Proefpersoon (deel 2)
“Doe je mee? Doe je mee? Doe je mee?” galmt er in je oren. Dit had je zeker niet verwacht. Aan de ene kant vind je het doodeng, aan de andere kant ook wel superspannend. En voor je het je eigenlijk beseft hoor je jezelf zeggen: “Ja, laten we het maar proberen”.
Je collega kijkt verrast en blij. “Oh super, eerlijk gezegd had ik dat niet van je verwacht. Ik heb het al aan best veel mensen uitgelegd maar weinig willen toch meewerken, terwijl ik vind dat het een erg belangrijk onderzoek is. Er zijn zoveel mensen die moeite hebben met voldoende opgewonden raken en er is zo weinig over te vinden in de literatuur. En dan nog eens bij mannen veel meer dan bij vrouwen.” Hij staat op en loopt naar een zijdeur. “Deze kant op, dan beginnen we gelijk met het passen.”
“Oh, nu al?” vraag je. “Ja”, legt hij uit, “Het duurt even voordat we de sensoren in de juiste kleur hebben. Daarom passen we eerst en dan heb ik wat vragen voor je. Ok?” Je knikt, staat op, trekt nog eens je kleren recht en voelt tot je verbazing dat je al een beetje bent opgewonden. Dan volg je hem door de zijdeur waar natuurlijk een gynaecologiestoel staat, omringt met een aantal lampen en ook een dure HD camera. “Kleed je maar even uit. Leg je kleren maar over deze stoel. Dan zet ik de boel even klaar.” Weer schrik je. Maar ja, wie A zegt moet ook B zeggen. Je knoopt je blouse open en hangt die over de stoel. Daarna stap je uit je schoenen en doe je je broek uit. Verlegen kijk je naar je collega. Die is druk bezig met de camera en kijkt over zijn schouder. “Alles graag”.
Je voelt een knoop in je maag vormen, dit gaat allemaal wel heel erg snel. Toch doe je je handen achter je rug en open je je bh. Je laat hem van je schouders glijden en legt hem over de stoel. De wat koele atmosfeer in de kamer zorgt dat je tepels fier naar voren staan. Ondanks dat je borsten door je leeftijd al wat hangen ben je er toch nog best wel trots op. Dan stap je uit je slip. Je bent blij dat je die ochtend de boel nog een beetje hebt bijgewerkt, je schaamlippen zijn geschoren al laat je altijd een toefje schaamhaar op je venusheuvel staan.
Je collega kijkt naar je en glimlacht. “Mooi, kom maar zitten dan gaan we beginnen.” En hij wijst naar de stoel. Je trilt een beetje, een mannelijke collega die je straks bevoeld. Daarom heb je een vrouwelijke huisarts genomen, maar ja. Terugkrabbelen gaat nu ook niet meer. Voor je gaat zitten doet hij nog een nieuw papier op de stoel en je neemt plaats. Als je je benen in de beugels wilt doen zegt hij “Wacht daar nog maar even mee” en pakt de camera.
“Om de juiste kleur straks te hebben voor de sensoren, ga ik wat HD foto’s maken. Als we die hebben kan mijn assistent direct de kleuren mengen en ze maken. Dat duurt maar een minuut of 10. Dan kan jij in de tussentijd, de vragen beantwoorden en dan kunnen we gelijk door met het aanbrengen van de sensoren. Dat scheelt weer tijd. Ok?” En zonder op je antwoord te wachten richt hij de camera op je linker tepel. “Ah die is al mooi een beetje opgewonden” hoor je hem mompelen terwijl hij de camera laat klikken. Hij kijkt de foto’s na op de camera. “Ja dit is goed, kan je ze nog wat harder maken? Ik weet niet wat je lekker vind, maak knijp of trek er maar een beetje aan.” Oei dit gaat wel ver, je sluit je ogen en aarzelend neem je je tepel tussen je vinger en rolt ze zachtjes heen en weer. “Ja goed zo, vergeet mij maar” hoor je hem zeggen.
Je sluit je ogen en verbeeld je dat je in je eigen bed ligt. Zachtjes speel je met de tepel en voelt een warme gloed diep in je lichaam wakker worden. Je voelt je tepels reageren. “Ja super gedaan. Nu even je handen weg voor de foto’s.” zegt hij en enigszins teleurgesteld laat je je tepels los. “Klik, klik, klik.. even kijken, ja mooi. Wil je ze ook zien?” Hij draait de camera zo dat je je eigen tepels hard en zeer duidelijk op het beeldscherm kan bewonderen. “Alles ok?” vraag hij op een zakelijke toon. “Ja? Prima, leg dan nu maar je benen in de beugels” zegt hij weer zonder op je antwoord te wachten. Een beetje geërgerd vraag jij jezelf af of jij zo ook tegen je patiënten praat. Maar je tilt je benen op en legt ze in de steunen. Het is altijd een raar gevoel om de koele wind in een keer over je schaamlippen te voelen.
Je collega pakt een krukje en zet het statief van de camera zo, dat de lens nu vlak bij je schaamlippen is. Hij kijkt door de camera en stelt die nog wat beter scherp. “Mooi dat je je schaamlippen hebt geschoren, zo krijgen we de kleur beter. Niet schrikken, ik ga nu je schaamlippen wat openen om daar de kleur te kunnen fotograferen, daar komen immers de sensoren.” Ondanks dat hij je waarschuwt adem je toch even snel in als je zijn vingers langs je schaamlippen voelt gaan en hij je vervolgens opent.
Je sluit weer je ogen en hoor weer de camera klikken. “Mooi ik zie dat je hier ook al wat opgewonden bent. Kan je me in de schaal van 1 tot 10 aangeven hoeveel?” Aarzelend antwoord je “Uhm, 3 of 4 denk ik” Je voelt je nu toch wel erg opgelaten. “Oh dat is denk ik niet genoeg” hij laat je schaamlippen los. Je ogen schieten open “Niet genoeg?” “Nee, de binnenste schaamlippen van een vrouw kleuren een stuk donkerder als ze echt opgewonden is. En ik neem aan dat je niet wilt dat iemand de sensoren ziet tijdens orale bevrediging. En het is voor het onderzoek echt nodig dat dit niet gebeurd. Lukt het je jezelf wat meer opgewonden te maken of heb je hulp nodig? We hebben ook wat speeltjes paraat staan.”
Je collega kijkt verrast en blij. “Oh super, eerlijk gezegd had ik dat niet van je verwacht. Ik heb het al aan best veel mensen uitgelegd maar weinig willen toch meewerken, terwijl ik vind dat het een erg belangrijk onderzoek is. Er zijn zoveel mensen die moeite hebben met voldoende opgewonden raken en er is zo weinig over te vinden in de literatuur. En dan nog eens bij mannen veel meer dan bij vrouwen.” Hij staat op en loopt naar een zijdeur. “Deze kant op, dan beginnen we gelijk met het passen.”
“Oh, nu al?” vraag je. “Ja”, legt hij uit, “Het duurt even voordat we de sensoren in de juiste kleur hebben. Daarom passen we eerst en dan heb ik wat vragen voor je. Ok?” Je knikt, staat op, trekt nog eens je kleren recht en voelt tot je verbazing dat je al een beetje bent opgewonden. Dan volg je hem door de zijdeur waar natuurlijk een gynaecologiestoel staat, omringt met een aantal lampen en ook een dure HD camera. “Kleed je maar even uit. Leg je kleren maar over deze stoel. Dan zet ik de boel even klaar.” Weer schrik je. Maar ja, wie A zegt moet ook B zeggen. Je knoopt je blouse open en hangt die over de stoel. Daarna stap je uit je schoenen en doe je je broek uit. Verlegen kijk je naar je collega. Die is druk bezig met de camera en kijkt over zijn schouder. “Alles graag”.
Je voelt een knoop in je maag vormen, dit gaat allemaal wel heel erg snel. Toch doe je je handen achter je rug en open je je bh. Je laat hem van je schouders glijden en legt hem over de stoel. De wat koele atmosfeer in de kamer zorgt dat je tepels fier naar voren staan. Ondanks dat je borsten door je leeftijd al wat hangen ben je er toch nog best wel trots op. Dan stap je uit je slip. Je bent blij dat je die ochtend de boel nog een beetje hebt bijgewerkt, je schaamlippen zijn geschoren al laat je altijd een toefje schaamhaar op je venusheuvel staan.
Je collega kijkt naar je en glimlacht. “Mooi, kom maar zitten dan gaan we beginnen.” En hij wijst naar de stoel. Je trilt een beetje, een mannelijke collega die je straks bevoeld. Daarom heb je een vrouwelijke huisarts genomen, maar ja. Terugkrabbelen gaat nu ook niet meer. Voor je gaat zitten doet hij nog een nieuw papier op de stoel en je neemt plaats. Als je je benen in de beugels wilt doen zegt hij “Wacht daar nog maar even mee” en pakt de camera.
“Om de juiste kleur straks te hebben voor de sensoren, ga ik wat HD foto’s maken. Als we die hebben kan mijn assistent direct de kleuren mengen en ze maken. Dat duurt maar een minuut of 10. Dan kan jij in de tussentijd, de vragen beantwoorden en dan kunnen we gelijk door met het aanbrengen van de sensoren. Dat scheelt weer tijd. Ok?” En zonder op je antwoord te wachten richt hij de camera op je linker tepel. “Ah die is al mooi een beetje opgewonden” hoor je hem mompelen terwijl hij de camera laat klikken. Hij kijkt de foto’s na op de camera. “Ja dit is goed, kan je ze nog wat harder maken? Ik weet niet wat je lekker vind, maak knijp of trek er maar een beetje aan.” Oei dit gaat wel ver, je sluit je ogen en aarzelend neem je je tepel tussen je vinger en rolt ze zachtjes heen en weer. “Ja goed zo, vergeet mij maar” hoor je hem zeggen.
Je sluit je ogen en verbeeld je dat je in je eigen bed ligt. Zachtjes speel je met de tepel en voelt een warme gloed diep in je lichaam wakker worden. Je voelt je tepels reageren. “Ja super gedaan. Nu even je handen weg voor de foto’s.” zegt hij en enigszins teleurgesteld laat je je tepels los. “Klik, klik, klik.. even kijken, ja mooi. Wil je ze ook zien?” Hij draait de camera zo dat je je eigen tepels hard en zeer duidelijk op het beeldscherm kan bewonderen. “Alles ok?” vraag hij op een zakelijke toon. “Ja? Prima, leg dan nu maar je benen in de beugels” zegt hij weer zonder op je antwoord te wachten. Een beetje geërgerd vraag jij jezelf af of jij zo ook tegen je patiënten praat. Maar je tilt je benen op en legt ze in de steunen. Het is altijd een raar gevoel om de koele wind in een keer over je schaamlippen te voelen.
Je collega pakt een krukje en zet het statief van de camera zo, dat de lens nu vlak bij je schaamlippen is. Hij kijkt door de camera en stelt die nog wat beter scherp. “Mooi dat je je schaamlippen hebt geschoren, zo krijgen we de kleur beter. Niet schrikken, ik ga nu je schaamlippen wat openen om daar de kleur te kunnen fotograferen, daar komen immers de sensoren.” Ondanks dat hij je waarschuwt adem je toch even snel in als je zijn vingers langs je schaamlippen voelt gaan en hij je vervolgens opent.
Je sluit weer je ogen en hoor weer de camera klikken. “Mooi ik zie dat je hier ook al wat opgewonden bent. Kan je me in de schaal van 1 tot 10 aangeven hoeveel?” Aarzelend antwoord je “Uhm, 3 of 4 denk ik” Je voelt je nu toch wel erg opgelaten. “Oh dat is denk ik niet genoeg” hij laat je schaamlippen los. Je ogen schieten open “Niet genoeg?” “Nee, de binnenste schaamlippen van een vrouw kleuren een stuk donkerder als ze echt opgewonden is. En ik neem aan dat je niet wilt dat iemand de sensoren ziet tijdens orale bevrediging. En het is voor het onderzoek echt nodig dat dit niet gebeurd. Lukt het je jezelf wat meer opgewonden te maken of heb je hulp nodig? We hebben ook wat speeltjes paraat staan.”
5年前
