ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ

Σκυβω πανω του και αρχίζω σιγα σινα να αφηνω αρκετα σάλια.. ανοιγω το στομα μου και περιστρεφω το θεορατο κεφαλακι γυρω απο τα χειλη μου.. προσπαθω σιγα σιγα με περιστροφες και υγρα να μπορεσω να τον χωρεσω..

Το χρώμα του σκουρο, κοκκινόμαυρο, σκληρό και η φλέβα του τεράστια.. Η προσπάθεια μου πιο εντατική.. Και πάλι πολλα σάλια.. καποια προεκσπερματικά υγρα που κανουν την εμφανιση τους, βοηθανε τη κατάσταση και..φλοπ!! μπηκε..

Ουτε λόγος για αναπνοή απο το στομα.. ουτε λογος για κινηση γλωσσας..

Τα χέρια μου στο κορμό του πεους κινουνται αργα πανω κατω..

Η Αννα με κοιταζει με ορθανοιχτα ματια..

Η Κάτια με τη τσιριχτή της φωνή καλεί τους γυρω.. "τον πηρε στο στομα. τον πηρε στο στόμα.."

Κατα ενα περιεργο τρόπο ο πουτσος του φουσκωνει ακομη περισσότερο στο στόμα μου.. Παω να τον βγαλω και ο Γιωργος μου κραταει το κεφαλι..

Τον κοιταζω με τρόμο.. Σηκωνω τα φρυδια μου αρνητικα... "οχι μη χυσεις θα πνιγω, σκεφτομαι..

Η Γιαννα μου ανοιγει τα πόδια και βαζει στο στομα της πουτσο και αρχιδια μαζι.. Η γλωσσα της αρχιζει να ερεθιζει και παλι το πουτσο μου..

Κλεινω τα ματια και απολαμβανω το στόμα..

Με μια αποτομη κινηση εβγαλε το καυλι του ο Γιωργος και σηκωνεται.

Μάλλον μου εσκισε το χειλος γιατι αισθανομαι τη γευση του αιματος.. Η Γιαννα τωρα εχει επικεντρωσει τη προσοχή της εκει που μου αρεσει.. Στ αρχιδια μου.. Τα ρουφαει τα γλυφει, τα παιζει με τη γλωσσα και τα χέρια της.. με κλειστα τα ματια απολαμβανω..

Μια αλλη γλωσσα επισκεπτεται τη τρυπα μου.. Ο Νίκος!!

"Αυτος θέλει να με πηδηξει οπωσδήποτε" σκεφτηκα και άρχισα να χαλαρώνω..

Αισθάνομαι την ακρη του καυλιου του.. Ανοιγω λιγο περισσοτερο τα πόδια μου και γυρίζω να τον κοιταξω.

Ο Γιωργος με εχει πιασει απο τη μεση σφιχτα.

Χαμογελάει χαιρεκακα με μισόκλειστα μάτια..

"ΟΧΙΙΙ"

Το ουρλιαχτό μου ακουστηκε σιγουρα στην Αιγινα.. Με μια του κινηση το θεορατο κεφαλι ηταν στη τρύπα μου..

Με τη δύναμη της ώθησης του επεσα μπροστα στη ξαπλωστρα με κεινον ακομη μεσα μου.. Ο απιστευτος πόνος μου φερνει λιποθυμικα επεισόδια.. Οσοι δεν ειχαν δεί το σκηνικο ηρθαν τρέχοντας απο τις φωνές μου..

"Πάει το παιδι.." "Τον εσκιδε στα δύο" 'Να καλεσουμε γιατρο'..

Σκορπιες κουβεντες.. φωνες γνωστές.. και ο πόνος!!

Κλαψουρίζω συνεχώς για τον απιστευτο πόνο..

Αυτος αρχιζει να σπρώχνει ελαφρα εμπρος..

Βρίζω, φωνάζω παρακαλάω, ικετευω.. "Βγές.."

Ενα απιστευτο μουδιασμα που ξεκινα απο τη τρυπα μου και φτανει στα πόδια μου με κανει να τρέμω...

"Παραλύω" σκεφτομαι

Αρχίζει να οπισθοχωρει πολυ αργά.. χιλιοστο χιλιοστο ο πονος τεραστιος.. φτυνει και τον ξαναβάζει... και πάλι και πάλι..

Εχουν περάσει ώρες ή λίγα λεπτά.. Η αίσθηση του χρόνου εχει χαθει..

Αντιλαμβάνομαι πως όλοι μας κοιτουν.. όλων τα μάτια στο καυλι του Γιωργου που είναι καρφωμενο στο εντερό μου..

Εικοσιιδύο ζευγαρια μάτια μας κοιτουν.. Ζητάω βοήθεια..

Ο Γιάννης έρχεται μπροστά μου και μου φέρνει το καυλι του στο στόμα.. Τον δαγκωνω άγρια και απομακρύνεται..

Η Ευα ερχεται μπροστά μου και πιανοντας το προσωπό μου αρχίζει να με φιλάει, να με χαιδευει, να με παρηγορεί..

"Σσσσ μωρό μου.. χαλάρωσε... ηρέμησε.. χαλάρωσε.."

Τα χέρια της μου χαιδευουν τη πλάτη και το στήθος.. Οι ρώγες μου παρόλο το πόνο τεντωμένες..

Το στόμα... ποιανου? .. αναμεσα στα πόδια μου μπουκωνει το εξαφανισμενο απο το πόνο καυλι μου μαζί με τα αρχίδια μου..

Σιγα σιγά αρχιζω να χαλαρώνω.. μα ο πόνος εκεί.. μειωμένος ελάχιστα μα εκει...

Νοιωθω το πεος μου να φουσκώνει.. Οι κινησεις του πιο γρήγορες, ο πόνος μικραίνει.. Μάλλον τον συνηθισα..

Σταθερά η ένταση στις κινησεις του αυξάνει.. τον νοιωθω να μεγαλωνει περισσότερο..

Τη σιγμή της εκρηξής μου νοιωθω τα καυτα του χυσια στο εντερο μου.. Με μια δυνατή του ώθηση αισθάνομαι να πεταω...

Ανοίγω τα μάτια μου..Λευκο ταβάνι.. Κάποιος με εχει αγκαλιά, Κοιτάζω δίπλα μου το Γιώργο.

"Τι έγινε?"

"Λιποθυμησες, αλλα τώρα ολα καλά.."

Ο πόνος στη τρυπα μου μεγάλος.. φερνω το χερι μου εκει.. Χάος..

"Συγνωμη" Τόσα χρόνια το ήθελα αλλα πάντα φοβόσουν και το απεφευγες..' Μόνο αν ετρωγες πολλα καυλια μαζί θα άνοιγες και θα μπορουσα να στον βαλω.. Η παρτουζα εγινε για σενα μωρό μου ..'

Σηκώθηκα με μεγάλη δυσκολια. Εβαλα ενα μαγιο και ανεβηκα τη σκαλα προς τη κουπαστη.. Τα βήματά μου μάλλον περιεργα λογω πονου.. Βγαινοντας στη κουπαστη οι υπόλοιποι ηρθαν κοντα μου να με βοηθησουν.. Προσπαθησα να καθήσω.. Με τίποτα.. Ξαπλωσα μπρουμητα στη ξαπλώστρα κι εκλεισα τα ματια..

"Μάλλον θα παρω αδεια για την υπολοιπη εβδομαδα' σκεφτηκα..