Proefpersoon (deel 1)
Zenuwachtig kijkt je op de klok. Het is bijna 15:20, de tijd voor de afspraak met je collega. Via een interne memo werden vrouwelijke collega's gevraagd om mee te doen in een research project van de afdeling gynaecologie. Na veel twijfelen heb je je toch ingeschreven omdat het je ook wel nieuwsgierig heeft gemaakt. Je checkt jezelf in de spiegel, voor een dame van 48 zie je er nog prima uit. Dan loop je naar de afdeling gynaecologie en klopt op de deur. “Een moment nog”, wordt er geroepen uit de kamer, “neem even plaats”. Na 5 minuten kom er een jonge verpleegster naar buiten, haar haar is een beetje door de war en ze heeft behoorlijke blosjes op haar wangen. Aangezien het ziekenhuis erg groot is, komt ze je niet bekend voor. “Jouw beurt” zegt ze met een lachje.
Nerveus sta je op, trek je blouse even recht en klopt weer op de deur. Een vriendelijke mannenstem zegt dat je naar binnen mag komen. Als je de kamer binnenkomt kijk je snel rond en ziet deze er normaal uit voor een spreekkamer van een gynaecoloog. Bureau, 2 stoelen, anatomieposters en gebruikelijke anatomie modellen van de zwangerschap, baarmoeder enzovoort. De gynaecoloog stelt zich voor, hij is sinds een paar maanden in dienst van het ziekenhuis. Hij ziet normaal gesproken geen patiënten, maar richt zich voornamelijk op onderzoek. Hij is al een aantal jaren bezig geweest met de voorbereidingen van zijn onderzoek en heeft nu eindelijk de funding om via dit ziekenhuis zijn onderzoek te starten. Alvorens hij met betaalde proefpersonen aan de slag wil gaan, wil hij eerst een proef doen met een aantal collega’s om zo waardevolle feedback te verzamelen.
Terwijl je naar zijn verhaal luistert komt je een beetje tot rust. Het klinkt allemaal oprecht en geloofwaardig en als hij vraagt of je het tot nu toe snapt, glimlach je en zegt: “Ok ga door, wat voor onderzoek?” “Zoals je wellicht weet is er in het verleden veel klinisch onderzoek gedaan naar de mate waarin mannen en vrouwen in bepaalde situaties opgewonden worden. Eigenlijk is dit altijd gedaan in een klinische omgeving met vooraf bepaalde stimulansen. Echter zeggen deze onderzoeken niet over hoe en wanneer mensen opgewonden worden in het dagelijks leven. Dit was gewoon niet goed objectief meetbaar. Ik ben nu al een aantal jaren bezig met het bedenken en uitproberen van een mechanisme om dit wel te doen en ik denk dat ik nu de juiste methode heb bedacht.” Oei, deze had je niet zien aankomen, je voelt jezelf een beetje warm worden en je twijfelt of je dit wel wilt. “En zoals gezegd, zoek ik een aantal mensen die me feedback willen geven voordat we een boel geld gaan uitgeven aan een grootschalig medisch onderzoek. Wat denk je ervan?”
Je slikt en bloost een beetje, maar toch ben je geïntrigeerd hoe dit in zijn werk gaat en vraagt hem verder te vertellen. Hij glimlacht blij en vervolgt zijn verhaal: “Het is mij gelukt om een aantal meet apparaatjes zo klein te maken dat ze nauwelijks zichtbaar en niet voelbaar zijn. De verbinden zich automatisch met een smartwatch die het proefpersoon draagt. Deze smartwatch stuurt 24 uur per dag de gegevens door naar onze servers. Op een door de proefpersoon gekozen moment van de dag sturen wij de proefpersoon een aantal vragen. Het enige wat je dus hoeft te doen is elke dag een momentje nemen om deze vragen te beantwoorden. Tot zo ver duidelijk?” Je voelt dat je mond een beetje droog is: “Ehm, ja ik denk het wel. Waar komen die meet apparaatjes dan?” vraag je. “Wel in principe zijn ze verpakt in een soort silicone die zeer natuurgetrouw aanvoelt en die we vastlijmen met een speciale lijm. We hebben er momenteel 4 die met elkaar samenwerken en die voldoende batterij hebben om het 8 weken vol te houden. De eerste is een soort bandje die om een tepel komt en de temperatuur en de hardheid van de tepel meet. De tweede is een strookje dat we langs de labia minora plakken die het zelfde doet. Een derde wordt rond de clitoris geplakt en de vierde plakken we in de ingang van de schede zodat we de vochtigheid voortdurend kunnen meten. De smartwatch meet uiteraard de hartslag en de bloeddruk. Met al deze gegevens kunnen we een goed beeld hebben”.
Je krijgt het nu echt warm: “En die zijn niet te zien?” “Nee alleen als je heel goed kijkt. Het is daarom verstandig om vaste partners op de hoogte te stellen, maar de meeste zal het niet opvallen. En ander kan je het altijd nog uitleggen. En partners die geïnteresseerd zijn, kunnen natuurlijk ook altijd meedoen. Dan krijgen we helemaal een mooi beeld. Nog meer vragen? Nee? Doe je mee?”
Nerveus sta je op, trek je blouse even recht en klopt weer op de deur. Een vriendelijke mannenstem zegt dat je naar binnen mag komen. Als je de kamer binnenkomt kijk je snel rond en ziet deze er normaal uit voor een spreekkamer van een gynaecoloog. Bureau, 2 stoelen, anatomieposters en gebruikelijke anatomie modellen van de zwangerschap, baarmoeder enzovoort. De gynaecoloog stelt zich voor, hij is sinds een paar maanden in dienst van het ziekenhuis. Hij ziet normaal gesproken geen patiënten, maar richt zich voornamelijk op onderzoek. Hij is al een aantal jaren bezig geweest met de voorbereidingen van zijn onderzoek en heeft nu eindelijk de funding om via dit ziekenhuis zijn onderzoek te starten. Alvorens hij met betaalde proefpersonen aan de slag wil gaan, wil hij eerst een proef doen met een aantal collega’s om zo waardevolle feedback te verzamelen.
Terwijl je naar zijn verhaal luistert komt je een beetje tot rust. Het klinkt allemaal oprecht en geloofwaardig en als hij vraagt of je het tot nu toe snapt, glimlach je en zegt: “Ok ga door, wat voor onderzoek?” “Zoals je wellicht weet is er in het verleden veel klinisch onderzoek gedaan naar de mate waarin mannen en vrouwen in bepaalde situaties opgewonden worden. Eigenlijk is dit altijd gedaan in een klinische omgeving met vooraf bepaalde stimulansen. Echter zeggen deze onderzoeken niet over hoe en wanneer mensen opgewonden worden in het dagelijks leven. Dit was gewoon niet goed objectief meetbaar. Ik ben nu al een aantal jaren bezig met het bedenken en uitproberen van een mechanisme om dit wel te doen en ik denk dat ik nu de juiste methode heb bedacht.” Oei, deze had je niet zien aankomen, je voelt jezelf een beetje warm worden en je twijfelt of je dit wel wilt. “En zoals gezegd, zoek ik een aantal mensen die me feedback willen geven voordat we een boel geld gaan uitgeven aan een grootschalig medisch onderzoek. Wat denk je ervan?”
Je slikt en bloost een beetje, maar toch ben je geïntrigeerd hoe dit in zijn werk gaat en vraagt hem verder te vertellen. Hij glimlacht blij en vervolgt zijn verhaal: “Het is mij gelukt om een aantal meet apparaatjes zo klein te maken dat ze nauwelijks zichtbaar en niet voelbaar zijn. De verbinden zich automatisch met een smartwatch die het proefpersoon draagt. Deze smartwatch stuurt 24 uur per dag de gegevens door naar onze servers. Op een door de proefpersoon gekozen moment van de dag sturen wij de proefpersoon een aantal vragen. Het enige wat je dus hoeft te doen is elke dag een momentje nemen om deze vragen te beantwoorden. Tot zo ver duidelijk?” Je voelt dat je mond een beetje droog is: “Ehm, ja ik denk het wel. Waar komen die meet apparaatjes dan?” vraag je. “Wel in principe zijn ze verpakt in een soort silicone die zeer natuurgetrouw aanvoelt en die we vastlijmen met een speciale lijm. We hebben er momenteel 4 die met elkaar samenwerken en die voldoende batterij hebben om het 8 weken vol te houden. De eerste is een soort bandje die om een tepel komt en de temperatuur en de hardheid van de tepel meet. De tweede is een strookje dat we langs de labia minora plakken die het zelfde doet. Een derde wordt rond de clitoris geplakt en de vierde plakken we in de ingang van de schede zodat we de vochtigheid voortdurend kunnen meten. De smartwatch meet uiteraard de hartslag en de bloeddruk. Met al deze gegevens kunnen we een goed beeld hebben”.
Je krijgt het nu echt warm: “En die zijn niet te zien?” “Nee alleen als je heel goed kijkt. Het is daarom verstandig om vaste partners op de hoogte te stellen, maar de meeste zal het niet opvallen. En ander kan je het altijd nog uitleggen. En partners die geïnteresseerd zijn, kunnen natuurlijk ook altijd meedoen. Dan krijgen we helemaal een mooi beeld. Nog meer vragen? Nee? Doe je mee?”
5年前
