζα το πέος με μανία. Ξύπνησα από το δεύτερο black out και τραβήχτηκα από το πέος του σαν να με είχε χτυπήσει ρεύμα.
«Θέλω να σταματήσετε αμέσως» είπα «Είμαι μία Κυρία και δεν σηκώνω τέτοια εντάξει?» είπα και τους κοίταξα λες και τους έλεγα ότι τα εννοώ αυτά που λέω και δεν σηκώνω αστεία.
«Γιατί μαναράκι μου συμπεριφέρεσαι έτσι?» μου είπε ο συνοδηγός στο αυτί ενώ άρχισε να μου χαϊδεύει το στήθος τσιμπώντας τις ρώγες μου δυνατά για δεύτερη φορά. «Δεν σου είπαμε τίποτα να μας βοηθήσεις λίγο σου ζητάμε. Εμείς στο κάτω κάτω σου σώσαμε την ζωή. Έτσι δεν είναι?» Και έβαλε την γλώσσα του στο αυτί μου πιάνοντας και το άλλο μου στήθος με το άλλο του χέρι και χαϊδεύοντας και τα δύο ρυθμικά και σαδιστικά.
Όντως” είπα μέσα μου κλείνοντας τα μάτια ερεθισμένη, σαν σε όνειρο “Στο κάτω – κάτω δεν ζητάνε και τίποτα παράλογο αν τους τον παίξω μόνο, δεν σημαίνει και πολλά πράγματα, δεν είναι και κανένα έγκλημα. Θα συνεχίσω να είμαι μια Κυρία και θα με ευγνωμονούν κιόλας”.
«Καλά αλλά μόνο αυτό. Εντάξει?» είπα αυστηρά προσπαθώντας να τους δείξω ότι το εννοώ, ελευθερώνοντας παράλληλα τα στήθη από το αγκάλιασμα του συνοδηγού. Περιττό να σας πω ότι οι ρώγες μου είχαν γίνει σαν πύραυλοι έτοιμοι για απογείωση.
«Εντάξει- Εντάξει» λένε και οι δύο και χαμογελάνε μέχρι τα αυτιά.
Έκλεισα τα μάτια και με το αριστερό μου χέρι έπιασα τον οδηγό και με το δεξί τον συνοδηγό. Θυμάμαι ότι τα χέρια μου ήτανε πολύ μικρά και δεν μπορούσε να αγκαλιάσουν όλο τους το πέος και δυσκολευόμουνα γιατί ήτανε τεράστιοι. Ανεβοκατέβαζα τα χέρια μου πάνω κάτω και κάθε λίγο και λιγάκι έριχνα κλεφτές ματιές για να δω πως τα πάω. Σε λίγο αισθάνθηκα τον οδηγό να με πιάνει από το κεφάλι και να με σπρώχνει προς το καβλί του. Πήγα να αντισταθώ αλλά δεν πρόλαβα και τα χειλάκια μου καρφώθηκαν άγρια στο παλούκι του.
Τραβώντας με από τα μαλλιά άρχισε να ανεβοκατεβάζει το κεφάλι μου πάνω στον ανδρισμό του λέγοντας «Πιο γρήγορα πουτανίτσα πιο γρήγορα.» Εγώ τρελάθηκα καθώς το μέγεθος του ήτανε τεράστιο και με δυσκολία ακολουθούσα τον ρυθμό που μου έδινε ανεβοκατεβάζοντας το κεφαλάκι μου στο καβλί του. Βόγκηξα λίγο και μουρμούρισα κάτι ακαταλαβίστικο πάνω στο καβλί του για να μειώσει τον ρυθμό του, καθώς προσπαθούσα με δυσκολία να ανασάνω από την μύτη.
Αυτός όμως είχε ερεθιστεί τρελά και συνέχισε να οδηγεί τον ρυθμό του κεφαλιού μου τραβώντας μου τα μαλλιά πιο έντονα και πιο γρήγορα. Έπιασα τα χέρια του για να με αφήσει, γιατί τα μαλλιά μου άρχισαν να πονάνε, αλλά ήτανε πάρα πολύ δυνατός και άρχισε όλο μου το κορμί σχεδόν να ανεβοκατεβαίνει πάνω στο παλούκι του σαν να ήμουνα από πούπουλο. Συνέχισα να του κρατάω το χέρι με τα δύο μου χεράκια, γιατί αλλιώς με τον ρυθμό που με ανεβοκατέβαζε πάνω στο καβλί του θα μου ξερίζωνε όλα τα μαλλιά.
Ο συνοδηγός εν τω μεταξύ άρχισε να βάζει το τεράστιο παλούκι του στο “δασάκι” μου που είχε υγρανθεί τρελά, αλλά δυσκολευότανε πολύ να μπει και με πονούσε γιατί δεν ήμουνα σε καλή θέση. Έτσι ανέβηκα στο κάθισμα και στήθηκα στα 4 για να τον διευκολύνω και να σταματήσω να πονάω από την πίεση του. Ήμουνα όμως πολύ άβολα γιατί τα χέρια μου κρατούσανε το χέρι του οδηγού, που κάρφωνε με μανία τα χείλη μου στο πέος του. Έτσι όλο το κορμί μου στηρίζονταν πάνω στα γόνατα μου και το πέος του οδηγού. Με αυτόν τον τρόπο το πεδίο ήτανε ελεύθερο για τον συνοδηγό που δεν έχασε την ευκαιρία και καρφώθηκε δυνατά μέσα μου, αλλά όχι ολόκληρος φυσικά γιατί δεν είχε ανοίξει ακόμα το “δασάκι” μου αρκετά. Μετά από προσπάθειες και σπρώξιμο για πάνω από 15 λεπτά και ενώ έμπαινε σε κάθε παλινδρομική κίνηση του όλο και πιο βαθιά μέσα μου, στο τέλος αισθάνθηκα τα μπαλάκια του να χτυπάνε την κλειτορίδα μου.
«Πως αισθάνεσαι που στον κάρφώσα όλο» μου λέει περήφανα κρατώντας το καβλί του σφημωνένο όλο μέσα μου, πιέζοντας πολύ δυνατά γιατί είχε βρει τον πάτο μου. Θυμάμαι τώρα ότι σε αυτό το κάρφωμα του δάκρυσα και γούρλωσα τα μάτια, καθώς αισθανόμουνα τα τοιχώματα από την τρυπούλα μου να έχουν ανοίξει διάπλατα, ενώ το κεφαλάκι του μου πίεζε πλέον την μήτρα αφόρητα. Παρόλα αυτά ρουφούσα όσο πιο δυνατά μπορούσα το πέος του οδηγού για να τελειώνει το μαρτύριο μου όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Ο συνοδηγός αφού πλέον με είχε ανοίξει καλά επιτάχυνε τον ρυθμό του και σε κάθε του χτύπημα αισθανόμουνα ότι θα με τρυπήσει τελείως και θα μου ξεριζώσει την μήτρα. Σε λίγο αισθάνθηκα τον πρώτο οργασμό και έχυσα έντονα πάνω στο καβλί του, κλείνοντας τα μάτια και μουγκρίζοντας από ηδονή πάνω στο καβλί του οδηγού που ήτανε στο στόμα μου.
«Μου αρέσει που το έπαιζες και δύσκολη ψώλα» μου λέει ο συνοδηγός και άρχισε να μου δίνει σφαλιάρες στον πισινό πηδώντας με μανία. Τα βρισίδια του και οι σφαλιάρες του, με άναψαν τρελά και τέλειωσα για δεύτερη φορά τρέμοντας κάτω από το καβλί του και μουγκρίζοντας δυνατά σε κάθε του χτύπημα μέσα μου, που με γέμιζε με πιο πολύ ηδονή.
«Πιο δυνατά… Ααα…αααα Πιο δυνατα..αααα.. μμμμ.» Θυμάμαι ότι ούρλιαξα σαν μεθυσμένη ελευθερώνοντας το στόμα μου από το πέος του οδηγού. Πλέον δεν έλεγχα τον εαυτό μου και είχα παραδοθεί στις ορέξεις τους, ενώ παρακαλούσα να με πηδάνε συνέχεια.
«Εντάξει λοιπόν… αφού θες πιο δυνατά…» λέει ο συνοδηγός και ανεβαίνει ολόκληρος πάνω στο κάθισμα και άρχισε να με σφυροκοπάει ανελέητα σαν σκύλα σε έναν απίστευτο ρυθμό. Εγώ δυσκολευόμουνα να ακολουθήσω πλέον τον ρυθμό και των δύο αλλά έκανα ότι καλύτερο μπορούσα. Σε αυτήν την στάση που με πηδούσε ο συνοδηγός, άρχισα να πονάω πολύ γιατί έμπαινε μέσα μου πολύ βίαια και πολύ βαθιά. Έτσι ο τρίτος μου οργασμός ήτανε μια μείξη πόνου και ηδονής και αισθάνθηκα ότι θα λιποθυμούσα στα χέρια τους. Αυτοί όμως συνέχισαν να με πηδάνε μανιασμένα και ανελέητα ο ένας το δασάκι μου και ο άλλος το στοματάκι μου.
Άρχισα πλέον να βογκάω από πόνο και ηδονή μαζί, ενώ άρχισαν τα πόδια μου να λυγίζουν από την κούραση. Σε λίγο άκουσα τον οδηγό να λέει. «Ρούφα τα όλα πουτάνα» και να χύνει τόνους σπέρμα μέσα στον λαιμό μου. Προσπάθησα σαν λυσσασμένη να τα πάρω όλα, αλλά ήταν αδύνατον, γιατί καθώς έχυνε κουνιότανε μέσα στον λαιμό μου με ακανόνιστο ρυθμό πάνω – κάτω, προσπαθώντας να αδειάσει όλο το φορτίο του μέσα μου και με δυσκόλευε πολύ. Είχα παραδοθεί ολοκληρωτικά ήμουνα του χεριού τους.
Σε λίγο άκουσα και τον συνοδηγό να φωνάζει. «Χύνω μες στην μουνάρα σου Παλιοκουφάλα» και αισθάνθηκα τρελή ποσότητα σπέρματος μέσα στον κόλπο μου. Σε κάθε του σπασμό άδειαζε και πιο πολύ καυτό υγρό μέσα μου, ενώ καρφωνότανε σε απίστευτα βάθη. Αισθάνθηκα τα υγρά του, που ήτανε καυτά σαν πυρωμένο σίδερο, παντού μέσα μου, στην μήτρα μου, στον κόλπο μου ακόμα και στις ωοθήκες μου.
Έτσι πλημμυρισμένο το “δασάκι” μου από τα καυτά του υγρά με το πέος του μέσα μου να δονείται, καθώς έχανε το μέγεθος του σιγά – σιγά, δεν άργησα να έρθω σε έκσταση για 4η φορά.
«Χύνω κι εγώ…. μην βγαίνεις… σε παρακαλώ …» θυμάμαι ότι ούρλιαξα κλαίγοντας από ηδονή καθώς τελείωνα με τον απόλυτο οργασμό και έπεσα αναίσθητη σχεδόν αλλά εκστασιασμένη στην αγκαλιά τους.
Στην υπόλοιπη διαδρομή δεν μιλήσαμε σχεδόν καθόλου. Ανάψαμε τσιγάρο και κοιτούσαμε τον δρόμο βουβοί σαν να φέρναμε στο μυαλό μας τις ενοχές μας για αυτό που είχαμε κάνει. Είμαι σίγουρη ότι και αυτοί δεν θέλανε να γίνει έτσι. Ίσως και να φοβόντουσαν. Ποιος ξέρει? Μετά σκέφτηκα τον άντρα μου, που με περίμενε και θα με ρωτούσε πως τα πέρασα. Γέλασα στην σκέψη και έσβησα το τσιγάρο μου.
Πως θα του έλεγα ξανά ότι θα του είμαι πιστή για πάντα? “Τι σημαίνει Για Πάντα άραγε?” είπα μέσα μου και άναψα δεύτερο τσιγάρο, βλέποντας τα φώτα τη Θεσσαλονίκης να φαίνονται στο βάθος. Θεέ μου είπα πόσο την αγαπώ αυτήν την πόλη και έκλαψα. Οι δυο τους με κοιτάξανε με απορία και αρχίσανε να κλαίνε και αυτοί.
Μόλις φτάσαμε στην Θεσσαλονίκη μου ζητήσανε το κινητό μου για να βρεθούμε καμιά φορά να τα πούμε, αλλά δεν τους το έδωσα. Τους φίλησα στο μάγουλο και τους δύο και τους ευχαρίστησα. Με παρακολουθούσαν σχεδόν ερωτευμένοι καθώς πήγαινα προς τον άντρα μου, που με περίμενε στην είσοδο του σπιτιού μας με το παιδί αγκαλιά. Δεν γύρισα να τους κοιτάξώ. “Πως τους λένε αυτούς?” με ρώτησε.
Γέλασα γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν ανταλλάξαμε ούτε τα ονόματά μας. “Δεν ξέρω” είπα και τον φίλησα στο μάγουλο παίρνοντας αγκαλιά την κόρη μας.
Δεν με ρώτησε ποτέ αν έγινε κάτι μεταξύ μας εκείνη την νύχτα και ούτε του είπα ποτέ τίποτα. Δεν είναι ότι δεν του πέρασε ποτέ από το μυαλό. Ξέρω ότι τον βασανίζει. πιστεύω ότι δεν με ρώτησε γιατί με αγαπάει πάρα πολύ για να με αναγκάσει να του πω ψέματα.
Το μετάνιωσα μερικές φορές που δεν τους έδωσα το κινητό μου, αλλά και πάλι να βρισκόμασταν και πάλι δεν θα τους το έδινα.
Γιατί αποφάσισα να μείνω με τον άντρα μου πιστή “Για Πάντα” Γιατί…. “Για πάντα” θα πει “Σ’ Αγαπώ
Η ιστορία που θα σας διηγηθώ συνέβη φέτος τον Χειμώνα και είναι πέρα για πέρα αληθινή. Αυτά που γίνανε τότε τα σκέφτομαι συνέχεια και κοντεύω να τρελαθώ. Για αυτό αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου όπως την έζησα. Πείτε ότι το email αυτό είναι κάτι σαν μία εσωτερική εξομολόγηση.
Θέλω, όμως κάποια κατανόηση μόλις διαβάσετε την ιστορία και να την διαβάσετε προσεκτικά, για να μην βγάλετε λάθος συμπεράσματα για το άτομό μου και μου στέλνετε διάφορα mail ότι είμαι πουτ… και τέτοια.. Εγώ από την μεριά μου θα είμαι όσο πιο ειλικρινής γίνεται.
Εργάζομαι σαν αντιπρόσωπος σε μια εισαγωγική εμπορική εταιρία. Εκείνη την μέρα αναγκάστηκα να πάω σε ένα ορεινό χωρίο της Μακεδονίας για να κλείσω μια συμφωνία προμήθειας σε ένα τοπικό Market. Όπως καταλαβαίνεται με πήρε το βράδυ και όταν τελείωσα ξεκίνησα με το αμάξι μου για να επιστρέψω στην Θεσσαλονίκη.
Θυμάμαι ότι έβρεχε καταρρακτωδώς και έκανε πάρα πολύ κρύο (Φεβρουάριος ήταν). Κάποια στιγμή (πρέπει να ήτανε γύρω στις 23:00) και ενώ βρισκόμουνα στην μέση του πουθενά το αμάξι μου έπαθε βλάβη. «Την Γκαντεμιά μου μέσα», μουρμούρισα νευριασμένη και προσπάθησα απεγνωσμένα να το ξαναβάλω μπροστά. Αλλά δεν γινότανε τίποτα.
Πήρα τότε το κινητό μου για να καλέσω σε βοήθεια τον άντρα μου, αλλά διαπίστωσα ότι και το κινητό μου είχε μείνει από μπαταρία. Προσπάθησα πολλές φορές να το βάλω μπροστά, για να πάρω ένα τηλέφωνο, αλλά μάταια. Άρχισε να με πιάνει πανικός, καθώς κανένας δεν περνούσε από τον δρόμο και ήμουνα μόνη μου μέσα στην ερημιά. Το καλοριφέρ του αυτοκινήτου φυσικά είχε σταματήσει να δουλεύει και το κρύο άρχισε να πιρουνιάζει όλο το κορμί μου. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δεν είχα πάρει μαζί μου σχεδόν τίποτα και φορούσα μόνο το ταγιεράκι μου, καθώς το μόνο που θα έκανα σήμερα, θα ήτανε να βγω από το αμάξι, να βρεθώ με το αφεντικό του Market, να κλείσω την δουλειά και να φύγω. “Σκατά” σκέφτηκα και χτύπησα το τιμόνι.
Μετά από λίγο, πάνω στην απελπισία μου, βγήκα από το αμάξι και άνοιξα το καπό μήπως και δω τι φταίει, αλλά από μηχανολογικά ξέρω όσα ξέρει και η Αγελάδα από Πλάτωνα. Έτσι το μόνο που κατάφερα ήταν να γίνω μούσκεμα ως το κόκαλο και το νερό να έχει μπει σε κάθε σημείο του σώματος μου, πολλαπλασιάζοντας την επίδραση του κρύου επάνω μου. Άρχισα να πανικοβάλλομαι και η χαμηλή θερμοκρασία του σώματος μου, με έκανε να μην σκέφτομαι λογικά και να έχω παραισθήσεις.
Σε λίγο σαν σε όνειρο είδα δυο φώτα να με πλησιάζουν από μακριά. “Σώθηκα” λέω μέσα μου και άρχισα να κουνάω τα χέρια μου δυνατά φωνάζοντας «Βοήθεια… Βοήθεια…». Τα φώτα μεγάλωσαν σιγά – σιγά και διαπίστωσα ότι ήτανε μια Νταλίκα Εξωτερικού με δύο νταλικέρηδες μέσα. Άνοιξε την πόρτα ο ένας νταλικέρης και μου φώναξε. «Συμβαίνει τίποτα μαντάμ?» “Ωχ! μπλέξαμε” λέω μέσα μου «Σας παρακαλώ το αμάξι μου δεν παίρνει μπροστά μπορείτε να δείτε τι τρέχει? Γιατί δεν δουλεύει και το κινητό μου για να ζητήσω βοήθεια»
«Κοιτά μανταμούλα μου δεν γίνεται γιατί βιαζόμαστε. Αν θέλεις πήδα μέσα να σε πετάξουμε μέχρι την Θεσσαλονίκη. Είναι 2 ώρες δρόμος.»
Έμεινα άναυδη με το θράσος του, αλλά δεν είχα επιλογές. Έτσι είπα «Ευχαριστώ» και πήγα να μπω στην νταλίκα. Δεν μπορούσα όμως να ανέβω γιατί ήτανε ψηλά και δεν με βοηθούσε και η φούστα μου, που ήτανε στενή και είχε κολλήσει επάνω μου από το νερό.
«Μιά στιγμή να σε βοηθήσω» λέει ο νταλικέρης που ήτανε ο συνοδηγός και κατεβαίνει και αρχίζει να με σπρώχνει για να ανέβω, πιάνοντας τον πισινό μου. Έπαθα σοκ, αλλά δεν έδωσα έκταση στο γεγονός και έτσι βρέθηκα μέσα στην νταλίκα ανάμεσα στους δύο νταλικέρηδες.
Παρά το γεγονός ότι το καλοριφέρ ήτανε στο φουλ εγώ τουρτούριζα από το κρύο γιατί ήμουνα βρεγμένη ως το κόκαλο. «Κρυώνω» είπα κροταλίζοντας τα δόντια μου. «Κοίτα κοπελιά αν δεν βγάλεις τα ρούχα σου σύντομα, για να βάλεις στεγνά, θα πάθεις σίγουρα καμία πνευμονία ξεγυρισμένη ή καμία ψύξη αν είσαι πολύ τυχερή» μου λέει ο οδηγός κοιτώντας με σαν να είπε την μεγαλύτερη σοφία του κόσμου.
Εγώ αισθανόμουνα σαν παγάκι που επέπλεε σε νερό. «Ε..Ε..Εχετε κάτι να μου δώσετε να βάλω? Γιατί δεν έχω τίποτα μαζί μου» είπα ξεψυχισμένα. «Ναι πως?!?...» λέει ο συνοδηγός και μου δίνει ένα φανελάκι καταλερωμένο. Εγώ το κοίταξα με αηδία «Θα αστειεύεστε βέβαια» είπα και γέλασα αμήχανα, αλλά τους είδα να με κοιτάνε σοβαροί και αγέλαστοι. Δεν αστειευόντουσαν.
«Κοίτα Πριγκηπέσα αν δεν σου αρέσει το φανελάκι κάτσε και τουρτούριζε» μου λέει ο οδηγός θυμωμένα και ανάβει ένα τσιγάρο κοιτώντας ξανά μπροστά. Έπαθα σοκ από το θράσος του. «Και που θα το φορέσω?» λέω ξεψυχισμένα. «Συγνώμη κοντεσίνα μου αλλά το μαγαζί δεν έχει παραβάν» λέει ο συνοδηγός και γελάνε και οι δυο τους. Μετά από σκέψη λίγων λεπτών αποφάσισα ότι δεν είχα επιλογές γιατί κόντευα να πάθω υποθερμία. «Καλά… θα το φορέσω» λέω «Αλλά μην κοιτάτε όσο θα γδύνομαι σας παρακαλώ» «Εντάξει Πριγκηπέσα μου θα κοιτάμε αλλού» λέει ο ο οδηγός και ρίχνει μια ματιά όλο νόημα στον άλλο και χαμογελάνε.
Άρχισα να βγάζω τα βρεγμένα μου ρούχα με μεγάλη δυσκολία γιατί είχανε κολλήσει στο κορμί μου. Οι δύο τους κοιτούσανε δήθεν αλλού, αλλά όλο και ρίχνανε κλεφτές ματιές στο κορμί μου που ήτανε πλέον γυμνό. Αναγκάστηκα να βγάλω μέχρι και τα εσώρουχα μου, γιατί ήτανε βρεγμένα πάρα πολύ και μετά αφού σκουπίστηκα με μια καταβρώμικη πετσέτα, που μου είχανε δώσει έβαλα το φανελάκι. Το φανελάκι όμως ήτανε τεράστιο, με αποτέλεσμα οι τιράντες από το φανελάκι να είναι στο ύψος από τις ρώγες μου τις οποίες καλύπτανε μερικώς, αφήνοντας το υπόλοιπο στήθος μου σε κοινή θέα. Επίσης ήτανε αρκετά κοντό σαν μίνι φουστίτσα που ίσα – ισα κάλυπτε τα επίμαχα σημεία μου προς τα κάτω. Με έπιασε απελπισία, γιατί φαινόμουνα σαν πορνίδιο, αλλά προσπάθησα να το παίξω άνετη για να μην δώσω στόχο.
«Έτοιμη…» Είπα δειλά και γυρίσανε. Μόλις με είδανε μείνανε με το στόμα ανοιχτό και με κοιτούσανε από πάνω μέχρι κάτω πολύ έντονα. «Μεγάλη Περιπέτεια ε?» Λέω ξεροκαταπίνοντας για να σπάσω τον πάγο, αλλά δεν πήρα καμία απάντηση. Τότε κατάλαβα τι γινότανε. Οι ρώγες μου λόγω του κρύου είχαν ερεθιστεί επικίνδυνα και φαινόντουσαν σαν δυο καρφάκια κάτω από το φανελάκι, ενώ κάθε φορά που η νταλίκα έπεφτε σε κάποια λακουβίτσα, τα στήθη μου ανεβοκατέβαιναν ελεύθερα σαν μπαλόνια με νερό, κάτι που δεν μπορούσα να αποφύγω γιατί δεν φορούσα το σουτιέν μου. Ντράπηκα και προσπάθησα να καλυφτώ.
Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα νεκρικής σιγής και σε λίγο παρατήρησα ότι ο συνοδηγός είχε βάλει το χέρι του μέσα από το παντελόνι του και τον έπαιζε. Κοκκίνισα και ένοιωσα αμήχανα. «Τι κάνετε εκεί?» Του λέω αυστηρά για να του δείξω ότι δεν αστειεύομαι και δεν σηκώνω τέτοια, αλλά μέσα μου είχα αρχίσει να ανάβω. “Τι γινότανε μες στο μυαλό μου εκείνη την ώρα?” σκέφτομαι συνέχεια από τότε. Ίσως να ήτανε το κύμα ενοχής για τις επιθυμίες, που δεν έπρεπε να έχω. Αλλά αισθανόμουνα τόσο αδύναμη. Τώρα πιστεύω ότι είμαστε αδύναμοι γιατί προσπαθούμε να φτιάξουμε τις επιθυμίες μας όπως μας βολεύει και όταν κάποιες επιθυμίες γεννιούνται μόνες τους δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε πως να τις πολεμήσουμε.
Ίσως θα έπρεπε να είμαι πιο δυνατή εκείνη την στιγμή, αλλά δεν ήμουν. Μια νέα επιθυμία γεννήθηκε μέσα μου από τα χάδια των δύο βιαστών μου. Μια επιθυμία πρωτόγνωρη που δεν ξαναείχα ποτέ και μπερδεύτηκα μέσα στα πλοκάμια της. Όχι δεν είμαι κάτι ξεχωριστό σκέφτομαι τώρα. Ίσως να είμαι το πιο αδύναμο πλάσμα που υπάρχει σε αυτήν την Γη.
«Τον παίζω για πάρτη σου Πριγκηπέσα μου» μου λέει και τον βγάζει έξω. Αυτό που είδα δεν περιγράφεται. Ήτανε ένα πέος τεραστίων διαστάσεων πολύ χοντρό και πολύ μακρύ. Σχεδόν διπλάσιο από όσα είχα δει μέχρι τότε.
Ξεροκατάπια αμήχανα από την ντροπή μου και το σοκ, αλλά δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω του. «Ο άντρας σου έχει τέτοιο εργαλείο?» μου λέει και με κοιτάζει έντονα χαϊδεύοντας το μπράτσο μου. «Είναι τεράστιο!!!» λέω αφηρημένα με θαυμασμό και μετά κουνάω το κεφάλι μου για να συνέλθω από το black out και λέω «Σας παρακαλώ κάντε την δουλειά σας και μην μου μιλάτε».
Αισθάνθηκα τους σφυγμούς μου να ανεβαίνουν και κοίταξα προς την μεριά του οδηγού και είδα ότι και αυτός την είχε βγάλει και την έπαιζε. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι το πέος του ήτανε του ίδιου μεγέθους με του συνοδηγού. Μόλις τότε παρατήρησα ότι οι δύο νταλικέρηδες ήτανε αδέλφια (μάλλον δίδυμα). Είχανε Μούσι και οι δύο ήτανε πολύ ψηλοί πάνω από δύο μέτρα χοντροί σαν γουρούνια (και μυρίζανε σαν γουρούνια).
«Μας έφτιαξες τρελά μουνάρα» λέει ο οδηγός.
Εγώ έκλεισα τα μάτια για να μην βλέπω και κοιτούσα μπροστά μην ξέροντας τι να κάνω. Τότε αισθάνθηκα και τους δύο να πιάνουν από ένα στήθος μου και να το χαϊδεύουν να το χουφτώνουν έντονα και να τσιμπάνε τις ρώγες μου με μανία. Θυμάμαι ότι δεν αντέδρασα σε αυτό τους το χάδι, ελπίζοντας ότι έτσι θα τελειώσουν πιο γρήγορα και θα με αφήσουν ήσυχη επιτέλους. Είχα τα μάτια μου κλειστά και παρακαλούσα να τελειώσει το μαρτύριο μου ενώ αισθανόμουνα τα χέρια τους να εξερευνούνε τα στήθη μου και το “δασάκι” μου που είχε υγρανθεί επικίνδυνα.
Τότε αισθάνθηκα τον οδηγό να παίρνει το χέρι μου και να το οδηγεί στο πέος του. Τα έχασα αλλά μόλις έπιασα το τεράστιο εργαλείο του τρελάθηκα. Το χάιδεψα από πάνω ως κάτω για λίγο σαν υπνωτισμένη και μετά τραβήχτηκα. «Για ποια με περάσατε?» λέω και τον κοιτάω θυμωμένα, ενώ το άλλο μου χέρι το είχε οδηγήσει ο συνοδηγός στο δικό του πέος, το οποίο έπαιζα ασυναίσθητα σαν μέσα σε όνειρο.
«Έλα πριγκηπέσα μου δεν θέλουμε τίποτα μόνο να μας βοηθήσεις λιγάκι αυτό είναι όλο» μου λέει ο συνοδηγός χαδιάρικα και αγκομαχώντας, καθώς του έπαιζα το πέος με μανία. Ξύπνησα από το δεύτερο black out και τραβήχτηκα από το πέος του σαν να με είχε χτυπήσει ρεύμα.
«Θέλω να σταματήσετε αμέσως» είπα «Είμαι μία Κυρία και δεν σηκώνω τέτοια εντάξει?» είπα και τους κοίταξα λες και τους έλεγα ότι τα εννοώ αυτά που λέω και δεν σηκώνω αστεία.
«Γιατί μαναράκι μου συμπεριφέρεσαι έτσι?» μου είπε ο συνοδηγός στο αυτί ενώ άρχισε να μου χαϊδεύει το στήθος τσιμπώντας τις ρώγες μου δυνατά για δεύτερη φορά. «Δεν σου είπαμε τίποτα να μας βοηθήσεις λίγο σου ζητάμε. Εμείς στο κάτω κάτω σου σώσαμε την ζωή. Έτσι δεν είναι?» Και έβαλε την γλώσσα του στο αυτί μου πιάνοντας και το άλλο μου στήθος με το άλλο του χέρι και χαϊδεύοντας και τα δύο ρυθμικά και σαδιστικά.
Όντως” είπα μέσα μου κλείνοντας τα μάτια ερεθισμένη, σαν σε όνειρο “Στο κάτω – κάτω δεν ζητάνε και τίποτα παράλογο αν τους τον παίξω μόνο, δεν σημαίνει και πολλά πράγματα, δεν είναι και κανένα έγκλημα. Θα συνεχίσω να είμαι μια Κυρία και θα με ευγνωμονούν κιόλας”.
«Καλά αλλά μόνο αυτό. Εντάξει?» είπα αυστηρά προσπαθώντας να τους δείξω ότι το εννοώ, ελευθερώνοντας παράλληλα τα στήθη από το αγκάλιασμα του συνοδηγού. Περιττό να σας πω ότι οι ρώγες μου είχαν γίνει σαν πύραυλοι έτοιμοι για απογείωση.
«Εντάξει- Εντάξει» λένε και οι δύο και χαμογελάνε μέχρι τα αυτιά.
Έκλεισα τα μάτια και με το αριστερό μου χέρι έπιασα τον οδηγό και με το δεξί τον συνοδηγό. Θυμάμαι ότι τα χέρια μου ήτανε πολύ μικρά και δεν μπορούσε να αγκαλιάσουν όλο τους το πέος και δυσκολευόμουνα γιατί ήτανε τεράστιοι. Ανεβοκατέβαζα τα χέρια μου πάνω κάτω και κάθε λίγο και λιγάκι έριχνα κλεφτές ματιές για να δω πως τα πάω. Σε λίγο αισθάνθηκα τον οδηγό να με πιάνει από το κεφάλι και να με σπρώχνει προς το καβλί του. Πήγα να αντισταθώ αλλά δεν πρόλαβα και τα χειλάκια μου καρφώθηκαν άγρια στο παλούκι του.
Τραβώντας με από τα μαλλιά άρχισε να ανεβοκατεβάζει το κεφάλι μου πάνω στον ανδρισμό του λέγοντας «Πιο γρήγορα πουτανίτσα πιο γρήγορα.» Εγώ τρελάθηκα καθώς το μέγεθος του ήτανε τεράστιο και με δυσκολία ακολουθούσα τον ρυθμό που μου έδινε ανεβοκατεβάζοντας το κεφαλάκι μου στο καβλί του. Βόγκηξα λίγο και μουρμούρισα κάτι ακαταλαβίστικο πάνω στο καβλί του για να μειώσει τον ρυθμό του, καθώς προσπαθούσα με δυσκολία να ανασάνω από την μύτη.
Αυτός όμως είχε ερεθιστεί τρελά και συνέχισε να οδηγεί τον ρυθμό του κεφαλιού μου τραβώντας μου τα μαλλιά πιο έντονα και πιο γρήγορα. Έπιασα τα χέρια του για να με αφήσει, γιατί τα μαλλιά μου άρχισαν να πονάνε, αλλά ήτανε πάρα πολύ δυνατός και άρχισε όλο μου το κορμί σχεδόν να ανεβοκατεβαίνει πάνω στο παλούκι του σαν να ήμουνα από πούπουλο. Συνέχισα να του κρατάω το χέρι με τα δύο μου χεράκια, γιατί αλλιώς με τον ρυθμό που με ανεβοκατέβαζε πάνω στο καβλί του θα μου ξερίζωνε όλα τα μαλλιά.
Ο συνοδηγός εν τω μεταξύ άρχισε να βάζει το τεράστιο παλούκι του στο “δασάκι” μου που είχε υγρανθεί τρελά, αλλά δυσκολευότανε πολύ να μπει και με πονούσε γιατί δεν ήμουνα σε καλή θέση. Έτσι ανέβηκα στο κάθισμα και στήθηκα στα 4 για να τον διευκολύνω και να σταματήσω να πονάω από την πίεση του. Ήμουνα όμως πολύ άβολα γιατί τα χέρια μου κρατούσανε το χέρι του οδηγού, που κάρφωνε με μανία τα χείλη μου στο πέος του. Έτσι όλο το κορμί μου στηρίζονταν πάνω στα γόνατα μου και το πέος του οδηγού. Με αυτόν τον τρόπο το πεδίο ήτανε ελεύθερο για τον συνοδηγό που δεν έχασε την ευκαιρία και καρφώθηκε δυνατά μέσα μου, αλλά όχι ολόκληρος φυσικά γιατί δεν είχε ανοίξει ακόμα το “δασάκι” μου αρκετά. Μετά από προσπάθειες και σπρώξιμο για πάνω από 15 λεπτά και ενώ έμπαινε σε κάθε παλινδρομική κίνηση του όλο και πιο βαθιά μέσα μου, στο τέλος αισθάνθηκα τα μπαλάκια του να χτυπάνε την κλειτορίδα μου.
«Πως αισθάνεσαι που στον κάρφώσα όλο» μου λέει περήφανα κρατώντας το καβλί του σφημωνένο όλο μέσα μου, πιέζοντας πολύ δυνατά γιατί είχε βρει τον πάτο μου. Θυμάμαι τώρα ότι σε αυτό το κάρφωμα του δάκρυσα και γούρλωσα τα μάτια, καθώς αισθανόμουνα τα τοιχώματα από την τρυπούλα μου να έχουν ανοίξει διάπλατα, ενώ το κεφαλάκι του μου πίεζε πλέον την μήτρα αφόρητα. Παρόλα αυτά ρουφούσα όσο πιο δυνατά μπορούσα το πέος του οδηγού για να τελειώνει το μαρτύριο μου όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Ο συνοδηγός αφού πλέον με είχε ανοίξει καλά επιτάχυνε τον ρυθμό του και σε κάθε του χτύπημα αισθανόμουνα ότι θα με τρυπήσει τελείως και θα μου ξεριζώσει την μήτρα. Σε λίγο αισθάνθηκα τον πρώτο οργασμό και έχυσα έντονα πάνω στο καβλί του, κλείνοντας τα μάτια και μουγκρίζοντας από ηδονή πάνω στο καβλί του οδηγού που ήτανε στο στόμα μου.
«Μου αρέσει που το έπαιζες και δύσκολη ψώλα» μου λέει ο συνοδηγός και άρχισε να μου δίνει σφαλιάρες στον πισινό πηδώντας με μανία. Τα βρισίδια του και οι σφαλιάρες του, με άναψαν τρελά και τέλειωσα για δεύτερη φορά τρέμοντας κάτω από το καβλί του και μουγκρίζοντας δυνατά σε κάθε του χτύπημα μέσα μου, που με γέμιζε με πιο πολύ ηδονή.
«Πιο δυνατά… Ααα…αααα Πιο δυνατα..αααα.. μμμμ.» Θυμάμαι ότι ούρλιαξα σαν μεθυσμένη ελευθερώνοντας το στόμα μου από το πέος του οδηγού. Πλέον δεν έλεγχα τον εαυτό μου και είχα παραδοθεί στις ορέξεις τους, ενώ παρακαλούσα να με πηδάνε συνέχεια.
«Εντάξει λοιπόν… αφού θες πιο δυνατά…» λέει ο συνοδηγός και ανεβαίνει ολόκληρος πάνω στο κάθισμα και άρχισε να με σφυροκοπάει ανελέητα σαν σκύλα σε έναν απίστευτο ρυθμό. Εγώ δυσκολευόμουνα να ακολουθήσω πλέον τον ρυθμό και των δύο αλλά έκανα ότι καλύτερο μπορούσα. Σε αυτήν την στάση που με πηδούσε ο συνοδηγός, άρχισα να πονάω πολύ γιατί έμπαινε μέσα μου πολύ βίαια και πολύ βαθιά. Έτσι ο τρίτος μου οργασμός ήτανε μια μείξη πόνου και ηδονής και αισθάνθηκα ότι θα λιποθυμούσα στα χέρια τους. Αυτοί όμως συνέχισαν να με πηδάνε μανιασμένα και ανελέητα ο ένας το δασάκι μου και ο άλλος το στοματάκι μου.
Άρχισα πλέον να βογκάω από πόνο και ηδονή μαζί, ενώ άρχισαν τα πόδια μου να λυγίζουν από την κούραση. Σε λίγο άκουσα τον οδηγό να λέει. «Ρούφα τα όλα πουτάνα» και να χύνει τόνους σπέρμα μέσα στον λαιμό μου. Προσπάθησα σαν λυσσασμένη να τα πάρω όλα, αλλά ήταν αδύνατον, γιατί καθώς έχυνε κουνιότανε μέσα στον λαιμό μου με ακανόνιστο ρυθμό πάνω – κάτω, προσπαθώντας να αδειάσει όλο το φορτίο του μέσα μου και με δυσκόλευε πολύ. Είχα παραδοθεί ολοκληρωτικά ήμουνα του χεριού τους.
Σε λίγο άκουσα και τον συνοδηγό να φωνάζει. «Χύνω μες στην μουνάρα σου Παλιοκουφάλα» και αισθάνθηκα τρελή ποσότητα σπέρματος μέσα στον κόλπο μου. Σε κάθε του σπασμό άδειαζε και πιο πολύ καυτό υγρό μέσα μου, ενώ καρφωνότανε σε απίστευτα βάθη. Αισθάνθηκα τα υγρά του, που ήτανε καυτά σαν πυρωμένο σίδερο, παντού μέσα μου, στην μήτρα μου, στον κόλπο μου ακόμα και στις ωοθήκες μου.
Έτσι πλημμυρισμένο το “δασάκι” μου από τα καυτά του υγρά με το πέος του μέσα μου να δονείται, καθώς έχανε το μέγεθος του σιγά – σιγά, δεν άργησα να έρθω σε έκσταση για 4η φορά.
«Χύνω κι εγώ…. μην βγαίνεις… σε παρακαλώ …» θυμάμαι ότι ούρλιαξα κλαίγοντας από ηδονή καθώς τελείωνα με τον απόλυτο οργασμό και έπεσα αναίσθητη σχεδόν αλλά εκστασιασμένη στην αγκαλιά τους.
Στην υπόλοιπη διαδρομή δεν μιλήσαμε σχεδόν καθόλου. Ανάψαμε τσιγάρο και κοιτούσαμε τον δρόμο βουβοί σαν να φέρναμε στο μυαλό μας τις ενοχές μας για αυτό που είχαμε κάνει. Είμαι σίγουρη ότι και αυτοί δεν θέλανε να γίνει έτσι. Ίσως και να φοβόντουσαν. Ποιος ξέρει? Μετά σκέφτηκα τον άντρα μου, που με περίμενε και θα με ρωτούσε πως τα πέρασα. Γέλασα στην σκέψη και έσβησα το τσιγάρο μου.
Πως θα του έλεγα ξανά ότι θα του είμαι πιστή για πάντα? “Τι σημαίνει Για Πάντα άραγε?” είπα μέσα μου και άναψα δεύτερο τσιγάρο, βλέποντας τα φώτα τη Θεσσαλονίκης να φαίνονται στο βάθος. Θεέ μου είπα πόσο την αγαπώ αυτήν την πόλη και έκλαψα. Οι δυο τους με κοιτάξανε με απορία και αρχίσανε να κλαίνε και αυτοί.
Μόλις φτάσαμε στην Θεσσαλονίκη μου ζητήσανε το κινητό μου για να βρεθούμε καμιά φορά να τα πούμε, αλλά δεν τους το έδωσα. Τους φίλησα στο μάγουλο και τους δύο και τους ευχαρίστησα. Με παρακολουθούσαν σχεδόν ερωτευμένοι καθώς πήγαινα προς τον άντρα μου, που με περίμενε στην είσοδο του σπιτιού μας με το παιδί αγκαλιά. Δεν γύρισα να τους κοιτάξώ. “Πως τους λένε αυτούς?” με ρώτησε.
Γέλασα γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν ανταλλάξαμε ούτε τα ονόματά μας. “Δεν ξέρω” είπα και τον φίλησα στο μάγουλο παίρνοντας αγκαλιά την κόρη μας.
Δεν με ρώτησε ποτέ αν έγινε κάτι μεταξύ μας εκείνη την νύχτα και ούτε του είπα ποτέ τίποτα. Δεν είναι ότι δεν του πέρασε ποτέ από το μυαλό. Ξέρω ότι τον βασανίζει. πιστεύω ότι δεν με ρώτησε γιατί με αγαπάει πάρα πολύ για να με αναγκάσει να του πω ψέματα.
Το μετάνιωσα μερικές φορές που δεν τους έδωσα το κινητό μου, αλλά και πάλι να βρισκόμασταν και πάλι δεν θα τους το έδινα.
Γιατί αποφάσισα να μείνω με τον άντρα μου πιστή “Για Πάντα” Γιατί…. “Για πάντα” θα πει “Σ’ Αγαπώ
8年前
